Elliot Krane: Misteri i dhembjes kronike

Unë jam pediatër dhe një anesteolog, pra unë i vendosi fëmijet në gjumë për të fituar bukën e gojës (Qeshen) Dhe unë jam një akademik, pra i vendosi audiencën në gjum pa pagesë. (Qeshen) Mirpo atë që unë faktikishtë më së shumti bëjë është menaxhimi i shërbimit të dhembjes në Packard Children Hospital në Stanford në Palo Alto. Dhe është nga eksperienca nga 20 deri 25 vite duke e bërë këtë punë që unë dëshiroj t'ju sjellim porosinë këtë mengjes, që dhembae është një sëmundje.

Tani shumicen e kohës, ju mendoni për dhimbëjen si një simptomë e një sëmundje, dhe ajo është e vërtet shumicën e kohës. Është simptoma e një tumori apo një infeksioni apo një inflamacioni apo një operacioni. Mirpo rreth 10 përqind të kohës, pasi që pacjenti të jetë shëruar nga njëra nga këto, dhimbja vazhdon. Vazhdon për muaj të tërë dhe shpeshëherë për vite, dhe kur ajo ndodh, është sëmundja e tij. Dhe përpara se t'ju them se çfarë është dhe si mendojmë që ajo ndodhë dhe çfarë ne mund të bejmë për të, Dëshiroj t'ju tregoj se si ndihem për pacientët e mi. Pra imagjinoni, nese do të mendoni se une jam duke goditurë krahun tuaj me këtë pupël, siç jam duke e shtrënguar krahun tim. Tani, unë dëshiroj që të imagjinoni që unë po e godas më këtë. Ju lutem mbahuni për karrige tuaja. (Qeshen) Ndjenjë shumë e ndryshme. Çfarë ka të bejë kjo me dhembjen kronike? Imagjinoni, imagjinoni se si të ishte jeta nese unë do t'ju goditja me këtë pupël, mirpo truri juaj ju thoshte ] atë që kjo po ndjen -- dhe ky është eksperimenti që pacientet e mi me dhimbje kronike. Në faktë, imagjinoni disa edhe më të keqe. Imagjinoni që unë ishte duke e goditur krahun e fëmijes suaj me këtë pupulë dhe truri i tyre [ishte] duke i thënë atyre që ata po ndjenin këtë turturë të nxehtë.

Ai ishte eksperimenti me pacientin tim, Chandler, të cilin po e shihni në fotografi. Siç mund ta shihni, ajo është e bukur, grua e re. Ajo ishte 16 vjeç vitin e kaluar kur unë e takova atë, dhe ajo spironte të ishte vallëzuese profesjonale. Dhe gjatë njërit nga kurseve të saj të kërcimeve, ajo ra në posht me krahë dhe e ndryshi doren. Tani ju mund ta imagjinoni, gjersa e bëri atë, atë kyçjen e dorës është një gjë tjetër në jeten përsonale. Mbështjellur në një ACE fashë, merr ca libuprofen për një javë ose dy, dhe kjo është fundi i tregimit. Mirpo në rastinë e Chandler-ës, ai ishte fillimit i tregimit. Ky është krahu i saj siç u dukë kur ajo erdhi në klinikën time rreth tre muaj më parë. Ju mund ta shihni se krahu është pa ngjyrë, pa ngjyrë. Ishte e verdhë për ta prekur. Muskujt ishin ftohur, paralizuarë -- distonic është ajo qe i referohemi. Dhimbja ishte shprendarë nga dora deri tek këmba e saj, deri tek gishëtrinjet, nga dora e lartë, ppothuajse e gjithë trupi deri te krahu.

Mirpo pjesa më e keqe ishte, jo dhimëmbja spontane që ishte 24 orë në ditë. Pjesa më e keqe ka qen sepse ajo kishte allodynia, termi i medicinës për fenomenin që sapo ilustrova me pupëlen dhe me pishtarë. Prekja me e lehtë e krahut të saj -- prekëja e një dore, madje prekja e një mënge, a një veshje, siç e vendos ajo në të -- shkaktoi dhembje djegieje.

Si mundet që sistemi nervor ta merrë këtë aq gabim? Si mundet që një sistem nervor të keqinterpretojë një ndjesi të pavajëshme sikurse prekja e një dore dhe kthimi në një ndjesi të fajëshme të prekëjes së një flake? Mirë ndodh, ju mund ta imagjinoni sistemin nervor në trup është i lidhur fortë sikurse shtëpia. Në shtëpinë tuaj, fijet janë të lidhura në mur, nga ndërpresi i drites deri tek kutia shpërndarëse dhe nga kutia shpërndarëse e gjëkundi. Dhe kur e ndezë ndërpresin, drita lëshohet. Dhe kur e fikë ndërpresin, drita fiket. Pra njerëz imagjinoni sistemin nervor sikurse ai. Nese e godet gishtin e madh të dorës me një çekan, këto fije në doren tuaj -- sigurisht ne i quajmë nervë -- transmetojnë informacione në kutinë shprendarëse në palcën kurrizore kur fijet e reja, fijet e reja, e dërgojnë informacionin deri në tru ku ju bëheni të përgjegjshëm që gishti juaj tashmë është i demtuar.

Mirëpo, këtë situatë, sigurishtë, në trupin e njeriut është shumë më teper e komplikuar se aq. në vend se të jeni rasti ai në kutin shprendarëse në boshtin kurrizorë është vetem një shembull ku një nerv është e lidhur me nervin tjetër duke i lëshuar këtoë paketa të vogla të informacioneve kimike të quajtura neurotransmetues në një mënyrë lineare, një pas një, në fakt, ajo që ndodh është që neurotransmetuesit ndahen në tri dimensione -- lateralisht, vertikalisht, posht dhe lartë në boshtin kurrizorë -- dhe ata filluan të bashkëveprojnë me qelizat ngjitur. Këto qeliza, quhen qeliza gliale , njëherit ishin menduar të jenë strukturën e elementeve të parendësishme të boshtit kurrizorë që nuk bën më shumë sesa të mbajnë të gjitha gjërat e rendësishme të bashku, sikurëse nervat. Mirpo u kthye të jetë qelizat gliale kanë një rol vital në modulimin, amplifikimin dhe, në rastin e dhembjes, çrregullimin eksperiences së senzorit. Këto qeliza gliale u bënë shumë aktive. ADN-ja e tyre filloi të sintezohet me proteina të reja, të cilat ndahen dhe bashëveprojnë me nervat tjera, dhe ata filluan ti lëshojnë neurotransmetuesit e tyre, dhe këta neurotransmetues u ndanë dhe u aktivizuan qelizat gliale, dhe kështu me radhë, deri atë që ne kemi është një unazë pozitive.

Dhe është pothuajse nëse dikush erdhi në shtëpinë tuaj dhe ri-lidhi fijet tuaja pra heren tjetër kur ju lëshoni ndërpresin e dritave, tualeti shpëlahet tre dyer poshtë, apo pastruesja e piatave u lëshua, apo ekrani i kompjuterit tuaj u fik. Kjo është çmenduri, mirçpo ky është fakti, që ndodh me sëmundjen kronike. Dhe kjo është arësyeja përse dhimbja bëhet sëmundje më vete. Sistemi nervor ka plasticitet. Ndryshon, dhe ndryshon në përgjigëje të stimulimit.

Mirë, çfarë bëjmë në për atë? Çfarë bëjmë në rastin si me Chandler? Ne trajtojmë këta pacientë në një menyrë natyrale në këtë pikë dhe kohë. Ne trajtojmë ata me barna simptom modifikuese -- vrasës dhimbje -- të cilat, nuk janë shumë efektive për këtë lloje dhimbje. Ne i marrim nervat e zhurmëshme dhe aktive që duhet të jenë të qeta, dhe ne i vëndosim në gjumë me anestezi lokale. Dhe shumë e rendësishme, atë që ne e bejmë është që ne përdorim me rigorozitet, dhe shpesh të pa rehatëshme, procesi i terapisë fizike dhe terapisë së përgjithëshme për të ri-trajnuar nervat në sistemin nervor për përgjigjëje normale për të aktivizuar dhe eksperiencë senzore që janë pjesë e jetës sonë të përgjithëshme. Dhe ne i përgjigjemi të gjithë atyre me një program intenziv për tu adresuar depresjonit, të cilat gjithmonë arrihen dhimbëjes kronike.

Është e sukësesëshme, siç mund të shihni nga kjo video e Chandler, i cili, dy muaj pasi që ne takuam atë, ajo po bën një rrotullim mbrapa. Dhe unë hëngra drek më të dje sepse ajo është studente kolegu në shkollën e vallëzimit në Long Beach këtu, dhe ajo po ecen shumë mirë.

Mirpo e ardhmja është shumë më e shndritshme. E ardhmja mban premtimet që barnat e reja do të zhvillohen të cilat nuk janë barna të simptomeve të modifikuara të cilat thjesht vetem e mbulojnë problemin, siç i kemi tani, mirçpo ajo do të jetë barnë modifikuese e sëmundjes e cila faktikisht do të shkoj mu në qendër të problemit dhe ti sulmojë këto qeliza gliale, apo këto proteina të këqija të cilat do t'i elaborojnë ato, do ta ndryshojnë qendrën e sistemit nervor apo plasticitetin, i cili është e mundur apo pengimin dhe amplifikimin e eksperiences e ndjenjës që ne e quajmë dhembje. Pra shpresoj,

që në të ardhmen, fjalët e profetike të George Carlin do të realizohen, i cili tha, "Filozofia ime: Pa dhembje, pa dhembje."

Faliminderit shumë.

(duartrokitje)