Erik Johansson: Fotografi e pamundur

Jam këtu për të ndarë me ju mënyrën e fotografisë time. Apo a është fotografi? Pasi, sigurisht kjo është një fotografi të cilën mund ta marrësh me aparatin tuaj.

Akoma, interesimi im për fotografinë filloi sapo bleva aparatin e parë fotografik dixhital në moshën 15 vjeçare. Është një përzierje me pasionin tim të atëhershëm për vizatim, mirpo ishte paksa më ndryshe, sepse të përdorësh një aparat, procesi ishte një planifikim përpara. Dhe kur bënë një fotografi me aparat, procesi përfundon kur ju shtypni këmbëzën e shkrepjes. Pra për mua fotografia ishte më tepër sesa të qenit në vendin e duhur dhe në kohën e duhur. Mendoj se çdokush mund ta bënte atë.

Pra dëshiroja të krijoja diçka ndryshe, diçka ku procesi fillon atëherë kur ju e shtypni këmbëzën. Fotografitë si kjo: konstruksionet duke vazhduar nepër rrugët e ngarkuara. Mirëpo ka një mundësi të papritshme dhe përveç asaj, e mban një nivel të realizmit. Apo fotografitë si kjo -- sëbashku të errëta dhe të mbushura me ngjyra, mirëpo të gjitha me qëllimin e përbashkët të mbajtëjes së nivelit të realizmit. Kur unë them realizëm, mendoj realizëm i fotografisë. Sepse, sigurisht, nuk është diçka që mund ta kapësh më të vërtet, mirëpo unë gjithmonë dëshiroj të duket sikurse më të vërtet ka qënë ashtu si fotografi. Fotografitë të cilat të duhet një moment i shkurter për të menduar për të kuptuar trikun. Pra është më teper sesa të nxënit një ide sepsa të fotografuarit një moment të vërtet.

Mirëpo cili është truku i cili e benë të duket realistë? Është diçka rreth detajeve apo ngjyrave? A është diçka rreth dritës? Çfarë e krijonë iluzjonin? Nganjëher vetë prespektiva është iluzjoni. Por në fund, vjen si rrjedhojë e asaj që ne e interpretojmë botën dhe asaj se si mund të realizohet në siperfaqe dy-dimensionale. Nuk është më të vërtet realistike është ajo që ne mendojmë se çfarë është realisht e vërteta.

Pra mendoj se bazat janë të thjeshta. Unë e shoh atë si një gjëegjëzë të realitetit ku mund të marresh disa pjesë të realitetit dhe ti vendosësh ato sëbashku për të krijuar një realitet alternativ. Dhe më lejoni t'ju shfaq një shembull të thjeshtë. Këtu kemi tre objekte fizike imagjinative, diçka që të gjithë ne mund ta lidhim me botën tri-dimensionale. Mirëpo të kombinuar në mënyra të ndryshme, ato mund të krijojnë diçka që mund të duket me të vërtetë tri-dimensionale, sikur të kishte ekzistruar. Mirëpo në të njejtën kohë, ne e dimë se nuk mundet të ekzistojë. Pra ne e mundojmë trurin tonë, sepse truri ynë me të vërtetë nuk e pranon faktin se nuk ka me të vërtetë një kuptim. Dhe unë e shoh të njëjtin proces me fotografi të kombinuara. Është pothuajse e gjitha rreth kombinimit të realiteteve të ndryshme.

Pra gjëra të cilat e bëjnë një fotografi të duket realistike, Mendoj së janë gjëra të cilat ne madje nuk mendojmë për to, gjërat rreth nesh në ditët e përditëshme. Mirëpo kur fotografitë e kombinuara, kjo është më të vërtet e rëndësishme për tu konsideruar, pasi në menyrën tjetër vetëm duket si diçka e gabuar. Pra dëshiroj të them se janë tri rregulla të thjeshta për t'ju përmbajtur për të arritur një rezultat realist. Siç mund të shihni, këto imazhe nuk janë ndonjë speciale. Mirëpo të kombinuara mund të krijojnë diçka si kjo.

Pra rregulla e parë e fotografive të kombinuara është se duhet të kenë perspektiva të ngjashme. Së dyti, fotografitë e kombinuara duhet të kenë po të njëjtën lloj ndriçimi. Dhe të dy këto imazhe e përmbajnë të dy kërkesat e tyre -- e fotografuar me po të njëjtën lartësi dhe po të njëjtën lloj drite. E treta është rreth asaj që e bën të dallohet nga e pamundura kur imazhet e ndryshme fillojnë dhe mbarojnë duke i berë të padukshme. Duke i berë të padukshme për të then se si imazhi faktikisht është kompozuar. Duke i bashkuar ngjyrat, kontrastin dhe dritën në kufijtë në mes të imazheve të ndryshme, duke shtuar defekte fotografike si thellësia e fushave, ngjyra të shkatërrushme dhe zhurma, ne i fshijmë kufijtë në mes të imazheve dhe që i bejnë ato të duken si një imazh i vetem, përveç faktit se një imazh mund të përmbajë qindra fusha.

Pra këtu është një shembull tjetër. (Të qeshura) Ndonjëri mund të mendojë se ky është vetem një shembull i një hapsire dhe pjesa e poshtëme është ajo që ka pësuar manipulim. Por ky imazh është faktikisht komplet i kompozuar nga fotografi prej vendeve të ndryshme. Përsonalisht mendoj se është më lehtë të krijosh një vend sesa të gjesh një të tillë, pasi atëherë nuk të duhet të kompozosh me idetë në kokën tuaj. Mirëpo kërkon shumë planifikim. Dhe të marrësh këtë ide gjatë dimrit, e di që kam patur shumë muaj për ta planifkuara për të gjetur vende të ndryshme për pjesën e gjëegjezit faktikisht. Pra për shembull peshku ishte fotografuar në një udhëtim peshkimi. Mbajtësit janë nga vende të ndryshëm. Pjesa e fundit e ujit ishte fotografuar në gropë guri. Dhe po, unë madje kam kthyer shtëpinë në krye të ishullit, të kuqë për ta bërë të duket më tepër Suedeze.

Pra për të fituar një rezultat realist, Mendoj se vjen si rrjedhojë e planifikimit. Gjithmonë fillon me një skicë, një ide. Dhe pastaj vjen si rrjedhojë e kombinimit të fotografive të ndryshme. Dhe këtu secila pjesë është mirë e planifikuar. Dhe në qoftë se ju bëni një punë të mirë kapjen e fotografive rezultati mund të jetë shumë i bukur dhe gjithashtu shumë realistik. Pra, të gjitha mjetet janë atje, dhe gjëja e vetme që na limiton neve është imagjinata jonë.

Faliminderit.

(Duartrokitje)