การเยียวยาของวัน 9/11 : เหล่าคุณแม่ที่พบการให้อภัย และ มิตรภาพ

ฟิลลิส ร็อดริเกซ: พวกเรามาอยู่ร่วมกันในวันนี้ เพราะความจริงที่ว่า เรานั้นมีอะไร ที่คนส่วนใหญ่มองว่าเป็น มิตรภาพที่แปลกประหลาด ซึ่งมันก็ใช่ค่ะ แต่สิ่งนี้ ก็กลายเป็นเรื่องธรรมชาติสำหรับเราไปแล้ว

ครั้งแรกที่ฉันได้ทราบว่า ลูกชายของฉัน อยู่ในตึกเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์ ในเช้าวันที่ 11 กันยายน 2544 เราไม่รู้เลยว่า เขาเสียชีวิตไปหรือไม่ จน 36 ชั่วโมงต่อมา ณ ตอนนั้น เรารู้ว่ามันเป็นปัญหาทางการเมือง เรากลัวในสิ่งที่ประเทศของเราจะแสดงตอบโต้ ในนามของลูกชายของเรา ของสามีของฉัน ออร์แลนโด้ และฉัน กับครอบครัว และเมื่อเราเห็นสิ่งนั้น ด้วยความตกใจ สะเทือนใจอย่างมาก เป็นการระเบิดที่ร้ายแรงมากในชีวิตของเรา จริงๆแล้ว เราไม่ได้โกรธแค้นเลย และไม่กี่อาทิตย์ต่อมา เมื่อ แซคคาไรอัส มูซาวี ถูกกล่าวหา ว่าเป็นผู้สมรู้ร่วมคิดก่อการร้ายถึง 6 ข้อหา และรัฐบาลสหรัฐก็ประกาศจะลงโทษประหาร ชีวิตของเขา หากถูกตัดสินว่าผิด สามีของฉันกับฉัน ก็ออกมา ต่อต้านเรื่องนี้ ต่อสาธารณชน ด้วยเหตุการณ์นั้น และผ่านกลุ่มสิทธิมนุษยชนต่างๆ เราได้มารวมตัวกัน กับครอบครัวของเหยื่อผู้เสียชีวิตท่านอื่น

เมื่อฉันเห็นคุณไอชาผ่านทางโทรทัศน์ ออกมายืนหยัดเมื่อลูกชายของเธอถูกกล่าวหา ฉันก็คิดว่า "ช่างเป็นผู้หญิงที่กล้าหาญจริงๆ วันนึงฉันอยากจะพบกับผู้หญิงคนนี้ เมื่อฉันเข้มแข็งแล้ว" ตอนนั้นฉันยังคงอยู่ในความเศร้าโศกเสียใจมาก ฉันรู้ว่าฉันยังไม่เข้มแข็งพอ ฉันรู้ว่า วันนึงฉันจะหาเธอพบ หรือเราจะหากันเจอเอง เพราะว่า เมื่อคนได้ยินข่าวว่าลูกชายของฉันตกเป็นเหยื่อนั้น ฉันได้รับความเห็นอกเห็นใจทันที แต่เมื่อคนได้รู้ว่า ลูกชายของเธอถูกกล่าวหา เธอไม่ได้รับความเห็นอกเห็นใจแบบนั้นเลย แต่ความทุกข์ที่เธอได้รับก็ไม่ต่างไปกับฉัน

ดังนั้น เราได้เจอกันในเดือนพฤศจิกายน 2545 และตอนนี้ ไอชา จะมาเล่าให้คุณฟัง ว่าเราเจอกันได้อย่างไรค่ะ

(ล่าม) ไอชา เอล-วาฟี: สวัสดีค่ะ ท่านผู้ฟังที่เคารพ ฉันเป็นแม่ของ แซคคาไรอัส มูซาวี และฉันได้ขอ ให้องค์กรสิทธิมนุษยชน ช่วยติดต่อกับเหล่าพ่อแม่ของผู้เสียชีวิต พวกเขาเลยช่วยแนะนำฉัน กับครอบครัวทั้งหมด 5 ครอบครัว และฉันได้เห็น ฟิลลิส และฉันมองดูเธอ เธอเป็นคุณแม่คนเดียวในกลุ่ม คนอื่นๆนั้น เป็นพี่หรือน้องของเหยื่อ และฉันได้เห็นแววตาของเธอ ว่าเธอเป็นแม่ เหมือนกับฉัน ฉันเป็นทุกข์อย่างมาก ในฐานะของแม่ ฉันแต่งงานเมื่ออายุ 14 ฉันเสียลูกคนหนึ่งไปเมื่ออายุ 15 และเสียลูกคนที่สองเมื่ออายุ 16 ดังนั้น เรื่องที่เกิดขึ้นกับ แซคคาไรอัส นั้นมากเกินไปจริงๆ และฉันยังคงเป็นทุกข์อยู่ เพราะว่าลูกชายของฉัน เหมือนกับถูกฝังทั้งเป็น ฉันรู้ว่า เธอต้องร้องไห้ให้กับลูกของเธอ แต่เธอรู้ว่าเขาอยู่ที่ไหน ส่วนลูกของฉันนั้น ฉันไม่รู้เลยว่าเขาอยู่ที่ไหน ฉันไม่รู้ว่าเขายังมีชีวิตอยู่หรือไม่ ฉันไม่รู้ว่าเขาต้องถูกทรมานหรือเปล่า ฉันไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับเขา

ดังนั้น ฉันจึงตัดสินใจมาเล่าเรื่องของฉันให้ฟัง เพื่อที่ความทุกข์ของฉัน จะกลายเป็นเรื่องดีสำหรับผู้หญิงคนอื่น สำหรับผู้หญิงทุกคนนั้น คุณแม่ทุกคนที่ได้สร้างชีวิตขึ้นมา คุณมอบมันคืนได้ คุณเปลี่ยนมันได้ มันขึ้นอยู่กับเราที่เป็นผู้หญิง เพราะพวกเราคือผู้หญิง เพราะพวกเรารักลูกของเรา เราจะต้องร่วมมือกัน และทำอะไรซักอย่างด้วยกัน มันไม่ใช่เรื่องแย่สำหรับผู้หญิง แต่เพื่อพวกเรา พวกเราที่เป็นผู้หญิง เพื่อลูกๆของเรา ฉันได้ไปพูด เพื่อต่อต้านความรุนแรง ต่อต้านการก่อการร้าย ฉันไปตามโรงเรียนต่างๆ เพื่อไปพูดกับเด็กผู้หญิงมุสลิม เพื่อที่เขาจะไม่ยอมถูกบังคับให้แต่งงานโดยที่ไม่เต็มใจตั้งแต่เด็กๆ ดังนั้นถ้าฉันสามารถช่วยชีวิตเด็กผู้หญิงคนหนึ่งได้ และทำให้พวกเขาไม่ต้องแต่งงานและเป็นทุกข์อย่างที่ฉันเป็น แค่นี้ก็เป็นเรื่องดีแล้ว นี่คือเหตุผลว่าทำไมฉันถึงมาที่นี่ต่อหน้าพวกคุณ

(ฟิลลิส ร็อดริเกซ) ฉันอยากจะพูดว่า ฉันได้เรียนรู้อย่างมากจากไอชา เริ่มตั้งแต่วันแรกที่เราได้พบกัน กับสมาชิกครอบครัวคนอื่นๆ ซึ่งเป็นการพบกันแบบส่วนตัว และก็มีหน่วยรักษาความปลอดภัยด้วย เพราะว่ามันเป็นช่วงเดือนพฤศจิกายน ปี 2545 และบอกตรงๆเลยว่า ตอนนั้นพวกเราก็กลัวกลุ่มชาตินิยมหัวรุนแรงในประเทศ ณ ตอนนั้นด้วย พวกเราสมาชิกในครอบครัวนะคะ แต่เราทุกคนก็ตื่นเต้นและกังวล "ทำไมเธอถึงอยากจะพบเราล่ะ?" และเธอเองก็กังวลเหมือนกัน "ทำไมพวกเขาอยากจะพบฉันล่ะ?" พวกเราต้องการได้อะไรจากกันและกัน? แต่ก่อนที่เราจะได้รู้จักชื่อกัน หรืออะไรก็ตาม เราก็โผเข้ากอดกัน และร้องไห้ แล้วเราก็นั่งเป็นวงกลม ด้วยการสนับสนุน และความช่วยเหลือ จากผู้ผ่านประสบการณ์การปรองดองกันแบบนี้ และคุณไอชา ก็เริ่ม เธอพูดว่า "ฉันไม่รู้ว่าลูกชายของฉัน ผิด หรือ ไม่ผิด แต่ฉันอยากบอกพวกคุณว่า ฉันเสียใจแค่ไหน กับสิ่งที่เกิดขึ้นกับครอบครัวของพวกคุณ ฉันรู้ว่าการเป็นทุกข์เป็นอย่างไร และฉันรู้สึกว่า หากมีอาชญากรรมเกิดขึ้น ก็จะต้องมีคนได้รับการพิพากษาอย่างยุติธรรม และโดนลงโทษ" นั่นคือวิธีที่เธอเริ่มเข้าหาพวกเรา ฉันอยากจะบอกเลยว่า นั่นคือ สิ่งที่หลอมเราเข้าหากัน และสิ่งที่เกิดขึ้นก็คือ เราต่างได้เล่าเรื่องของเราให้กันฟัง และเราได้สร้างความสัมพันธ์กันในฐานะมนุษยชน จนบ่ายแก่ๆแล้ว ประมาณสามชั่วโมงหลังพักเที่ยง เราก็รู้สึกเหมือนได้รู้จักกันมาเป็นสิบปี

สิ่งที่ฉันได้เรียนรู้จากเธอ คือผู้หญิงคนหนึ่ง ไม่ใช่เพียงแค่ผู้หญิงที่สามารถแสดงความโอบอ้อมอารีย์ ภายใต้เหตุการณ์ต่างๆที่เกิดขึ้น และสิ่งที่เป็น ณ ตอนนั้น หรือสิ่งที่เกิดขึ้นกับลูกชายของเธอ แต่เป็นประสบการณ์ชีวิตที่เธอได้ผ่านมา ซึ่งฉันไม่เคยเจอ ใครที่มีชีวิตยากลำบากขนาดนี้ จากสังคมและสิ่งแวดล้อมที่ช่างแตกต่างอย่างสิ้นเชิงจากของฉันเอง และฉันก็รู้สึกว่า เรานั้นมี การเชื่อมโยงกันที่พิเศษ ซึ่งฉันเห็นคุณค่ามันอย่างมาก และฉันคิดว่ามันเป็นแค่ การที่เรากลัวอีกฝ่ายอีกหนึ่ง แต่การที่ได้เริ่มก้าวแรกออกไป และได้ตระหนักว่า "จริงๆแล้ว มันก็ไม่ได้ยากเกินไปนี่ ฉันจะได้ไปเจอใครที่ไหนอีก ที่ฉันไม่รู้จักเลย หรือช่างแตกต่างกันอย่างมากล่ะ?"

ดังนั้น ไอชาคะ คุณมีอะไรจะกล่าว ปิดวันนี้มั้ยคะ? เพราะว่าเวลาเราหมดแล้วล่ะ

(หัวเราะ)

(ล่าม) ไอชา: ฉันอยากจะพูดว่า เราควรจะต้องพยายาม ที่จะทำความรู้จักผู้อื่น คนอื่นๆ คุณต้องใจกว้าง และใจของคุณต้องโอบเอื้อกัน ความคิดของคุณต้องเอื้อเฟื้อกัน คุณจะต้องให้อภัยซึ่งกันและกัน คุณจะต้องต่อต้านความรุนแรง และฉันหวังว่าวันหนึ่ง พวกเราจะได้ใช้ชีวิตร่วมกัน ในสันติสุข และเคารพซึ่งกันและกัน นี่คือสิ่งที่ฉันอยากจะพูดค่ะ

(ปรบมือ)