Michael Hansmeyer: Te ndërtosh forma të paimagjinueshme

Si një arkitekt, unë shpesh pyes veten, cila është origjina e formave që ne vizatojmë? Çfarë lloj formash ne mund të vizatojmë nqse ne nuk do të punonim më me referenca? Nqs nuk kemi asnjë ndikim, nqs ne nuk do kishim paragjykime, çfarë lloj formash mund te vizatonim ne nqs mundeshim të çlironim veten tonë eksperiencën tonë? Nqs ne mund të çlironim vehten tone nga shkollimi ynë? Si do të dukeshin këtë forma të pashikuara? A do të na habisnin ne? Do të na intrigonin ne ? A do të na kënaqin ne? Nqs se po, si mund të ecim rreth krijimit të diçkaje që është me të vërtetë e re?

Unë propozoj që te shikojmë tek nayra. Natyra është quajtur arkitektja me e madhe e formave. Por unë nuk them që ne të kopjojmë atë, Nuk them që ta imitojmë atë, por propozoj që ne mund të marrim si model proceset e natyrës Ne mund t'i shkëpusim ato dhe të krijojmë diçka të re. Proceset kryesore të krijimit të saj, morfogjeneza, është ndarja e një qelize në dy qeliza. Dhe këto qeliza mund te jenë identike, ose ato mund të jenë të ndryshme nga njëra-tjetra përmes ndarjes asimetrike të qelizave.

Nqs ne shkëpusim këtë proces, dhe e thjeshtojmë atë sa të jetë e mundur, që të mund te fillojmë me një letër të vetme, me një sipërfaqe, ne mund të bejmë një përkulje dhe ta ndajme këtë sipërfaqe në dy sipërfaqe. Ne jemi të lirë për të zgjedhur se ku ta bëjmë përkuljen. Dhe duke bërë kështu, ne mund të bëjmë dallimin e sipërfaqeve. Përnes këtij procesi të tjeshtë, ne mund të krijojmë një larmi formash mahnitëse.

Tani, ne mund ta marrim këtë formë dhe të përdorim të njejtin proces për të nxjerrë nje strukturë tre-dimensionale, por para se të përthyejmë ketë me dorë, unë do ta bëj këtë gjë me kompjuter, dhe ta kodoj atë si një algoritëm. Dhe duke bërë këtë, ne menjeherë mund të perthyejmë çdo gjë. Ne mund ta përthyejmë miliona herë më shpejt, ne mund ta përthyejmë në qindra e qindra mënyra.

Dhe siç mund të kërkojmë për të krijuar diçka tre-dimensionale, nuk do të fillojmë me një strukturë të vetme, por me një vëllim. Nje vëllim i thjeshtë, kubi. Nqs marrim sipërfaqen e tij dhe ta përthyejmë atë përsëri dhe përsëri dhe përsëri dhe përsëri, pastaj mbas 16 përsëritjesh, 16 herë, na dalin 400,000 sipërfaqe dhe një pamje që ngjan, p.sh , si kjo. Dhe nqs ne ndryshojmë aty ku kemi bërë përthyerjet, dhe nqs ne ndryshojmë raportin e përkuljes, atëhere ky kub do të bëhet si ky këtu. Ne mund të ndryshojmë raportin e përthyerjes përsëri për të krijuar këtë formë, ose këtë formë.

Kështu që ne mund të ushtrojmë kontroll mbi këtë formë duke specifikuar pozicionin se ku ne do të bëjme përthyerjen, but para së gjithas ju jeni duke parë një kub të përthyer. Dhe ne mund të zbavitemi me të. Ne mund të vendosim një raport të ndryshëm të pjesëve të përthyerjes të formës për të krijuar forma të këtilla Ne mundemi ta skalisim formën.

Duke qënë se ne mund të bëjmë përthyerjen tek kompjuteri, jemi të lirë të bëjmë çdo lloj ndryshimi fizik. Kështu që kjo do të thotë që sipërfaqet mund kryqëzojnë vet-veten dhe ato mund të bëhen shumë vogla. Ne mund të bejmë përthyerje që nuk mund ti bënim. Sipërfaqet mund të bëhen poroze. Ato mund ti tërheqësh. Ato mund të shkëputen. Dhe e gjitha kjo shpjegon qëllimin e formave që ne mund të bejmë.

Por për cdo rast, nuk e krijova unë formën Unë dizenjova procesin që gjeneroi formën. E përgjithshmja, ështe nqse ne bëjme një ndryshim tek proporcioni i përthyerjes, që është ajo që shikoni këtu, atëhere forma ndryshon përkatësisht.

Por kjo është vetëm gjysma e historisë-- 99.9 përgjind e vlerës së përthyerjes nuk krijon këtë, por këtë, ekuivalentin gjeometrik të zhurmës. Format që unë ju tregova përpara ishin bërë aktualisht përmes një eksperimenti të gjatë dhe gabimeve. Dhe aq sa mënyra të dobishme që kam krijuar dhe kam gjetur është të përdorosh informacionin që tashmë përmban forma. Një formë shumë e thjeshtë si kjo që përmban shumë informacion që mund të mos duket me syrin njerezor. Kështu, p.sh, ne mundemi të hedhin në diagramë fuqinë e skajeve. Sipërfaqet e bardha kanë skaje të gjatë, ato të zezat të shkurtëra. Ne mund realizojmë sipërfaqe të sheshta, të çarat e tyre sesa radiale janë ato -- i gjithë informacioni që është mundë të mos duket ne dukje tek ty, por ne mund ta nxjerrim, dhe mund ta bëjmë të qartë, dhe atë ne mund ta përdorim për të kontrolluar përthyerjen.

Kështu që unë nuk po specifikoj më një raport që ta përthyej atë, por unë po vendos një rregull, Unë po vendos një lidhje te nje tipari të sipërfaqes dhe se si ajo sipërfaqe është e përthyer. Dhe sepse unë kam projektuar procesin and jo formën, Unë ta bej procesin përsëri dhe përsëri dhe përsëri për të prodhuar një set formash.

Këto forma duken të përpunuara, por procesi është shumë i thjeshtë. Është një vlerë e thjeshtë, është gjithmonë një kub me të cilin unë fillova, dhe është një proçedure shumë e thjeshtë --- është një pjesë e bërë, qe vazhdon e vazhdon përseri.

Pra, le ta sjellim këtë proces në arkitekturë. Si? Dhe në cfarë raporti? Unë vendosa të vizatoj një kollonë. Kollonat janë prototipe arkitekturale. Ato janë përdorur në të gjithë historinë për të shprehur modele të përkryera dhe bukuri, rreth teknologjisë Një sfidë për mua ishte se si ne mund të shprehnim këtë vlerë algoritmi në një kollonë. Unë fillova duke përdorur katër cilindra. Përmes shumë eksperimentimesh, këta cilindra përfundimisht u shëndruan në këto.

Dhe këto kolona, kanë shumë informacion në shumë gradë. Ne mund ti zmadhojmë ato . Aq sa më afër të afrohesh, më shumë elementë zbulon. Disa formacione janë puthuajse tek kufiri i shikimit njerzor. Dhe sikurse arkitektura moderne, është nje proces i vetëm që krijon mbi të gjitha formën dhe detajet mikroskopike te sipërfaqes . Format nuk mund të vizatohen. Një arkitekt që do to vizatojë ato me pene dhe letër do ti duheshin muaj, ose do ti duhej një vit për të vizatuar gjithë seksionet, të tëra këto pamje, ti mund të krijosh diçka si kjo përmes një algoritmi.

Pyetja më interesante, ndoshta, është, a janë këto forma të imagjinueshme? Zakonisht, një arkitekt mund ndonjëherë të imagjinojë fundin e asaj që ai vizaton. Në këtë rast, procesi është i pashmangshëm. Nuk ka asnjë rastësi, por nuk është e gjitha e parashikueshme. Ka shumë sipërfaqe, ka shumë detaje, ti nuk mund ta shohësh përfundimin.

Prandaj kjo na çon tek roli i ri për arkitektin. Njeriut i duhet një metodë e re për të eksporuar mundësitë që janë aty jashtë. Për një gjë, dikush mund të vizatojë shumë variante të një forme në paralel, dhe një mund ti zhvillojë ato. Le të kthehemi tek analogjia me natyrën, ndonjëri mund të mendojë në marredhënie me popullsitë, dikush mund të flase rreth ndryshimeve, rreth gjeneratave, rreth kalimit dhe shtimit dhe mund të bëjë një vizatim. Dhe arkitekti tashmë vërtet, shëndrohet në pozicionin duke u bërë dirigjenti i të gjtha këtyre proceseve.

Por mjaft me teorinë. Për një moment unë doja të futesha aty brënda kësaj figure, unë bleva këto syze 3D të kuqe dhe blu i'u afrova shumë afër ekranit, por ende nuk ishte e njëjtë sikur te ndjeja vehten sikur isha aty dhe ti prekja këto gjëra. Pra kishte vetëm një menyrë -- të nxirrja kolonën jashtë kompjuterit.

Ështe folur shumë rreth printimit 3 dimensional. Për mua, ose për qëllimin tim për momentin, ngelet shumë për një shkëmbim jo të favorshëm. midis shkallës, nga njëra anë, dhe rezolucionit dhe shpejtesise, nga ana tjetër. Kështu që, ne vendosëm ta nxjerrim jashtë kollonen, dhe vendosëm ta ndërtojmë atë si në faqe modeli, e bërë me shumë shtresa, të vendosura mbi njëra-tjetrën.

Ajo cfarë po shikoni këtu është një X-ray e kollonës që ju sapo shikuat, e parë nga lart. Në atë kohë pa dijeninë time sepse ne kishim parë vetëm anën e jashtme, sipërfaqet ishin përthyer në vetë-vete, duke u zmadhuar brënda kollones, që ishte një zbulim mahnitës. Për këtë formë, ne llogaritëm linjën e prerjes, dhe pastaj e vendosëm ne preresin me lazer. për të prodhuar --- siç ju jeni duke parë këtë segment këtu - në thela shumë të holla,të prera një nga nje, mbi njera tjetren.

Dhe në këtë foto tani, nuk është një pasqyrim, dhe kollona që ne përfunduam mbas shumë punë, përfundoi çuditërisht si ajo që ne kishim projektuar në kompjuter. Pothuajse të gjitha detajet, pothuajse të gjitha sipërfaqet e ngateruara ishin ruajtur.

Por ishte një punë shumë intensive. Është një hapsirë e madhe në këtë moment midis asaj virtuales dhe asaj fizike. U deshën disa muaj për të projektuar kollonën, por së fundi, kompjuterit ju deshën 30 seconda për të llogaritur atë me gjithë 16 milion faqet. Modeli fizik, nga ana tjetër, është prej 2,700 shtresa, një milimetër të holla, peshon 700 kg, dhe është bërë prej letre që mbulon tërë kete salle të madhe. Dhe rruga që lazeri ndoqi shkon nga tek aeroporti dhe mbrasht përsëri.

Por është e mundur. Makineritë janë duke përparuar, po bëhen më të lira dhe duken disa zhvillime premtuese të teknologjisë në horizont. Këto janë pamje nga Gwagju Biennale. Dhe në këtë rast, unë përdora plastikë ABS për të prodhuar kollonat, ne përdorem një makineri më të madhe e te shpejte, ato kanë një bazament të çeliktë, pra jane si strukturë dhe mund të mbajnë peshë tani për tani. Çdo kollonë është një hibrid e dy të tjerave. Ju mund të shihni kollona të ndyshme në pasqyrë, nqse është një pasqyrë mbapa kollonës që krijon një fare iluzioni optik.

Pra ku na çon kjo ne? Unë mendoj që na jep një pamje të objekteve që nuk duken dhe që na presin neve nqse ne si arkitektë fillojmë të mendojmë për të mos vizatuar nje objekt, por një proces për të gjeneruar objekte Unë ju tregova nje proces të thjeshtë që ishte frymëzuar nga natyra; ka pafundësisht edhe shumë të tjerë. Me pak fjalë, ne s'kemi asnjë detyrim. Por, kemi proceset në duart tona tani që na lejojnë të krijojmë të gjithat strukturat në të gjitha shkallët që ne nuk mund as ta imagjinonim. Dhe nqse mund të shtoj, në njefarë mënyre ne do t'i ndertojme ato.

Falemderit ( Duartokitje)