சுஹைர் ஹம்மாது: போர், அமைதி, பெண், அதிகாரம் என்பன சார்ந்த கவிதைகள்

"என்னால் என்ன முடியும்"

உன் போர் முரசுக்கு நான் தாண்டவம் ஆடமாட்டேன். உன் போர் முரசுக்கு என் உடலையும், ஆவியையும் தர மாட்டேன். அம்முரசுக்கு நான் இசைந்து ஆடமாட்டேன். நான் அந்த முரசொலியை உணர்வேன். அது உயிரற்றது. நீ நையப்புடைக்கும் அந்த மேனியை நான் மானசீகமாய் அறிவேன். அது அன்று உயிரோடு இருந்தது, குதறப்பட்டு, சூறையாடப்பட்டு, உருக்குலைந்து. உன் மதிகெட்ட போர் முரசுக்கு நான் தாண்டவம் ஆட மாட்டேன். உனக்கு ஓடியாடவோ, உனக்காக வெட்டி முறிக்கவோ மாட்டேன். உனக்காக நான் வெறுக்கவும் மாட்டேன், அல்லது உனை வெறுக்கவும் மாட்டேன். உனக்காக நான் கொல்லத் துணியமாட்டேன். குறிப்பாய், உனக்காக நான் சாகவும் மாட்டேன். பழிக்கு பழியென நான் கொல்லவும் மாட்டேன், தற்கொலை செய்துக்கொள்ளவும் மாட்டேன். உன் பக்கம் நான் சாயவும் மாட்டேன், உன் குண்டுகளின் இசையொலிக்கு நான் ஆடவும் மாட்டேன். ஏனெனில் அனைவரும் தாண்டவ நிலையில் ஆடிக்கொண்டு இருகின்றனர். எல்லோரும் தவற்றுக்கு துணை போயிருக்கலாம். வாழ்வு என்பது நம் உரிமை, அது அடமானம் வைக்கக் கூடியதில்லை, அது தற்செயலாக ஏற்பட்டதும் இல்லை. என் வேரை நான் மறக்க இயலாது. என் முரசை நானே செய்வேன். என் அன்புச் சொந்தங்களை என் அருகே வரச்செய்து, யாம் ஓதுவது கொண்டு தாண்டவம் ஆடச் செய்வோம். எமது முனகல் பறையாய் அதிரும். என்னை நீ இயக்க இயலாது. உன்னுடைய முரசிற்கு என் பெயரோ என் அடிநாதமோ கிடைக்கப் பெறாது. நான் ஆடுவேன், எதிர்ப்பேன், ஆடுவேன், உறுதியுடன் ஆடுவேன். இறப்பை விட சப்தமானது இதயத்துடிப்பு. உன் போர்ப்பறையை விட சப்தமானது, அவனது மூச்சினைவிடவிடவும் சப்தமானது. ஆம்.

என்னாயிற்று TED மக்களே! நீங்கள் பலமாய் ஓசை எழுப்புவதை என் காதுகள் கேட்கும்படி செய்யுங்கள்.

(கைதட்டல்)

அமைதியை நிலைநாட்ட துடிக்கும் ஓர் கூட்டம். குழம்பிய நிலையில், நம்பிக்கையாய் அமைதியை நிலைநாட்ட துடிக்கும் ஓர் கூட்டம். எனக்குப் புரிகிறது.

இப்போதெல்லாம் பலவற்றை தவறாகக் கணிக்கிறேன். நிறைய பேரைப் போல. அதனால் என்னால் இன்று என்ன படிப்பது என்று புரியாமல் நின்றேன். அதாவது, நான் ஆயத்தமாகிக் கொண்டு இருக்கிறேன் என்று சொல்கிறேன். நான் எனது உடை விஷயத்தில் ஆயத்தமாகிக் கொண்டு இருக்கிறேன் என்று பொருள். (சிரிப்பொலி) ஆயத்தமாக கிடைக்கப் பெரும் விருப்பத்தேர்வுகள், எந்த விஷயத்திற்காக என் மனம் அலைபாய்கிறது என்று தெரிந்துக் கொள்ள எத்தனிக்கிறேன். ஒரு நல்ல கவிதை அதனைச் செய்கிறது. அது உங்களை ஆயத்தமாக்குகிறது. அது உங்களை குறிக்கிறது.

அதனால் இப்போது ஒரு கவிதையை படிக்கப் போகிறேன். அதனை இப்போது தான் தேர்ந்தெடுத்தேன். ஆனால் நீங்கள் இப்போது தேவைப்படுகிறீர்கள், இப்படியே பத்து நிமிட நேரங்களுக்கு அமர்ந்துக் கொண்டு, இங்கில்லாத ஒரு பெண்மணியை உருவகப்படுத்திக் கொண்டு அவளை ஆதரவாய் கைப்பற்றுங்கள். அவளை இப்போது ஆதரவாய், உங்களுடன் பற்றிக்கொள்ளுங்கள். அவளது பெயரை நீங்கள் கூக்குரலிட்டு அழைக்க வேண்டும் என்று இல்லை, அவளை வெறுமனே பற்றிக்கொளுங்கள். அவளை பற்றிக்கொண்டீர்களா?

இதுவே "உடைந்த கொத்துகள்"

எல்லா புனித வரலாறுகளும் தடை செய்யப்பட்டன. எழுதப்படா நூல்கள் எதிர்காலத்தை கணித்தன, நடந்தவைகளை வெளிக்கொணர்ந்தன. என் தலையோ, வரம்பில்லாமல் இருக்குமொன்றினுள் விரிவடைகின்றது, மனிதனின் படைப்புத்திறனை வெளிப்படுத்தும் வன்முறை. யாரது மகனாக அது இருக்கும்? ஒரு புதிய நன்னாளில் எந்த ஆண் குழந்தை மரிக்கும்? எமது ஆண் மக்களின் இறப்பு எம்மை ஆட்டுவிக்கிறது. எமது சிந்தையில் முழுக்க பிணங்களே. நாங்கள் பெண்களின் துயரத்தை அனுசரிப்பவர்கள், சிக்கல் தாம். பெண் நாய்கள் நாளாந்தம் உதைபடும். பொருளீட்டளில் தெய்வங்கள் மறக்கபடுகின்றன. போர் சூழ்ந்த உலகில் கசந்த எம் சிறார் பருவம் நிறங்கள் நிழலாடுகின்றன, திடமில்லாதவர்களாய் நாம். நிழலயயா என் பின்னால் தேடுகிறாய்? அதை நான் கொண்டல்லவோ செல்கிறேன். இருளினதும் ஒளியினதும் சுழற்சியே எம் வாழ்வு. தாளமது குறை அமைதி. நான் உனக்கு தோதாய் எப்போதும் இருந்ததில்லை என்றே இப்போது பார்க்கிறேன். நோய்மை, நலம், மென்மையான வன்மம் நான் ஒருபோதும் தூய்மையாய் இருந்ததில்லை என்று இப்போது நினைக்கிறேன். முன்னொரு நிலையில் நான் ஓர் புயல், குருடாய், அறிவிலியாய் - இன்னும் நான். வீரியமானதையும், குருட்டத்தனத்தையும் பீடித்த மாந்த இனம். நான் தூய்மையாய் எப்பொழுதும் இல்லை. பிஞ்சிலே பழுத்த சிறுமிகள். என்னை கணக்கிடத் தெரியாத மொழி. பன்மடங்காய் நான் பட்டறிகிறேன். எல்லாமே எல்லாமுமாய். பதினைந்து அல்லது இருபது குடும்ப உறுப்பினர்களை இழக்கும் ஓர் பெண். ஆறு பேரை இழக்கும் ஓர் பெண். தன் தலையை இழக்கும் ஓர் பெண். கண்டகல்லை தேடும் ஓர் பெண். எச்சில் இலையை புசிக்கும் ஓர் பெண். தன் முகத்தை சுட்டுக்கொள்ளும் ஓர் பெண். கணவனை சுடும் ஓர் பெண். தன் மடியில் கட்டிக்கொள்ளும் ஓர் பெண். குழந்தை பெற்றெடுக்கும் ஓர் பெண். எல்லைகளை பெற்றெடுக்கும் ஓர் பெண். அன்பு தன்னை இனி என்றும் தீண்டாது என்று நம்பும் ஓர் பெண். ஒன்றுமே செய்யாத ஓர் பெண். அகதிகளின் மனம் எதை நாடும்? உடைந்தும், மதிப்பற்றும், எங்கேயோ இடம்பெயர்ந்தும், தாங்கள் மறக்கப் பட்டவர்களாக கருதப்படாமல் இருக்க. இல்லாமையை எதிர்கொண்டு. யாம் ஒருவருக்கொருவர் துக்கம் விசாரித்துக்கொண்டு; அல்லது நாங்கள் இருந்தும் பயன் இல்லாதவர்களாய். என் முதுகுத் தண்டு சுருள்கிறது. மாந்தரிடமிருந்தும், மாந்தரிடத்திற்கும் இடம் பெயரும் செங்குத்துப் பாறைகள். விடுபட்ட கொத்துகுண்டுகள். மெய்யான கண்ணிவெடிகள். கனிந்தெரியும் கவலை. மாசுபட்ட புகையிலையின் அறுவடை. குண்டுகளின் அறுவடை. குழந்தை பற்களின் அறுவடை. பனைகளின் அறுவடை, எங்கும் புகை. சாட்சிக்காரனின் அறுவடை, எங்கும் புகை. தீர்மானங்கள், எங்கும் புகை. விடுதலை, எங்கும் புகை. மீட்பு, எங்கும் புகை. மூச்சிரை. அஞ்சுதல் வேண்டாம் வெடித்த குண்டிற்கு. வேண்டுமானால், வெடிக்காததற்கு அஞ்சு.

நன்றி.

(கைதட்டல்)