Asher Hasan sjell një njoftim paqeje nga Pakistani

Namaste. Salaam. Shalom. Sat Sri Akal. Përshëndetje të gjithëve nga Pakistani. Shpresh thuhet se ndjejmë frikë nga ajo që nuk e njohim. Dhe në këtë gjë Pakistani është i ngjashëm. Ngase ka nxitur dhe nxit ankth në organet e brendëshme dhe në stomakun e shumë njerëzve në Perëndim, veçanërisht kur shihet nëpërmjet thjerrëzave njëngjyrëshe të trazirave. Por ka shumë dimensione të tjera të Pakistanit.

Dhe ajo që do të vijojë është sërë imazhesh, një seri imazhesh të nxjerra nga disa prej fotografëve më të rinj dhe më dinamikë të Pakistanit. që ka për qëllim të iu ofrojë një paraqitje tjetër, një shikim brenda zemrave dhe mëndjeve të disa prej qytetarëve të zakonshëm pakistanezë. Këtu kemi disa nga tregimet që ata dëshironin të ndanim me ju.

Quhem Abdul Khan, jam nga Peshauar. Shpresoj që mund të shihni jo vetëm mjekrën time në stilin e Talibanëve, por edhe pasurinë dhe ngjyrat e përceptimeve, qëllimeve dhe ëndërrave të mia, aq të pasura dhe shumëngjyrëshe si pëlhurat që shes.

Quhem Meher dhe ky është shoku im Irim. Shpresoj të bëhem veterinar kur të rritem që të mund të kujdesëm për macet e qentë e humbur të cilët sillen nëpër rrugët e fshatit ku jetoj afër Gilgitit, në Pakistanin verior.

Quhem Kailash, dhe dëshiroj të pasuroj jetërat e njerëzve me anë të xhamit shumëngjyrësh. Zonjë, dëshironi ato byzylykë ngjyrë portokalli me pika-pika?

Quhem Zamin. Dhe jam refugjat, person i zhvendosur brenda vendit, vij nga Suati. A më shikon në anën tjetër të kësaj rrethoje me gjemba? A kam rëndësi unë për ty, a ekzistoj unë për ty?

Quhem Iman. Jam një modele mode, duke u rritur në famë, dhe vij nga Lahore. A më shikon veçse të mbuluar më pëlhurë? Apo mund të tejkalosh përtej velës sime dhe të shikosh se kush jam brënda në shpirt?

Quhem Ahmed. Jam refugjat nga Afganistani nga agjensia Kyber. Kam ardhur nga një vend i mbuluar me errësirë. Ndaj për këtë arsye dua të ndriçoj botën.

Quhem Papusay. Zemra dhe daullja ime rrahin me të njëjtin ritëm. Nëse religjioni është opium për masat, atëherë për mua muzika është e vetmja drogë.

Kur fillon batica ngriten anijet. Dhe ngritja e baticës së rritjes ekonomike madhështore të Indisë ka nxjerrur më shumë se 400 milionë indianë në një klasë të mesme pluskuese. Por ka ende mbi 650 milionë indianë, pakistanezë, njerëz nga Sri Lanka, Bangladeshi e Nepali që mbesin të larë tek brigjet e varfërisë.

Ndaj si Indi dhe Pakistan, si une dhe ju, na duhet të tejkalojmë dallimet, të kremtojmë shumëllojshmërinë, dhe të fuqizojmë humanitetin tonë të përbashkët. Visioni ynë i përbashkët tek Naja Xhevan, i cili për shumë nga ju siç e dini, nënkupton "jetë e re" në gjuhën Urdu dhe Hindi, është të ripërtrijmë jetët e miliona familjeve me të ardhura të ulëta duke iu siguruar qasje me çmim të volitshëm tek ndihma shëndetësore. Në fakt është e para organizatë e tillë shëndetësore për punëtorët e varfër të zonave urbane.

Përse duhet ne indianët dhe pakistanezët të bëjmë një gjë të tillë? Ne jemi dy fije të prera nga e njëjta pëlhurë. Dhe nëse fatet tona janë të ndërlidhura, atëherë ne besojmë që është fat i mirë. Për shumë nga ne fatet tona në fakt janë tek fundi i piramidës. Ju faleminderit! (Duartrokitje)

Chris Anderson: Fantastike. Qëndro pak aty. Ajo ishte fantastike. Me të vërtetë më preku shumë. E dini, ne u munduam shumë të kishim të paktën një grup të vogël nga Pakistani të vinte. Na është dukur që është shumë me rëndësi. Ata që erdhën kanë kaluar nëpër rrethana të vështira për të ardhur. A munden pakistanezët ju lutem të ngriteni në këmbë? Vetëm desha të iu shprehim mirënjohje. (Duartrokitje) Ju faleminderit shumë!