Wael Ghonim: Mbi revolucionin Egjiptian

Ky eshte revolucioni 2.0 Askush nuk ishte hero. Nuk kishte hero te vetmuar. Sepse te gjithe ishin heronj. Te gjithe bene dicka Ne te gjithe perdorim Wikipedia. Nese shtjellon konceptin e Wikipedias atje ku te gjithe bashkepunojne ne perberje. Dhe ne fund te dites eshte krijuar enciklopedia me e madhe ne bote. Prej nje ideje qe tingellonte cmenduri, tashme ke enciklopedine me te madhe ne bote.

Po ashtu ne revolucionin Egjiptian, revolucionin 2.0, te gjithe kane dhene kontributin e tyre -- pak ose shume, ata kontribuan dicka -- per te na sjelle nje nga tregimet me frymezuese ne historine njerezore ku flitet per revolucione. Ishte me te vertete frymezuese pamja e te gjithe Egjiptianeve te bashkuar ne brohoritje. Kur analizon Egjiptin per 30 vitet e kaluara, verehet nje tatepjete -- e percjellur nga nje tatepjete tjeter. Gjithcka dukej se po shkonte keq. Gjithcka po shkonte ne drejtim te gabuar. Ne ishim ne vendin e pare vetem atehere kur flitej per varferi, korrupsion, mungese te shprehjes se lire, mungese te levizjeve politike. Keto ishin te arriturat e regjimit tone te famshem. Prape, asgje nuk ndryshonte. Gjerat nuk ndryshonin, jo per shkak se populli ishte i kenaqur ose qe nuk ishin te frustruar. Te them te drejten, njerezit ishin tejet te frustruar. Arsyeja pse te gjithe ishin kaq te qete quhet kufiri psikologjik i frikes. Te gjithe ishin te frikesuar. Jo te gjithe. Ishin ca Egjiptian te guximshem qe une duhet ti falenderoj per trimerine -- duke shkuar ne protesta me qindra, duke u arrestuar dhe perdhunuar. Por ne pergjithesi, shumica ishin te trembur. Akush nuk donte qe te futej ne telashe.

Nje diktator nuk mund te jetohej pa fuqi. Ata duan qe ta mbajn popullin ne frike. Kufiri psikologjik i frikes pati funksionuar per vite me radhe, dhe interneti u shfaq, teknologjia, BlackBerry, SMS. Na ndihmon te gjitheve ne, ne mbajtjen e lidhjes mes nesh. Platforma si Youtube, Twitter, Facebook na ndihmuan shume, sepse ne fund te fundit na dhane pershtypjen se "Uau, une nuk jam vetem. Ka shume njerez te tjere qe jane te frustruar." Ka shume njerez te frustruar. Ka shume njerez qe kane te njejten enderr. Ka shume njerez qe merakosen per lirine e tyre. Sigurisht ata kane jeten me te mire ne bote. Ata jetojne ne hare. Ata jetojne ne villat e tyre. Ata jane te gezuar; ata nuk kane probleme. Por ata kane ndjenja per dhimbjen e Egjiptianeve.

Shume prej nesh, nuk jane te kenaqur kur shohin nje video te nje Egjiptiani qe han prej plehrave nderkohe qe te tjeret vjedhin biliona paunde Egjiptiane prej pasurise se shtetit. Interneti ka luajtur rol shume te rendesishem, duke i ndihmuar keta njerez per te shprehur mendimin e tyre, per te bashkepunuar, per te menduar se bashku. Ishte nje fushate edukative.

Khaled Saeed ishte vrare ne Qershor te vitit 2010 E kujtoj fotografine Akoma mbaj mend cdo detaj te asaj fotografie. Ishte nje pamje e tmerrshme. Ai ishte i dhunuar, brutalisht i torturuar deri ne vdekje Por cili ishte spjegimi i regjimit? "Ai ishte ngulfatur nga ca bime narkotike" Ky ishte spjegimi. "Ai eshte kriminel. Ai ka shpetuar nga te keqijat e kesaj bote." Por populli nuk ka te beje me te gjithe kete. Populli nuk e besoi kete. Per shkak te internetit, e verteta doli ne shesh dhe te gjithe e moren vesh te verteten. Dhe te gjithe filluan te mendonin "ky njeri mund te ishte vellai im." Ai ishte nga klasa mesatare. Fotografia e tij mbahet mend nga te gjithe ne.

Nje faqe ishte krijuar. Nje administrator anonim ftonte njerez per tiu bashkangjitur faqes, pa ndonjefar plani te shtruar. "Cfare do te bejme?" "Nuk e di" Vetem per ca dite, dhjetra mijera njerez Egjiptian te frustruar te cilet po pyesnin ministrine e puneve te brendshme, "Mjaft. Kapni ata te cilet vrane kete njeri dhe sillini para drejtsise". Por natyrisht, ministria nuk degjoi. Ishte nje tregim marramendes- - si te gjithe filluan ta ndjejne veten pronar. Te gjithe ishin pronar te kesaj faqeje. Njerezit filluan te shkembenin idera. Ne fakt, njera prej ideve me qesharake ishte qe te mbanin nje proteste ne heshtje. Le te mbledhim popullin ne rruge, drejtuar kah deti, me shpinen kthyer qytetit, te veshur ne te zeza , duke qendruar ne heshtje per nje ore, duke mos bere asgje dhe me pas duke u larguar, per ne shtepi. Per disa njerez kjo ishte "Uau resistence ne heshtje. Dhe heren tjeter do te jete me agresive." Njerezit po e perqeshnin idene. Por kur njerezit dolen tek sheshi -- heren e pare ishin mijera njerez ne Aleksandri -- ishte nje ndjenje e mrekullueshme. Sepse i bashkoi njerezit nga bota virtuale, duke i sjelle ne boten e vertete, te cilet kidhin te njejten enderr, te njejtin hidherim, te njejtin frustrim, te njejten deshire per liri. Dhe po e benin kete gje. Por a kishte ky regjim kuptuar ndonje gje? Asgje. Regjimi po i sulmonte njerezit ne rruge. Ata po i abuzonin, pavaresisht menyres paqesore qe njerezit po ecnin rruges -- ata nuk ishin as duke protestuar. Gjerat po ndryshonin deri tek revolucioni Tunizian.

Kjo faqe ishte e menaxhuar nga populli. Ne fakt, detyra e administratorit ishte te mblidhte mendimet, tu spjegonte atyre qe te votonin dhe se cfare duhej bere. Njerezit po benin foto; njerezit po raportonin shkelje te te drejtave njerezore ne Egjipt; njerezit po shfaqnin mendime, ata ne te vertete po votonin mbi idete, dhe po punonin ne drejtim te tyre, njerezit po krijonin video. E gjitha ishte bere nga populli, per popullin, dhe kjo eshte fuqia e internetit. Nuk kishte udheheqes. Udheheqes ishtin te gjithe ne ate faqe. Eksperimenti Tunizian, ashtu sikunder Amiri po tregonte, na frymezoi te gjitheve, na tregoi se ka rrugedalje. Po ne mundemi. Ne mund ta bejme kete. Ne kemi te njejtat probleme, ne mund te dalim ne rruge.

Kur pash rruget me daten 25, U ktheva prapa ne kohe dhe mendova, "Egjipti para dates 25 nuk do te jete i njejte me Egjiptin pas dates 25. Revolucioni kishte filluar. Ky nuk eshte fundi, ky ishte fillimi i fundit." Une isha arrestuar ne mbremjen e dates 27. Fale Zotit i kisha treguar piketakimet dhe cdo gje tjeter. Por me arrestuan. Nuk do flas per eksperiencen time, ky fjalim nuk eshte per mua. Une isha arrestuar per 12 dite, symbyllur, duarlidhur. Nuk degjoja asgje. Nuk dija asgje. Nuk isha lejuar te flisja me askend. Pasaj u lirova. Diten tjeter isha ne Tahrir. Sinqerisht, me ndryshimin qe pashe tek sheshi, mendova se kisha kaluar 12 vjet. Kurre nuk e kisha menduar ta shihja kete Egjipt, Egjiptin e mrekullueshem. Frika nuk ishte me frike. Ishte shnderruar ne force -- ishte fuqi. Populli ishte i bashkuar. Ishte e mrekullueshme si te gjithe ishin bashkuar dhe tashme po kerkonin te drejtat e tyre. Krejtesisht e kunderta. Ekstremizmi u be tolerance.

Askush nuk do e besonte kete gje para dates 25, po tju tregoja qe mijera Krishtere do luteshin dhe dhjetra mijera Mysliman do i mbronin. dhe mijera Mysliman do luteshin perderisa mijera krishtere do i mbronin -- kjo eshte e mrekullueshme. Te gjithe sterotipat qe regjimi po mundohej te na impononte nepermjet propagandes se tyre, ose televizionit publik u treguan te jene gabim. I tere revolucioni na beri te kuptojme sa i keq ishte regjimi dhe sa te mrekullueshem jane burri Egjiptian, gruaja Egjiptiane, sa te thjeshte dhe te mrekullueshem njerezit jane kur kane nje enderr.

Kur une pashe kete dukuri, shkova shpejt dhe shkrova ne Facebook. Dhe ajo ishte mendim personal, pavarsisht gjendjes, pavarsisht detajeve, shkrova, "Ne do te fitojme. Ne do te fitojme per shkak se nuk e kuptojme politiken. Ne do te fitojme per shkak se nuk i luajme lojrat e ndyra. Ne do te fitojme per shkak se nuk kemi ndonje axhende. Ne do te fitojme per shkak se lotet qe pikojne nga syte tane vijne drejt prej zemres. Ne do te fitojme per shkak se kemi endrra. Ne do te fitojme per shkak se jemi bujare dhe mbrojme endrrat tona." Dhe pikerisht kjo ndodhi. Ne fituam. Nuk eshte fale asgjeje por fale besimit tone ne endrrat tona. Fitorja nuk eshtem tek te gjitha detajet qe do te ndodhin ne skenen politike. Fitorja eshte fitore e dinijitetit tek secili Egjiptian.

Nje taksist me tregonte, "Degjo, une po i marre ere lirise. Ndihem sikur kam dinjitetin qe kisha humbur prej shume vitesh." Per mua kjo eshte fitore, perkunder te gjitha detajeve.

Fjalet e fundit nga une jane fjalet ne te cilat besoj, te cilat Egjiptianet provuan te jene te verteta, qe fuqia e popullit eshte shume me e madhe sesa fuqia e njerezve ne pozite.

Shume faleminderit.

(Duartrokitje)