Malte Spitz: Kompania juaj telefonike po ju ruan

Përshëndetje! Ky është celulari im. Një telefon celular mund t'ju ndryshojë jetën dhe njëkohësisht një celular ju jep liri individuale. Me një celular, mund të nxirrni në foto një krim kundër njerëzimit në Siri. Me një celular, mund të cicëroni një mesazh e të nisni një protestë në Egjipt. Dhe me një celular, mund të regjistroni një këngë, ta ngarkoni atë në SoundCloud e të bëheni të famshëm. Të gjitha këto janë të mundshme me telefonin tuaj celular.

Jam një fëmijë i vitit 1984 dhe jetoj në qytetin e Berlinit. Të kthehemi mbrapa në atë kohë, në këtë qytet! Këtu mund të shihni se si me qindra mijëra njerëz u ngritën dhe protestuan për ndryshim. Bëhet fjalë për vjeshtën e 1989-s. Imagjinoni sikur të tërë këta njerëz, që u ngritën dhe protestuan, të kishin një celular në xhepin e tyre.

Kush ka celular me vete këtu? Ngrijeni lart. Ngrijini telefonat tuaj! Një Android, një Blackberry. Shumë. Sot thuajse çdokush ka një celular.

Por sot do të flas për veten dhe për telefonin tim dhe se si ma ndryshoi jetën. Dhe do të flas për këto këtu. Këto janë 35,830 rreshta informacion. Të dhëna të papërpunuara. Çne këtu këto informacione? Sepse në verë të vitit 2006, Komisioni i Bashkimit Evropian hartoi një direktivë.

Kjo direktivë quhet Direktiva e Ruajtjes së të Dhënave. Në direktivë thuhet se çdo kompani telefonike në Evropë, çdo kompani shërbimesh Interneti anembanë Evropës, duhet të ruajë një gamë të gjerë informacioni rreth përdoruesve. Kë merr tjetri? Kush dërgon një mesazh elektronik? Kush i dërgon një mesazh në tekst tjetrit? Dhe ku gjendeni, nëse përdorni celularin tuaj. Të gjitha këto informacione ruhen të paktën nga gjashtë muaj gjer në dy vjet nga kompania juaj e telefonit, ose nga mundësuesi juaj i shërbimeve Interneti (ISP).

Në tërë Evropën, njerëzit u ngritën dhe thanë, "Nuk e duam këtë". Ata thanë, "Nuk e duam këtë ruajtje të dhënash. Duam vetëpërcaktim në epokën digjitale dhe s'duam që kompanitë telefonike dhe të Internetit të ruajnë të gjitha këto informacione rreth nesh. Pati avokatë, gazetarë, priftërinj. Të gjithë deklaruan, "Nuk e duam këtë".

Dhe këtu mund të shihni, ndoshta 10 mijë veta që dolën në rrugët e Berlinit dhe thanë njëzëri, "Liri, jo frikë". Madje disa thanë se kjo do të bëhet Stasi 2.0. Stasi qe policia sekrete në Gjermaninë Lindore.

Gjithashtu e pyes veten, funksionon vërtet? Vërtet mund t'i ruajnë të gjitha këto të dhëna rreth nesh? Çdo herë që përdor celularin tim? Kështu që pyeta kompaninë time të telefonit, Telekomin Gjerman, që në atë kohë ishte kompania më e madhe telefonike në Gjermani dhe i pyeta, ju lutem, më dërgoni të gjitha të dhënat që keni ruajtur për mua. I pyeta një herë, i pyeta sërish dhe s'mora asnjë përgjigje reale. Ishin thjesht përgjigje koti.

Por pastaj iu thashë, dua t'i kem këto të dhëna, sepse po protokolloni jetën time. Vendosa të nisja një padi kundër tyre, sepse doja ta kisha këtë informacion. Por Telekomi Gjerman tha, "Jo, nuk ta japim këtë informacion". Në fund, arrita një marrëveshje me ta. Do të pushoja padinë dhe ata do të më dërgonin të dhënat që iu kërkova. Sepse ndërkohë, Gjykata Kushtetuese Gjermane vendosi se zbatimi i kësaj direktive të BE-së në ligjin gjerman ishte jokushtetues.

Ndaj mora këtë zarf të shëmtuar ngjyrë kafe me një CD brenda. Dhe CD-ja përmbante këto. 35,830 rreshta informacion. Në fillim e pashë dhe thashë, "Dakord, është një dosje gjigande. " Por pas një farë kohe kuptova, kjo është jeta ime. Këto janë gjashtë muaj të jetës sime brenda në këtë dosje.

Isha pak skeptik. Ç'të bëja me të? Sepse mund të shihni ku jam, ku fle natën dhe çfarë po bëj. Por pastaj thashë, dua të dal publikisht me këtë informacion. Dua t'i bëj publike. Sepse dua t'iu tregoj njerëzve se çfarë nënkupton ruajtja e të dhënave.

Së bashku me Zeit Online dhe Open Data City, bëra këtë. Ky është një vizualizim i gjashtë muajve të jetës sime. Mund ta afroni, ta largoni, mund të ktheheni mbrapa e të ecni para. Mund të shihni çdo hap që bëj. Madje mund të shihni si shkoj me tren nga Frankfurti në Këln dhe sa shpesh telefonoj mes këtij intervali.

Krejt kjo është e mundshme me këtë informacion. Është pak e frikshme. Por s'është vetëm për mua. Është për të tërë ne. Fillimish, marr vetëm gruan time dhe ajo më merr mua dhe flasim disa herë me njëri-tjetrin. Pastaj më telefonojnë disa miq dhe ata marrin njëri-tjetrin. Dhe pastaj ju merrni ata dhe ata juve dhe krijohet një rrjet i madh komunikimi.

Por mund ta shihni si njerëzit tuaj komunikojnë me njëri-tjetrin, në ç'kohë telefonojnë njëri-tjetrin, kur shkojnë të flenë. Mund t'i shihni të gjitha këto. Mund të vështroni qendrat, se kush janë udhëheqësit në grup. Nëse mund të hyni në këto të dhëna, mund të shihni se çfarë bën shoqëria juaj. Nëse mund të hyni në këto të dhëna, mund ta kontrolloni shoqërinë tuaj.

Ky është një model për vendet si Kina dhe Irani. Ky është një model si të mbikëqyret shoqëria, sepse dini se kush flet me njërin, apo tjetrin, kush i dërgon mesazh elektronik kujt, krejt kjo është e mundshme, nëse mund të hyni në këto të dhëna. Në Europë këto informacione ruhen të paktën për gjashtë muaj, e gjer në dy vite.

Siç thashë në fillim, përfytyroni sikur të gjithë ata njerëz në rrugët e Berlinit në vjeshtën e vitit 1989 të kishin një celular në xhepin e tyre. Dhe Stasi do të kish ditur se kush mori pjesë në atë protestë, dhe po ta kish ditur Stasi se cilët janë drejtuesit pas saj, ajo mund të mos kish ndodhur kurrë. Rënia e Murit të Berlinit mund të mos ishte kryer. Dhe si pasojë, as rënia e Perdes së Hekurt. Sot, agjencitë dhe kompanitë shtetërore duan të ruajnë sa më tepër të dhëna rreth nesh që të munden, në linjë dhe jashtë linje. Duan të kenë mundësinë të gjurmojnë jetët tona dhe duan t'i ruajnë tërë kohës.

Por mes vetëpërcaktimit dhe ekzistencës në epokën digjitale nuk ka kontradiktë. Por sot duhet të luftosh për vetëpërcaktim. Për të duhet luftuar përditë. Kur të shkoni në shtëpi, u thoni miqve tuaj se privatësia është një vlerë e shek. 21-të dhe nuk është vjetruar. Kur të shkoni në shtëpi, u thoni përfaqësuesve tuaj se thjesht pse kompanitë dhe agjencitë shtetërore kanë mundësinë të ruajnë një informacion të caktuar, s'kanë pse ta bëjnë. Nëse s'më besoni, pyesni kompaninë tuaj telefonike se çfarë informacioni kanë ruajtur për ju.

Në të ardhmen, sa herë që të përdorni celularin, të sillni në mend se duhet të luftoni për vetëpërcaktim në epokën digjitale. Ju faleminderit.

(Duartrokitje)