Kiran Bedi: Udhëheqëse e policisë që sjell ndryshim

Tani do t'iu tregoj një histori. Është një histori indiane për një grua dhe udhëtimin e saj. Më lejoni të filloj me prindërit e mi. Jam produkt i këtyre prindërve largpamës. Para shumë vitesh, kur u linda në vitet e 50ta, vitet e 50ta dhe 60ta nuk u takonin vajzave në Indi. Ato u takonin djemëve. U takonin djemëve që do t'iu bashkoheshin biznesit apo të trashëgonin biznese nga prindërit, dhe vajzat do bëheshin si kukulla për t'u martuar. Familja ime, në qytetin tim, dhe mbase në të gjithë vendin, ishte e veçantë. Ishim katër, jo vetëm një, dhe fatmirësisht asnjë djalë. Ishim pra katër vajza dhe asnjë djalë. Prindërit ishin pjesë e një familje me prona dhe truaj. Babai im nuk e përfilli gjyshin, gati në pikën që do ta linte pa trashëgimi, ngase ai vendosi të na arsimonte neve të katërtave. Ai na dërgoi në njërën nga shkollat më të mira në qytet dhe na dha arsimimin më të mirë. Sikurse thashë, kur lindim, ne nuk mund të zgjedhim prindërit, dhe kur shkojmë në shkollë, nuk zgjedhim dot shkollën. Fëmijët nuk zgjedhin shkollën. Ata vetëm se shkojnë në shkollën që zgjedhin prindërit e tyre. Pra kjo eshte koha kur u rrita. U rrita kështu, dhe kështu u rritën edhe tri motrat e mia. Dhe babai im thoshte në atë kohë, "Do t'i shpërndaj vajzat e mia në të katër anët e botës." Nuk e di nëse vërtetë e dëshironte atë, por ashtu ndodhi. Unë jam e vetmja që mbeti në Indi. Njëra është në Britani, tjetra në Amerikë dhe e treta në Kanada. Kështu që jemi të gjitha të shpërndara në katër anët e botës.

Dhe meqë thashë që ato i kam si modele, kam ndjekur dy gjëra që më dhanë prindërit. E para, më thanë: "Jeta është në pjerrtësi. Ose ngjitesh lartë, ose bie poshtë." Dhe gjëja e dytë që më ka mbetur që u bë filosofia ime në jetë, dhe që shtyu ndryshimin, eshte : 100 gjera ndodhin ne jete, mire ose keq. Nga 100, 90 janë të bëmat e tua. Ato janë të mira. Janë krijesat e tua. Kënaqu me to. Nëse janë të këqija, janë krijesat e tua. Mëso nga to. Kurse 10 dërgohen nga natyra, s'ke ç'të bësh. Është sikurse vdekja e një anëtari të familjes, ose një stuhi, uragan apo tërmet. Nuk mund të bësh asgjë në ato raste. Vetëm se duhet t'i përgjigjesh situatës. Por ajo përgjigje vjen nga ato 90 pikët. Meqenëse jam produkt i kësaj filosofie, të 90/10, dhe së dyti: "jeta është në pjerrtësi," kështu jam rritur të çmoj atë që kam. Jam produkt i mundësive, mundësi të rralla në vitet e 50-ta e 60-ta, që vajzat s'i kishin dot, dhe isha e vetëdijshme që ajo që më dhanë prindërit ishte diçka e veçantë. Ngaqë të gjitha shoqet e mia të shkollës po bëheshin gati për t'u martuar me prikë të lartë, unë shkoja në shkolle dhe e kisha mendjen te lozja tenis dhe mirrja pjesë nëpër lloj-lloj aktivitetesh jashtë shkollore. Mendova që më duhet të iu tregoj këtë. Këto që iu thashë ishin sfondi.

Ja se çfarë vjen më pas. Unë iu bashkova Shërbimit Policor të Indisë si një grua e fortë, një grua me qëndresë të palodhshme, sepse më parë kisha garuar për tituj në tenis, etj. Por iu bashkova Shërbimit Policor të Indisë, dhe atëherë kishte një strukturë tjetër në polici. Për mua të qenit polic do të thoshte të kishe fuqinë për të korrigjuar, fuqinë për të parandaluar dhe për të zbuluar. Kjo është një përkufizim i ri i dhënë policisë në Indi, fuqia për të parandaluar. Ngaqë zakonisht thuhej vetëm fuqia për të zbuluar dhe aq, ose fuqia për të ndëshkuar. Por unë vendosa që jo, është fuqia për të parandaluar, sepse kjo ishte ajo që kisha mësuar kur isha duke u rritur. Si të parandaloj 10 dhe të mos lejoj që asnjëherë të shkoi mbi 10? Kjo ishte se si erdhi në shërbim, dhe ishte ndryshe nga meshkujt. Nuk doja që ta bëja ndryshe nga meshkujt, por ishte ndryshe, për arsye se kjo ishte mënyra se si unë isha ndryshe nga ta. Dhe unë i përkufizova sërish konceptet e policisë në Indi. Do t'iu dërgoj nëpër dy rrugëtime, rrugëtimi im në polici, dhe ai në burg. Ajo që shihni, po të shikoni titullin quhet" "Mbahet makina e Kryeministrit." Kjo ishte hera e parë që një kryeministër i Indisë kishte marrë një tiketë trafiku. (Të qeshura) Ishte hera e parë në Indi, dhe them që kjo është hera e fundit që do të dëgjoni për këtë. Nuk do të ndodhë më kurrë në Indi, sepse ishte njëherë dhe përgjithmonë. Dhe rregulla ishte, që për shkak se isha e ndjeshme, isha e mëshirshme, isha e ndjeshme ndaj padrejtësisë, dhe isha shumë pro-drejtësisë. Kjo ishte arsyeja pse si femër iu bashkova Shërbimit Policor të Indisë. Kisha mundësi te tjera, por nuk i zgjodha ato.

Pra do të vazhdoj me tutje. Kjo ka të bëjë me policinë e fortë por të barabartë. Tani njihesha si: "gruaja që nuk vë vesh". Kështu që vihesha në detyra të ndryshme, detyra për të cilat të tjerët thoshin jo. Shkova në një detyrë në një burg si police. Zakonisht policët s'duan të punojnë nëpër burgje. Ata më dërguan të punoj në burg që të më mbyllnin, duke menduar: "Tani s'do të ketë me bileta trafiku për makinat e njerëzve të rëndësishëm. Le ta mbyllim." Ndaj më cuan me detyrë në burg. Më kishin caktuar me detyrë në burg, në çerdhen e kriminelëve. Kështu dukej. Por 10.000 persona. Nga të cilët vetëm 400 ishin femra. Pra rreth 9000 plus 600 ishin meshkuj. Terroristë, dhunues, hajdute, gangstere-- Disa prej tyre i kisha dërguar vetë në burg sa isha police jashtë. Dhe, si u mora me ta? Ditën e parë kur fillova, Ditën e parë kur fillova, nuk dija si t'i shikoja. Dhe iu thashë: "A luteni?" Kur shikova grupin dhe iu thashë "A luteni?" Ata më panë si një grua të re, të shkurtër, të veshur me kostum. Iu thashë: "A luteni?" Ata nuk thanë asgjë. Thashë: "A luteni? A dëshironi të luteni?" Ata thanë: "Po." Unë iu thashë: "Në rregull, le të lutemi." Unë u luta për ta dhe gjërat filluan të ndryshojnë. Kjo është një fotografi e arsimimit brenda burgut.

Miq, kjo gjë nuk ka ndodhur kurrë, ku që të gjithë në burg të studiojnë. E fillova këtë me mbështetjen e komunitetit. Qeveria nuk kishte buxhet. Ishte një nga projektet vullnetare më të mira dhe më të mëdha në ndonjë burg në botë. Kjo nismë u ndërmor në burgun në Delhi. Ju shihni një shembull te nje te burgosuri qe po jep mesim Këto janë me qindra klasa. Nga 9 deri më 11, cdo i burgosur vijonte programin e edukimit. Në të njejtën fole ku menduan që do të më vendosnin pas hekurave dhe gjërat do të harroheshin. Ne e shndërruam këtë në si një qendër fetare të Hinduismit. Nga një burg në një si qendër fetare përmes arsimimit. Mendoj që ky ishte ndryshimi i madh. Ishte fillimi i një ndryshimi më të madh. Mësuesit ishin të burgosurit ose vullnetarët. Librat mësimorë erdhën nga donacionet. Materialet për të shkruar na janë dhënë donacion. Çdo gjë erdhi nga donacionet, ngase nuk kishte buxhet për arsim nëpër burgje. Sikur të mos e kisha bërë këtë do të ishte vrimë ferri.

Kjo është pamja e dytë. Dua t'iu tregoj disa momente historike përgjatë udhëtimit tim. Udhëtim të cilin mbase nuk mund ta shihni kurrë askund në botë. Së pari, numrat që s'do t'i shihni kurrë. Së dyti, këtë koncept. Ky ishte një program meditimi brenda burgut, te 1000 te burgosurve. 1.000 të burgosur të cilët u ulën të meditonin. Ky ishte një ndër hapat më guximtarë që kam ndërmarrë, si një udhëheqëse e burgut. Dhe kështu u shndërrua. Nëse dëshironi të dini më shumë për këtë, shkoni dhe shikoni këtë film: "Duke bërë më shumë, duke medituar." Do të dëgjoni në lidhje me këtë, dhe ka për të iu pëlqyer. Dhe më shkruani tek KiranBedi.com dhe do t'iu përgjigjem. Më lejoni të iu tregoj fotografinë tjetër. Mora të njëjtin koncept të vëmendjes, ngase, pse solla meditimin në burgjet e Indisë? Ngase krimi është produkt i një mendjeje që nuk është në rregull. Është çrregullimi në mendje që duhej të adresohej për t'u kontrolluar. Jo duke predikuar, jo duke iu treguar, jo duke lexuar, por duke adresuar mendjen tënde. Solla të njëjtën gjë në polici, sepse edhe policët ishin po aq të burgosur të mendjeve të tyre, dhe ata ndiheshin sikur të ishte "ne" kundër "ata", dhe që njerëzit nuk bashkëpunojnë. Kjo funksionoi.

Kjo është një kuti për reagime, quhet kuti për kërkesa. Ky është një koncept që e kam ndërmarrë në mënyrë që t'i dëgjoj ankesat dhe pakënaqësitë. Kjo ishte kuti magjike. Kjo ishte kuti e ndjeshme. Kjo është se si a ka portretizuar një i burgosur atë se si ndjehej në lidhje me burgun. Dhe nëse mund të shihni personin e veshur me të kaltërt - po, këtë personin këtu, ai ishte një i burgosur, dhe ishte mësues. Dhe siç e shihni, të gjithë janë të zënë. Nuk ka kohë për të humbur.

Më lejoni ta përfundoj. Momentalisht jam e përfshirë nëpër lëvizje, lëvizje për arsimim të fëmijëve me mundësi të kufizuara, ka me mijëra të tillë - India ka të bëj gjithnjë me mijëra. Së dyti, lëvizje për anti-korrupsion në Indi. Kjo është udhë e madhe. Ne si një grup i vogël aktivistësh nga India, kemi shkruar një draft të ligjit për Avokatin e Popullit në Indi. Miq, do të dëgjoni shumë në lidhje me këtë. Kjo është momentalisht lëvizja që po e drejtoj, dhe kjo është lëvizja dhe misioni i jetës sime.

Ju faleminderit shumë! (Duartrokitje) Ju faleminderit! Ju faleminderit shumë! Ju faleminderit! Ju faleminderit !