Marco Tempest: Një përrallë magjike ( me realitetin e shtuarë)

Marco Tempest: Atë që unë dua t'ju tregoj sotë është diqka në menyren e një eksperimenti. Sotë është debutimi. Është një demostrim i realitetit të shtuarë. Dhe pamjet që do të shihni nuk janë të pararegjistruarë. Ato janë direktë dhe regojnë ndaj meje në kohë reale. Dëshiroj të mendoj pëtë këtë si një lloje magjie teknologjike. Pra le ti bashkojmë gishtratë. Dhe mbani sytë në ekranin e madhë.

Realiteti i shtuarë është bashkimi i botës reale me atë imagjinative të gjeneruar nga kompjuteri. Duket një imazhë përfektë për të investiguarë magjinë dhe pyes, përse, në kohen e teknologjisë, ne vazhdojmë të kemi këtë sensin e hutisë magjike. Magjia është mashtrim, mirpo është një magjstrim që në argëton. Të knaqurit e mashtruarë, një audiencë së pari duhet të përjashtoj mosbesiminë. Ishte poeti Samuel Taylor Coleridge i pari i cili sygjeroj pranimin e shtetit të truritë.

Samuel Taylor Coleridge: Provova ta bindi një shembull të vërtet në shkrimet e mija për të prodhuar për këto hijet e imagjinates një dëshir e suspenduar e mosëbesimit e cila, për një moment, konstiton besimin poetikë.

MT: Ky besim është i pa vërtet në esencë për gjdo lloje eksperience teorike. Pa të, një skriptë është vete fjalë. Reliteti i shtuarë është vetem teknologjia e fundit. Dhe kombinim i duarve vetem në demostrimin plotë artë të shkathëtsisë Ne jemi shumë të mirë në ndalimin e mosëbesimit tonë. Ne e bejmë këtë gjdo ditë, gjersa lexojmë novela, shiqojmë televizjonë apo kur shkojmë në kinema. Ne me dëshir kemi hyrë në botën e mashtrimit ku ne i nderojmë herojë tanë dhe qajmë për shokët që kurr nuk i kemi pasur. Pa këtë mundësi nuk ka magji.

Ishte Jean Robert-Houdin, Iluzjonisti më i mirë Francezë, i pari i cili e njohu rolin e magjistarit si një rrëfimtregues. Ai tha diqka që unë e kam postuar në murin e studjos sime.

Jean Robert-Houdin: Një magjistar i frikëshem nuk është një quajtës topash. Ai është një aktor i cili luanë pjesen e një magjistari.

MT:E cila do të thot se magjia është teatër dhe secili truk është një tregim. Triket e magjisë ndjekin tipi e tregimeve të frikëshme. Ka tregime të krijimit dhe humbjes, vdekjes dhe rikorrektimit, dhe pengesat që duhet kaluarë. Tani shumica prej tyre janë instiktivisht dramatike. Magjistaret luajnë me zjarrë dhe qelik, Sfid dhe furi, guximi për ta kapur fishekun apo përpjekje për zhdukje. Mirpo audienca nuk vjen për ta parë magjin duke vdekur, ata vin ta shofin atë të gjallë. Sepse tregimet me të mira gjithmonë kanë një përfundit të gëzuar.

Triku i magjisë ka gjithmonë një element të veqant. Ato janë tregime me një përdredhje. Now Edward de Bono argumentoj që truri jonë është një makiner e bashkimit të mundësive. Ai tha që magjistaret shpalosin eksplodimin ne mënyren që audienca mendonë.

Edward de Bono: Skena magjike mbahet gjithmonë në momentin e gabimit. Audienca i lejohet të bejë marr me mend apo elaborojë që është e arësyshme, mirpo nuk bashkohet, në fakt ajo që është berë para tyre.

MT: Në atë rrespekt, triket magjike janë sikurse shakatë. Shakat na lejnë posht rrugës për një demostrim të pritëshem. Mirpo kur skenarin qv kemi imagjinuar rrëzohet papritmasë në një diqka krejtësisht të papritëshme, ne qeshim. E njejta gjë ndodhë kur njerëzit shiqojnë trike magjie. Përfundimtarja logjika përballet, të jep të reja brenda problemit, dhe audienca paraqet mahnitëshmerin e tyre me të qeshura. Është argëtues të ta fusin.

Një element kyqë i të gjitha tregimeve më kualtative është që të gjitha janë berë për të ndarë me te tjerët. Ne ndihemi detyruar ndaj atyre. Kur une e bejnë një trik në një party -- (Qeshen) ai përsoni menjëher do t'ja bëjë shokut të tij dhe do më kërkon mua ta bejë prapë. Ata dëshirojnë të ndajnë eksperiencat. Ajo ma benë punen time më të vështirë, sepse, nese unë dëshiroj ti besoj ata, Më duhet ta tregoj një tregim që fillon njësoi, mirpo përfundon ndryshe -- një trik i përdredhur në një përdredhje. Më mban të nxën.

Tani ekspertet besojnë që tregimet shkojnë përtej kapaciteti tonë për të na argëtuar. Ne mendojmë në struktura rrëfimtreguese. Ne lidhim ngjarjet dhe emocjonet dhe instiktivisht i tranformojm ato në një sekuencë e cila mund të kuptohet lehët. Është një arritje unike e njërzimit. Ne të gjithë dëshirojmë ti ndajm tregimet tona, në qoft se është një trik që ne e pam në party, dita e keqe në zyre apo një përendim djelli i bukur qe e pam në pushime.

Sotë, faliminderit teknologjisë, ne mund ti ndajmë këto tregime si kurrë më parë, me imell, Fejsbuk, blogje,cicirima, në Ted.com. Veglat e rrjetit socjalë, këto janë përmbajtjet digjitale rreth së ciles audienca grumbullohet për të degjuar tregimet tona. Ne i kthejm faktet ne të ngjashme dhe metafora, dhe madje fantazira. We i pastrojmë anen e cekët të jetës sonë që ata të ndihen të plotësuar. Tregimet tona na bejnë ata që jemi dhe, nganjëher, njerëzit që dëshirojmë të jemi. Ata na japin identitetin tonë dhe në një sensë të komunitetit. Dhe nese tregimi është i mirë, madje ajo mund të na bejë të qeshemi.

Faliminderit.

(Duartrokitje)

Faliminderit.

(Duartrokitje)