Jeremu Gilley: Nje dite e paqes

Ne parim une isha i shqetesuar cka ishte duke ndodhur ne bote. Nuk mundja ta kuptoj vdekjen nga uria, shkaterrimin, vrasja e njerezve te pa fajshem. Te kuptohen keto gjera eshte nje gjer shume e veshtire te behet. Dhe kur isha 12, une u bera aktor. Une isha ne fund te klases. Une nuk kisha asnje kulaifikim. Me kishin thene qe une isha disleksise. Ne fakt, une kam kualifikime. Une morra D ne poezi, e cila ishte e vetmja gje qe une e morra-- e cila ishte e dobishme, me sa duket. Dhe keshtu shqetsimi eshte nga vije e gjithe kjo gje. Dhe pastaj, te qenurit nje aktor, une isha duke i bere gjera te ndryshme, dhe une ndjeva pergjegjsine e punes ne te cilen isha i involvuar ne te vertete nuk ishte duke pritur, se atje sigurisht duhej te ishte me shume.

Dhe ne ate pike, une lexova nje liber nga Frank Barnaby, ky fizikant nuklear i mrekullushem, dhe ai tha se media kishte nje pergjegjesi, se te gjithe sektoret e shoqerise kishin nje pergjegjesi te perpiqemi dhe te perparojme gjera dhe te levizimim gjerat perpara. Dhe kjo me fascinoj mua, sepse isha duke u ngaterruar me nje kamere gjithe jeten time. Dhe pastaj mendova, mire ndoshta une mund te beja dicka. Ndoshta une mund te behem nje prodhues filmash. Ndoshta une mund te perdor formen konstutkive te filmit per te bere nje ndryshim. Ndoshta eshte nje ndryshim i vogel ne te cilin mund te perfshihem. Keshtu fillova te mendoj per paqen, dhe une isha i qarte, sic ju thash, shume i prekur nga keto imazhe, duke provuar te kete kuptim ne kete. A mund te shkoj dhe te flas me njerez me te vjeter dhe me te menqur kush mund te me tregoj si kane kuptim gjerat qe jane duke ndodhur? Sepse kjo eshte padyshim teper e frikeshme.

Por une kuptova se, duke u ngaterruar me kete strukture si aktor, se nje çike ze nuk ishte e mjaftushem, se atje duhej te ishte nje mal per ta kaluar, atje duhej te ishte nje udhetim qe une duhej ta merrja. Dhe nese une morra ate udhetim, pa marre parasysh nese deshton apo ka sukses, do te ishte krejtsisht e pa rendsishme. Qellimi ishte se une do te kisha dicka per te bashkuar pyetjet-- A eshte shkaterrimi i botes i pa evitueshem? A duhet te kem femije? A eshte gje me pergjegjesi? Etj., etj.

Pra une po mendoja per paqe, dhe pastaj po mendoja, mire kur eshte pike startuese e paqes? Dhe kjo ishte kur me erdhi kjo ide. Nuk kishte pike stratuse per paqe. Nuk kishte dite te unitetit global. Nuke kishte dite te bashkepunimit nderkulturor. Nuk kishte dite ku humanizmi u bashkua, i ndare ne gjithe ato gjera dhe vetem shperndau ate-- dhe ne jemi sebashku ketu, dhe nese ne te bashkuar dhe ne bashkepunojme nderkulturorisht, pasataj kjo mund te jete qelsi i mbijeteses se humanizmit. Kjo mund te ndrroj nivelin e vetdijes rreth ceshtjeve thelbsore qe humanizmi i perballon-- nese ne e kemi bere ate vetem per nje dite.

Ishte e qarte qe ne nuk kishim para. Une isha duke jetuar tek nena ime. Dhe ne filluam te shkruani letera per te gjithe. Ju shume shpejte punoni cka eshte ajo qe ju duhet te beni per te kuptuar. Si krijoni nje dite e cila votohet nga cdo koke banori te shtetit ne bote per te krijuar diten e pare te Ceasefire Nonviolence, 21 Shtatori? Dhe une doja te sihte 21 Shtator sepse ishte numri i preferuar i gjyshit tim. Ai ishte i burgosur i luftes. Ai pa bomben qe shpertheu ne Nagasaki. I'a helmoj gjakun. Ai vdiq kur une isha 11. Pra ai ishte si hero per mua. Dhe arsyeja se pse 21 ishte numri eshte 700 burra u larguan, 23 u kthyen, dy vdiqen ne anije dhe 21 rane ne pertoke. Dhe kjo eshte arsyeja pse ne deshiruam te ishte 21 Shtatori si date e paqes.

Keshtu ne filluam kete udhetim, dhe ne e lancuam ate ne 1999. Dhe ne shkurjatem dy kreret e shtetit, ambasadoret e tyre, laueratet e Nobelit te Paqes, OJT-te, besimet, organizata te ndryshme-- me fjale te tjera shkruam te gjitheve. Dhe shume shpejet, disa letra u kthyen. Dhe ne filluam te ndertojme kete rast. Dhe une kujtoj letren e pare. Nje nder letrat e pare ishte nga Dalai Lama. Dhe natyrisht ne nuk i kishim parat; ne luanim ne gitare dhe duke marre para nga pullat postale me te cilat i dergonim te gjitha keto dergesa. Nje leter erdhi nga Dalai Lama qe thoshte, " Kjo eshte nje gje e mrekullushme. Ejani dhe me takoni mua. Do te doja te flisja rreth dites se pare te paqes." Dhe ne nuk kishim para per fluturimin. Une e thirra Zoteri Bob Ayling, i cili ishte CEO i BA ne ate kohe, dhe tha, " Shoki, ne e morrem kete ftese. A mundeni te na jepni nje bilete per fluturim? Sepse ne do te shkojme ta shohim ate." Dhe sigurisht, ne shkuam dhe e pame ate dhe ishte mahnitese. Dhe pastaj Dr.Oscar erdhi.

Dhe, me lerni te kthehem perseri tek ai sllajd, sepse kur ne e lancuam ate ne 1999-- kjo ide per te krijuar diten e pare te arme pushimit dhe jo-dhunes-- ne ftuam mijera njerez. Mire jo me mijera-- qindra njerez, shume njerez-- i gjithe shtypi, sepse ne do te provonim dhe krijonim Diten e Pare te Paqes, nje dite paqeje. Dhe ne ftuam te gjithe, asnje shtyp nuk erdhi. Ishin 114 njerez aty-- shumcia prej tyre ishin shoqeri dhe familja ime. Dhe kjo ishte si niefare nisme e kesaj gjeje. Por kjo nuk ishte me rendesi, ne po dokumentonim. Per mua, ishte me te vertete rreth pocesit. Nuk kishte te bente me rezultatin final. Dhe kjo eshte gjeja e bukur e kameres. Ata kane thene se lapsi eshte me i forte se shpata. Une mendoj se eshte kamera. Vetem qendrimi me te ishte nje gje e bukur dhe shume e fuqishme faktikisht.

Pra sidoqofte, ne filluam udhtimin. Dhe ketu shihni njerez sikur Mary Robinson, shkova ti takoj ne Gjeneve. Jam duke i prere floket, sepse sa here qe e shihja Kofi Annan, isha shume i merakosur se mos po mendonte qe une isha hipi keshtu qe i preva, dhe kjo ishte ajo cka po ndodhte. (Buzeqeshje) Po, une nuk jam i merakosur per kete tani. Pra Mary Robinson, me tha mua, " Degjo, kjo eshte nje ide koha e se ciles ka ardhur. Kjo duhet te krijohet." Kofi Annan tha, " Kjo do te jete e dobishme per trupat e mi ne toke." OAU ne ate kohe, i udhehequr nga Salim Ahmed Salim, tha," Une duhet te perfshije vendet Afrikane." Dr. Oscar Arias, laeurat i Nobelit te Paqes, tani president i Costa Rica-as, tha, " Une do te beje gjithcka qe mundem." Keshtu shkova ta takoj Amr Moussa Bashkimi i Shteteve Arabe. Takova Mandelen tek Arusha fjalime per paqe, dhe keshtu me rradhe dhe keshtu me rradhe-- perderisa une isha duke ndertuar ceshtjen per te vertetuar nese kjo ide do te kishte kuptim.

Dhe pastaj ne po degjonim njerezit. Ne po demonstronim kudo. Kam vizituar 76 vende ne 12 vitet e fundit. Dhe une gjithmone kam folur me gra dhe femije kudo qe kam shkuar. Kam reegjistuar 44,000 njerez te rinje. Kam regjistruar rreth 900 ore te mendimeve te tyre. Une jam shume i qarte rreth asaj se si ndihen njerezit kur ju flisni me ata per kete ide per te pasuar nje pikenisje te veprimeve te tyre per nje bote me paqesore permes poezise se tyre, artit te tyre, letersise, muzikes tyre, sportit, cka do qe mund te jete. Dhe ne po degjonim te gjithe.

Dhe ishte nje gje e jashtezakonshme, puna me U.N. dhe puna me OJQ-te dhe perpilimi i rastit. U ndjeva sikur une po prezantoj nje rast ne emer te komunitetit boteror per te provuar dhe krijuar kete dite. Dhe sa me i fuqishem dhe me i detajizuar ishte rasti, shance me te mira ne kishim per te krijuar kete dite. Dhe ishte kjo gje, kjo, ku une faktikisht isha ne fillim duke menduar cka do qe te ndodh, s'kishte rendesi. Nuk kishte rendesi nese nuk u krijua nje dite e paqes. Ne fakt, ne qofte provoj dhe nuk funksionoj, pastaj une mund te beje nje deklarim se sa jo i gatshem eshte komunitetit boterore per bashkim-- derisa, ishte ne Somali, per te marre ate vajze te vogel. Dhe ky femije i ri te cils i eshte marre nje inç e gjysem prej kembes saj pa antiseptik, dhe ai djale i ri i cili ishte nje ushtar, me tregoi mua qe kishte vrare njerez -- ai ishte rreth 12 vjec-- keto gjera me bene te kuptoja se kjo nuk kishte nje film qe thjeshte mund ta ndalja. Dhe ne te vertete, ne ate moment dicka me ndodhi mua, gje qe me beri te, " Te dokumentoj. Nese ky eshte i vetmi film qe une e beje une do te regjsitroj derisa kjo te behet realitet." Sepse ne duhet te ndalemi, ne duhet te bejme dicka ku ne bashkohemi-- te vecnuar nga politika dhe feja qe, si nje person i ri, po me bene konfuz. Une nuk e di si te perfshiem ne ate proces.

Dhe pastaj me shtate Shtator, une isha ftuar ne New York. Qeverisa Kosta Rikes dhe qeveria Britanike kishte vene ne funksion Asemblene e Pergjithshme te Kombeve te Bashkuara, me 54 bashke-sponzor, idea e Dites se pare te jo dhunes, 21 Shtatori, si nje date e caktuar ne kalendar, dhe u miratua unanimisht nga çdo kryetar shteti në botë. (Duartrokitje) Po, por aty ishin qindra individ, qe e bene kete nje realitet. Dhe faleminderit per te gjithe ata. Ky ishite nje moment i jashtezakonshem. Une isha ne krye te Asamblese se Pergjithshme vetem duke shikuar gjera si po ndodhnin. Dhe sic e ceka, kur filloj, ne kishim tek Glob, dhe nuk kishte shtyp. Dhe tani une po mendoja, " Mire, shtypi me te vertete do te degjoj kete histori." Dhe papritmas, ene filluam ta institucionalizojme keta dite.

Kofi Annan me ftoi mua ne mengjesin e 11 Shtatorit per te bere nje konference per shtyp. Dhe ishte ora 8;00 para dreke kur une qendrova aty. Dhe une po prisja ate qe te vinte pojste, dhe e dija qe ai ishte rruges duke ardhur. Dhe sic duket ai kurre nuk erdhi. Deklarta kur nuk u be. Botes kurre nuk i eshte thene qe ishte dita boterore e armepushimit dhe e jo dhunes. Dhe sigurisht qe ishte nje moment tragjik per mijera njerez qe kane humbur jeten e tyre, atje dhe pastaj me pas ne tere boten. Kurre nuk ka ndodhut. Une une mbaj mend, " Kjo eshte saktisht pse, faktikisht ne duhet te punojme edhe me shume. Dhe duhet te bejme kjo dite te funksionoj. Eshte krijuar; askush nuk e di. Por ne duhet te vazhdojme kete udhetim, dhe ne duhet te ju tregojme njerezve, dhe ne duhet te deshmoje qe mund te funksjonoj."

Dhe une u largova nga New York i friksuar por aktulaisht i forcuar. Dhe u ndjeva i inspiruar nga mundesite se në qoftë se eshte bërë, atëherë ndoshta ne nuk do të shohim gjëra si të tilla. Me kujtohet Une isha duke e treguar filmin, dhe une kujtoj se kam qene ne Izrael dhe duke u masakryar nga disa djem te cilet kishin shikuar filmin-- kjo eshte vetem nje dite e paqes, nuk ka kurrfare kuptimi. Nuk do te funksionoj; ju nuk do ta ndalin luften ne Afganistan; Talibanet nuk do te ndegjojne, etj., etj. Eshte vetem simbolizem. Dhe kjo eshte edhe me keq se faktikisht cka ka ndodhur nder vite, sepse nuk mund te funksiononte. Une kam folur ne Somali, Burundi, Gaza, West Bank, Inidia, Sri Lanka, Congo, kurdo qe ka qene, dhe ata do te me tregojne mua," Nese mund te krijoni mundesi te reja, ne mund te ndihmojme, ne mund te vaksinojme femijet. Femijet mund te udheheqin projektet e tyre. Ata mund te bashkohen. Ata mund te vine se bashku. Nese njerezit do te ndalen, jeterat do te shpetohen." Kjo eshte cka kame ndegjuar. Dhe une kam degjuar ate nga njerezit te cilet me te vertete kuptuan se per cka ishte konflikti.

Keshtu qe une u ktheva tek Kombet e Bashkuara. Vendosa se une do te vazhdoj filmimin dhe te bejme nje film tjter,. Dhe une u ktheva perseri ne U.N. per disa vite tjera. Ne filluam te leviznim neper korridoret e U.N,, qeverive dhe OJQ-ve, duke provuar te gjenim dike per te dale perpara, te shohim nese mund ta bejme te mundshme. Dhe pas shume e shume takimeve, Une jame i kenaqur se ky njeri, Ahmad Fawzi, njeri nder heronjet dhe mentoret e mi, ai u perkujdes qe te perfshij UNICEF-in. Dhe UNICEF, Zoti ti bekoj, ata thane, " Ne rregull, do te provojme." Dhe pastaj UNAMA u perfshije ne Afganistan. Ishte historike. A mund te funksiononte ne Afganistan me UNAMA dhe WHO dhe shoqerine civile, etj., etj., etj.? Dhe une isha duke i filmuar dhe regjistruar te gji tha, dhe po mendoja, " Kjo eshte e gjitha. Kjo eshte mundesia se ndoshta punon. Por edhe nese se ben, te pakten dera eshte e hapur dhe ka mundesi."

Dhe keshtu une u ktheva ne Londer, dhe shkova ta takoj kete çun, Jude Law. Dhe une e pash ate sepse ai ishte nje aktor, une isha nje aktor, Une kisha nje lidhje me te, sepse ne kishim nevoje te mbrrin tek shtypi, ne kishim nevoje per kete terheqje, ne kishim nevoje qe media te perfshihej. Sepse nese ne fillojme te shtyjme ate pak ndoshta disa njerez do te degjojne dhe do te kete me shume-- kur ne mbrrim ne zona te caktuara, ndoshta atje do te kishte me shume njerez te interesuar. Dhe ndoshta do te ndihmoheshim financiarisht sado pak, gje qe ka qene shume e veshtire. Une nuk do te shkoj ne te. Keshtu Jude tha, " Ne rregull, une do te beje disa deklarata per ju."

Derisa po i filmoja keto deklarata, ai me tha mua, " Ku do te shkosh me pas?" Une thash, "Une do te shkoj ne Afganistan." Ai tha, "Me te vertete?" Dhe une mund te shihja nje interesim te vogel ne syte e tij. Keshtu qe i thash atij, " Deshiron te vish me mua? Do te ishte shume interesant nese do te vinit. Do te ndihmonte dhe te sillni vemnedje. Dhe ajo vemendje do te na ndihmoj te siguroj situaten, gjithashtu edhe te gjitha pjeset e bukura te saj." Une mendoj qe ka nje numer te shytllave te suksesit. Njera eshte se ju duhet te keni nje ide te shkelqyshme. Tjetra eshte se ju duhet te keni nje zgjedhje, ju duhet te keni financa, dhe ju duhet te jeni ne gjendje te rrisni vetdijesimin. Dhe faktikisht une kurre nuk mund rris vetedijesimin vetem, pamarre parasysh cka une kam mberritur. Pra, keta djem apsulotisht ishin vendimtar. Keshtu ai tha po, dhe pame veten tone ne Afganistan.

Ishte me te vertete nje gje e pabesushme kur ne zbritem atje, Une po flisja me njerez te ndryshem, dhe ata po me thoshin mua, Ju duhet te perfshini te gjithe ketu. Ju nuk mund vetem te prisini qe kjo gje te funksinoj. Ju duhet t'i pervisheni punes." Dhe ne e beme, dhe udhetuam per rreth, dhe ne folem me me te vjeterit, folem me doktoret, folem me infermieret, ne majtem konfernca per shtyp, ne dolem me ushtare, ne u ulem me ISAF, u ulem me NATO, u ulem me qeverine U.K. Mendoj, ne faktikisht diskutuam me te gjithe-- brenda dhe jashte shkollave me mintstra te edukimit, duke mbajtur keto konferenca per shtyp, te cilat sigurisht, ishin ngarkuar me shtyp, Kishte interesim se cka po ndoshte. Kjo grua e mahnitshme Fatima Gailano, ishte absoultisht e rendesishme ne ate qe ishte duke ndodhur pasiqe ajo ishte zedhenese e rezistences kunder Ruseve. Dhe rrejti i saj Afgan ishte absolutisht kudo. Dhe ajo ishte me te vertete vendimtare ne marrjen e mesazhit.

Dhe pastaj ne shkuam ne shtepi. Ne gati se e beme ate. Ne duhej te prisnim tani dhe ta shihnim si do te ndodhnin gjerat. Dhe shkova ne shtepi, dhe me kujtohet njera nga sukadrat duke me sjellur letren mua nga Talibani. Dhe ajo leter thoshte, " Ne do te mbikqyrim kete dite. Ne do te mbikqyrim kete dite. Ne e shohim kete si nje mundesi. Dhe ne nuk do te angazhohemi. Ne nuk do te angazhohemi." Dhe kjo do te thote se punetoret humanitar nuk do te kisnapoheshin ose vriteshin. Dhe paparitmas, une e dita se ne kete pike, ishte nje shans. Dhe dite me vone, 1.6 milion femije u vaksinuan kunder polio si pasoj e ndalimit te te gjithve. (Duartrokitje) Dhe sikur Asamblea e Pergjithshme, sigurisht se momenti me i mire.

Dhe keshtu ne perfunduam filmin dhe e beme se bashku sepse ne duhet te kthehshim. Ne e vendosem ne Dari dhe Pashto.Ne e beme ne dialtektet lokale. Ne shkuam perseri ne Afganistan, sepse viti i ardhshem pi vinte, dhe ne donim te mbeshtetje. Por me e rendesishmja, ne deshironim te kthehemi, sepse keta njerez ne Afganistan ishin heronjet. Ata ishin njerezit te cilet besuan ne paqe dhe mundesite e saj , etj., eyj.-- dhe ata e bene ate realitet. Ne deshironim te ktheheshim dhe te ju tregojme atyre filmin dhe te themi, " Shikoni, ju e bete kete gje te mundur. Dhe faleminderit shume." Dhe ne i dhame fund filmit. Me sa duket u demonstrua, dhe ishte e mahnitshme.

Dhe pastaj ate vit, ate vit, 2008, kjo deklarate e ISAF nga Kabul, Afganistan, 17 Shtator: " Gjenerali Stanley McChrystal, komandanti i forcave ndërkombëtare të ndihmës të sigurisë në Afganistan, ISAF njoftoi sot nuk do të kryejë operacione ofensive ushtarake me 21 Shtator." Ata po thonim qe duhet te ndalonin. Dhe pastaj doli kjo deklarate tjter qe edhi nga U.N. Departamenti i Mbrojtjes dhe Sigurise qe thoshte se, ne Afganistan, per shkak te kesaj pune, dhuna eshte ulur per 70 perqind. 70 perqind ulje e dhunes te pakten ne kete dite. Dhe kjo krejtsisht me ra ne mendje gati me shume se asgje.

Dhe me kujtohet qe une mbeta ne New York, si pasoje e vullkanit, i cili padyshim ishte me pak i demshem. Dhe une isha atje duke menduar per gjerat qe po ndodhnin. Dhe vazhdoja te mendoja per kete 70 perqind. 70 perqind reduktim ne dhune-- per te cilen te gjithe thane ishte krjetsisht e pa mundur dhe se ti nuk mund ta besh. Dhe kjo me beri te mendoj se, nese ne mund te marrim 70 perqind ne Afganistan, pastaj sigurisht qe ne mund te marrim 70 perqind zvogelim kudo. Ne duhet te bejme nje armepushim global. Ne duhet te shfrytezojme kete dite te armepushimit dhe jo dhunes dhe te bejme armepushim global, te bejme regjistrimin me te madh te nderprehjes se vperimeve ushtarake, si mbrenda edhe jashte vendit.

Kjo eshte saktsisht ajo cka duhet te bejme. Dhe me 21 Shtator te ketij viti, ne do te lansojme ate kampanje tek Arena O2 per te shkuar per kete proces, per te provuar dhe krijuar regjistrimin me te madh te nderprehjes se veprimeve luftarke. Dhe do te shfrytezojme te gjitha llojet e gjerave-- te kercejme dhe mediat shoqerore te vizitojme Facebook-u te vzitojme website, te nenshkruajme peticiom/ Dhe eshte ne gjashte gjuhet zyrtare ne Kombeve te Bashkuara. Ne ne globaslisht do te lidhemi me qenderine, nder-qeverisjen, jo-qeveritarem edukimi, sindikatat, sportet. Dje ju mund ta shihini kutine e arsimit atje. Ne per momentin kemi burime ne 174 shtete duke u munduar qe te fusim rinine ne force levizese pas vizionit te armepushimit global. Dhe natyrisht sigurimi i jetes eshte rritur, konceptet ndihmojne.

Lidhja me Olimpiaden-- Une shkova ta takoj Seb Coe. I thash, " Londra 2012 eshte drejt armepushimit. Ne fund te fundit, kjo e gjitha." Pse nuk po bashkohemi te gjithe? Pse nuk e sjellim armepushimin ne funksion? Pse ju nuk mbeshteni procesin e armepushimit me te madhe global? Ne do te bejme nje film te ri rreth ketij procesi. Ne do te perdorim sportin dhe futbollin. Ne diten e Paqes, ka me mijera ndeshje futbolli qe luhen, nga djelmoshat e Brazilit. Pra, perdorimi i te gjithe ketyre menyrave per te inspiruar veprimin individual. Dhe natyrisht se ne do te provojme ate. Ne duhet te punojme bashke.

Dhe kur qendroj perballe juve , dhe njerezit te cilet do te shikojne keto gjera, Une jam shume i lumtur, ne emer te gjitheve atyre qe kam takuar, se eshte nje mundesi qe bota jone mund te bashkohet, se ne mund te behemi sebashku si nje, ne mund te rrisim nivelin e ndergjegjsimit rreth ceshtjeve thelbsore, te cilat jane sjell nga individ. Une isha me Brahimi, Amasador Brahimi. Une mendoj se ai eshte njeriu me i jashtezakonshem ne lidhje me politikat internacionale-- ne Afganistan, ne Irak. Ai eshte nje njeri i mrekullushem. Dhe bisedova me te disa jave me pare. Dhe i thash atij, " Z. Brahimi, ky i krisur a eshte duke bere armepushim? A eshte kjo e mundur? A eshte me te vertete e mundur qe ne mund ta bejme kete?" Ai tha, " Eshte apsolutisht e mundur." Une thash, " Cka do te benit ju? A do te shkonit ne qeveri dhe te ndikoni ne perodrimin e sistemir?" Ai tha, ' Jo, une do te flas me individ." Te gjitha jane rreth individeve. Eshte e gjitha per mua dhe ty. Eshte e gjitha rreth partneritetit. Eshte e ggjitha rreth zoneve elektorale; rreth biznesit tuaj. Sepse sebashku, duke punuar sebashku, Une me te vertete mendoj se ne mund te fillojme te ndryshojme gjera.

Dhe eshte nje njeri i mrekullushem i ulur ne audience, dhe nuk e di se ku eshte ai, i cili me tha mua disa dite me pare-- sepse une bera pak perseritje-- dhe ai tha, " Une kam qene duke menduar per kete dite dhe duke e imagjinaur ate si nje katror me 365 katrore, dhe njera nga to eshte e bardhe." Dhe ajo gje me beri te mendoj per nje gote me uje, e cila eshte e paster. Nese e vendosni nje pike, nje pike te dickaje, ne ate uje, do ta ndryshoj ate pergjithmone.

Duke punuar sebashku, ne mund te krijojme paqe ne nje dite. Faleminderit TED. Faleminderit.

(Duartrokitje)

Faleminderit.

(Duartrokitje)

Faleminderit shume.

(Duartrokitje)

Faleminderit shume. Faleminderit.