Aparna Rai: Arti i teknologjise se larte (me sens humori)

Përshendetje, Sot do t'ju tregoj rreth te kaluares rreth tetë projekteve te mia, te realizuara ne bashkepunim me artisten Daneze Soren Pors. Ne e quajme vetveten Pors dhe Rao, dhe ne jetojmë dhe punojme në Indi.

Dëshiroj të filloj me objektin tim të parë, të cilin e quaj " Telefoni i xhaxhait." Dhe është i inspiruar nga shprehija e keqe e xhaxhait tim i cili vazhdimisht me kerkonte mua për t'ja bërë gjerat atij, sikurse te ishte nje zgjatje e trupit te tij -- për ti fikur dritat ose për ti sjellur atij një got me uje, nje pako me cigare. Dhe nderkohe qe rritesha, u be keq e më keq, dhe fillova të mendoj për ate si nje forme e kontrollit. Sigurisht unë nuk mund të thoja asgjë, sepse xhaxhai është një figure e respektushme në një familje Indiane. Mirepo situata e cila me irritonte mua me se shumti ishte përdorimi i telefonit të shtëpis. Ai e mbante receptorin ne pritje dhe priste nga mua qe te shtypja numrat për të. Dhe si përgjigje e si një dhurat për xhaxhain tim, I bëra atij "Telefonin e xhaxhait." Eshtë aq i gjat saqe i nevojiten dy persona per ta perdorur ate. Eshte saktesisht menyra qe xhaxhai im perdorte telefonin qe ishte i dizajnuar per nje person.

PO problemi ishte se kur une e lija shtepine dhe shkoja ne kolegj, fillova te humbja komandat e tij. Dhe keshtu qe bëra nje shkruarese te artë me të cilen ai mundte ti jepte komandat e tij për nipërit dhe mbesat rreth botes si një e-mail. Cfare ai duhet te bente ishte te merrte nje cop leter, ta fuste ne makine, te shkruante e-mailin ose komandat dhe te nxirrte letren jasht. Paisja automatikisht do te dergonte personin e duhur letren si nje e-mail. Kështu që këtu mund të shihni, ne kemi mbledhur shum elektronika te cilat kuptojne të gjitha proceset mekanike dhe i konverton ato ne digitale. Kështu qe xhaxhai im është përsoni i vetem i cili ka nje paisje mekanike. Dhe sigurisht objektet duhet te ishin shume te medha dhe te kishin sens te ritualizmit, mënyre të cilen xhaxhai im e pëlqente.

Projekti tjeter është një iluzion senzitiv i zërit e cili do të afilijoj te quajturen "renditje". Dhe ne dëshironim të punonim me nocionin e mirqenies rrethuar nga nje fis shum i turpshum, sensitiv dhe krijes te këndëshme. Keshtu qe si punon, ne kemi këto panele te cilat i kemi vendosur ne mure, dhe mbrapa tyre, i kemi keto krijesa te cilet fshihen. Dhe per aq shpejt sa behet qetësi ato zhduken. Dhe nëse është edhe me qetësi ato i ulin krahet e tyre. Dhe tek kjo qetësi absolute ato fshihen prap mbrapa.

Keshtu qe ne i kemi keto panele ne tri muret e dhomes. Kështu qe kemi mbi 500 pygemija te vogla te fshehura nën to. Ja se si punon. Kjo është nje video prototip Kur është qetësi, eshte nje lloj qe vjen mbrapa paneleve. Dhe ato dëgjojnë sikurse njerzit dëgjojnë ose krijesat tjera. Kështu që ato bëhen imune tek zëri i cili i frikson pastaj. Dhe ato nuk reagojn tek zerat ne prapavijë. Ju do të dëgjoni një tren në moment të cilat nuk do të reagojne. (Zhurme) Mirepo ato reagojn tek zeri ne shkuarje. Do ta dëgjoni në një sekond. (Fershellima) Kemi punuar shum për ti bër ato sikuse te jene të gjalla Secila pygmij ka sjelljen e saj, humorin, krahet, personalitetin e saj e keshtu me rradhe. Pra ky është nje prototip shum i hershem. Sigurisht u be me i përsosur pastaj. Dhe i bëme ato që të reagojn tek njerëzit, dhe ne e zbuluam se njerëzit u ben shum te qet dhe fëminorë me to.

Kjo është nje video instalacioni i quajtur "Përsoni i humbur". Kemi qen mjaftë intrigues duke luajtur me nocionin e zhdukshmëris. Si do të ishte e mundur të eksperimentonim me një sens të zhdukshmëris? Punuam me një kompani e cilia është e specializuar ne mbulueshmeri te aparateve, dhe i kerkuam atyre të zhvillonin nje cop programi per ne, duke përdorue një aparat e cila mund ti shikonte njerëzit në dhome, ti përcillte ata dhe te zevendësonte një përson me prapavijen, ti renderonte ata dhe ti zhdukte.

Pra une do 'ju shfaq tani një show shum të hershem. Ne krahun e djathtë timin mund të shihni kolegun tim Soren, i cili është ne hapsir. Dhe ne krahun e majte ju do të shihni vidion e perpunuar ku aparati e ka bërë atë të zhdukshem. Soren hyn në dhom. Paf ! Ai u bë i padukshum. Ju mundeni ta shihni ate se kamera eshte duke e perciellur dhe shlyer ate. Eshtë video shum e hershme, kështu që akoma nuk e kemi persosur te gjithe atë, mirepo u përmisua shum shpejt më vone. Keshtu qe kur e perdorem ate në një dhome ku kishte nje aparat e cila shikonte në hapesir, dhe kishim një ekran ne secilin mur. dhe kur njerëzit sapo futeshin në dhome, shihnin veten ne ekran, vetem me nje diferenc: një person ishte vazhdimisht i zhdukur kudo që lëviznin nëpër dhom.

Pra kjo eshte nje pune e quajtur " Hija e diellit". Dhe ishte sikurse nje cop leter, si nje copez leter e nje femije duke vizatuar ose nje rrotullim i diellit. Dhe nga përpara ky objekt u shfaq te jet shum i fort, dhe nga anash, u duk shume i dobet. Kështu qe nejrëzit do hynin në dhom dhe pothuajse do ta injoronin atë, sikurse te ishte nje gje e parendesishme rreth tyre. Por sa me shpejt te kishin kaluar, do të fillon të ngjiteshin nëpër muri ne nje menu të cuditshme. Do të lodhej dhe do te binte posht cdohere.

(Te qeshura)

Pra kjo punë është një karikatur e një njeriu posht-lart. koka e tij është shume e rënde, e mbushur me mendime te rënda, është sikurse eshte duke rënë në kapelen e tij, dhe trupi i tij eshte i rritur jashte sikurse te jet një planet. Ajo cfare ai bënë është qe leviz rreth e qark sikurse një pijanec i kohes në një mënyr shum të papredikuar dhe ekstreme të lëvizjeve të ngadalshme Dhe është një lloj konstanteje ne qarkullim. Sepse ai rrotullim nuk do te ishte atje dhe dyshemeja ishte shume e afte, do të fillonte të endej diku në hapesire. Dhe nuk ka ndonje tel. Kështu që une do t'ju shfaq një shembull -- keshtu qe kur njerëzit hynë në dhom, e aktivizojne objektin. Dhe është shume e ngadalte, pas disa minutave, ngadal ngadal ngjitet lart, dhe pas ca momenteve dhe duket se po bie posht. Dhe ky është një moment i rëndësishem, sepse ne dëshironim qe kur shikuesi te ishte ne ate drejtim instiktivisht do të shkonte ta ndihmonte ose ruante subjektin. Por ne fakt nuk ka nevoje per ndihme, sepse prap vet e menaxhonte ngritjen pa nevojen e ndonjë njeriu.

Pra kjo pune me të vertet ka qen shume e vështir për ne, dhe ne punuam shume, gati shumicen e punes tone për disa vjet për të bërë punen mekanike ne rregull dhe për të mbajtur ekuilibrimin dhe dinamiken. Dhe ka qene shume e rëndësishme për ne për të zhvilluar momentin ekzakt në të cilin dëshiron të rrëzohet, sepse po e mbajtem në një mënyr të cilen të binte posht, do të dëmtonte vetveten, dhe po te mos binte mjaftueshum, nuk do te rrenjosnin ate fanatizem, ose sensin qe i ben njërezit për të shkuar dhe per ti ndihmuar. Keshtu qe do t'ju shfaq juve një video te shkurter ku ne jemi duke bere një testim -- është shum me e shpejte. Ky është kolegu im. Do te le te bie. Tani po behet nervoz, pra do te shkoj dhe ta kap atë. Por ai nuk ka nevoj, sepse ja arrin vete të ngrihet pa nevojen e askujt.

Kjo është punë e cila është shum intriguese per ne, te punosh me estetiken e katert te mbuluar me mijra madhësi të ndryshme te fijeve optike, te cilat jan te lidhura sikurse nyjet e qiellit. Dhe e tera eshte sikurse madhësia e nje nate të kaltert. Kështu që ne u mblodhem se bashku ne nje forme në formen e nje ariu, te cilen ishte duke e mbajtur nga koka Dhe ideja ishte te konstruktonim dicka shum te ftohte dhe abstrakte sikurse universi në një forme familjare te ariut te butë, i cili është shumë i ngrohte dhe intim. Dhe ideja ishte që në atë pike ju do te ndalonit se shikuari formen e ariut te bute dhe ju do te perfytyroni sikurse te jet nje gjithësi, dhe po te jeni duke shiquar jasht në qiellin e qiltert

pra ky ishte puna e fundit dhe puna ne vazhdueshmeri dhe e quajtem " Filtrimi hapsinor" Pra imagjinon nje kub te vogel po te kësaj madhësie te qendroj para teje në mes të nje dhome dhe ju sapo te ju afroheni , ai provon t'ju tremb juve duke u rritur në një kub sa dyfishi i peshes dhe kater fishi i volumit. Dhe objekti vazhdimisht duket i zgjeruar dhe i konstruktuar per te krijuar nje dinamik me njerzit te cilet levizin rreth tij -- sikurse te ishte duke provuar fshehjen e nje sekreti me nje tegull apo dicka.

Pra punuam me shum teknologji, po ne nuk e duam me te vertet teknologjin, sepse na jep shum dhimbje ne punen tone nëper vite dhe vite. Por ne e perdorim ate sepse ne jemi te interesuar ne menyren te cilen na ndihmon neve te shfaqim emocionet dhe sjelljet ne keto krijesa te cilet ne i krijojmë. Dhe sapo nje krijes te shfaqet ne koken tonë, është sikurse një proces i krijeses është sikurse te zbulosh menyren se si ato krijesa dëshirojn të eksistojnë dhe cfare forme dëshirojnë të marrin dhe cfare menyre dëshirojne të lëvizin.

Faliminderit

(Duartrokitje)