Amber Case: Tani jemi të gjithë cyborg (organizma hibrid natyror-artificial)

Dua tju tregoj të gjithëve që jeni të gjithë hibridë por jo hibrid sic e keni menduar deri tani. Jo, nuk jeni RoboCop, dhe nuk jeni Terminator, por në të vërtetë jeni cyborgs sa herë që shikoni ekranin e kompjuterit ose përdorni një pajisje telefonike celulare. Po cili është përkufizim i mirë për fjalën "cyborg"? Zakonisht përkufizimi tradisional është një organizëm "të cilit i janë shtuar komponentë të jashtëm për tu përshtatur në mjedise të reja." Ky përkufizim është marrë nga një shkrim i vitit 1960 që flet për udhëtim në hapësirën kozmike. Se, po ta mendosh, hapësira kozmike është pak e vështirë; njerëzit nuk mund të jenë atje. Por ja që jemi kurioz, dhe pëlqejmë ti shtojmë gjëra trupave tanë që një ditë të kenë mundësinë të udhëtojnë në Alpe. dhe ditën tjetër të notojnë si peshk në det.

Le të shohim konceptin e antropologjisë tradicionale. Dikush shkon në një shtet tjetër, thotë, "Sa interesantë janë këta njerez, sa interesante jane mjetet e tyre, sa e cuditshme është kultura e tyre." Dhe pastaj shkruajnë një dokument, dhe mbase ca antropologë të tjerë e lexojnë, dhe ne mendojmë që është shumë ekzotike. Kjo që po ndodh është se papritur kemi gjetur një specie të re. Unë, si një antropologe e cyborgëve, kam thënë papritur, "Oh uau. Tani jemi papritur një specie e re e homo sapiens. Dhe shiko këto kultura magjepëse. Dhe shiko këto rituale interesante që të gjithë po bëjnë me këtë teknologji. Ata janë duke klikuar cdo gjë dhe duke ndjekur ekranet. "

Në fakt ka një arsye që unë e studjoj këtë, dhe jo antropologjinë tradicionale. Dhe arsyeja është se përdorimi i mjetit, në fillim, për mijëra dhe mijëra vjet, gjithcka ka qenë modifikim fizik i vetes. Na ka ndihmuar të zgjerojmë veten fizike, të vrapojmë më shpejt, godasim me më shumë forcë, dhe kemi patur kufizime për këtë. Por tani nuk po vërejmë më një zgjerim të vetes tonë fizike, por një zgjerim të mendjes. Dhe për këtë arsye, mund të udhëtojmë më shpejt, komunikojmë ndryshe. Dhe gjëra tjetër që ndodh është se të gjithë po mbajmë me vete pak teknologjia prej Meri Popins. Mund të fusim cfarë duam brenda saj, dhe nuk rëndohet, dhe mund ti nxjerrim cfarëdo nga ajo. Si duket kompjuteri juaj nga brenda? Atëherë, po ta printosh, duket afërsisht si 450 kilogram material që po e mbart gjithandej gjatë gjithë ditës. Dhe po ta humbësh atë informacion, të duket sikur menjëherë në mendje sikur të ketë humbur dicka, dhe e ndjen sikur dicka të mungon, vetëm se nuk e shikon dot, kështu që ndjen një emocion shumë të cuditshëm.

Gjëja tjetër që ndodh është se kemi një vete të dytë. Edhe sikur mos tju pëlqejë, do filloni të shfaqeni në internet, dhe njerez po bashkëveprojnë me këtë veten tuaj të dytë kur ju nuk jeni aty. Gjithashtu duhet të keni kujdes që mos ta lëni frontin të hapur, që është praktikisht muri juaj në Facebook, në mënyrë të tillë që njerëzit të mos mund të shkruajnë në mes të natës -- sepse kjo është njëlloj. Dhe papritmas duhet të fillojmë të mirëmbajmë veten tonë të dytë. Duhet të prezantosh veten në jetën digitale në të njëjtën mënyrë si në jetën normale. Pra, në të njëjtën mënyrë sic zgjoheni, bëni një dush dhe visheni, duhet të mësoni të bëni këtë edhe për veten tuaj dixhitale. Problemi është që shumë njerëz tashmë, sidomos adoleshentët, kalojne dy adoleshenca. Kalojnë të parën, që është vetvetiu e sikletshme, dhe pastaj përshkojnë adoleshencën e vetes së tyre të dytë. Dhe kjo është akoma më e sikletshme dhe e vështirë sepse ka një historik të regjistruar të asaj që ata kanë përjetuar në internet. Dhe kushdo që po futet teknologjisë, është si një adoleshent në internet tani. Pra është shumë e sikletshme, dhe e vështirë për ata ti bëjnë këto gjëra.

Kur isha e vogël, cdo natë ulesha me babin dhe ai më thoshte, "do të të mësoj për kohën dhe hapësirën në të ardhmen. Dhe unë i thosha "Fantastike." Dhe një ditë ai më pyeti "Cila është distanca më e shkurtër midis dy pikave?" Dhe unë ju përgjigja "Eshtë një vijë e drejtë, sic më the ti vetë dje. Mendova se isha shumë e shkathët." Ai tha: "Jo, jo, jo. Ka një mënyrë më të mirë." Mori një copë letre, shkruajti shkronjat A dhe B në cdo anë dhe e palosi në mënyrë që pikat A dhe B të puthiteshin. Dhe tha: 'Kjo është distanca më e shkurtër midis 2 pikave." Dhe unë e pyeta "Babi, babi, qysh bëhet kjo gjë?" Ai u përgjigj "Mjafton të përkulesh kohën dhe hapësirën, duhet shumë energji, dhe ashtu bëhet." Unë i thashë "Unë dua të bëj këtë." Dhe ai u përgjigj "Dakort atëherë." Kështu që sa herë që shkoja për të fjetur për 10 deri 20 vjet e ardhshme, mendoja gjatë natës, "Dua të jem njeriu i parë që të krijojë një tunel në kohë-hapësirë (sipas teorisë së relativitetit), që ti bëj gjërat të përshpejtojnë akoma më shpejtë. Dhe dua të ndërtoj një makinë të kohës." Gjithmonë mundohesha ti dërgoja mesazhe vetes time të ardhme duke përdorur kaseta magnetofoni.

Por ajo që kuptova më në fund kur arrita në universtitet kuptova që teknologjia nuk adoptohet vetëm sepse se punon mirë; adoptohet se njerëzit e përdorin dhe është bërë për njerëzit. Kështu që fillova të studioja antropologji. Dhe kur po shkruaja tezën time mbi celularët, Kuptova që të gjithë po mbartnim tunele kohë-hapësirë në xhepa. Nuk po transportonin vetveten fizikisht, por në mendjen e tyre po transportonin vetveten. Shtypnin ndonjë buton, dhe lidheshin si A dhe B-ja menjëherë. Unë mendova "E gjeta më në fund. Kjo është shumë bukur."

Kështu që, me kalimin e kohës, koha dhe hapësira janë ngjeshur për këtë arsye. Mund të jesh në një anë të botës, të pëshpëritësh dicka dhe të dëgjohet në anën tjetër. Një nga idetë e tjera që vjen rrotull është se ju keni një lloj tjetër kohe në çdo pajisje që përdorni. Çdo tab i vetëm në browser ju jep një lloj tjetër të kohës. Dhe nga kjo, fillon të gërmosh përreth për kujtimet e tua të jashtme - ku i latë ato? Tani jemi gjithë këta paleontologë që po gërmojmë për gjëra që kemi humbur në trurin tonë të jashtëm që mbajme në xhepat tanë. Dhe kjo nxit një lloj arkitekture paniku. Oh jo, ku është kjo gjë? Jemi të gjithë "Unë dua Lucy-n" në një linjë montimi të informacionit, dhe nuk mund tja ndalim dot mbanë.

Dhe gjëja që ndodh është kjo, kur ne sjellim tërë këtë në hapësirën tonë sociale, fillojme të shikojmë telefonat gjatë të gjithë kohës. Kështu që kemi të ashtuquajturën intimitet mjedisor. Jo se jemi gjithmonë të lidhur me të gjithë, por në cdo moment mund të lidhemi me këdo që duam. Dhe po të mund të printonim të gjithë kontaktet nga celulari, dhoma do ishte mbushur me njerëz. Këta janë njerëzit që mund të kontaktoni menjëherë tani, në përgjithësi - të gjithë këta njerëz, të gjithë shokët dhe shoqet dhe familja me të cilët mund të lidhesh.

Dhe ka disa efekte psikologjike që ndodhin së bashku me këtë. Një për të cilin unë kam shumë merak është se njerëzit nuk po lënë më kohë për reflektim mendor më, dhe nuk po jetojnë jetët me ngadalë dhe nuk ndalin, të rrethuar nga të gjithë ata njerëzit në dhomë gjithë kohën që janë në garë për vëmendjen e tyre në të njëjtën kohë përballen, palentologjia dhe arkitektura e panikut. Nuk po rrinë thjesht të ulur aty. Dhe në fakt, kur nuk ke kontribut nga jashtë, atëherë është koha për krijimin e vetes, kur mund të fillosh të planifikosh për të ardhmen. kur mund të mundohesh të gjesh vetveten. Dhe pastaj, mbasi ta bësh këtë, mund të kuptosh si të prezantosh personalitetin e dytë në një mënyrë legjitime, në vend që të përballemi me gjërat menjëherë sapo ato vijnë -- dhe, o, më duhet të bëj këtë, dhe atë, dhe duhet të bëj dhe këtë. Pra kjo është shumë e rëndësishme. Jam shumë e shqetësuar që sidomow të rinjtë në ditët e sotme, nuk do të përjetojnë këtë kohë të qetë pushim, se ata kanë një kulturë butona-shtypëse, dhe gjithcka i vjen direkt tek ata, dhe që ata gëzohen shumë për këtë dhe janë të varur shumë ndaj saj.

Pra po ta mendojmë, bota nuk ka ndaluar. Ka pajisjet e saj proteza artificiale të jashtme. dhe këto pajisje po na ndihmojnë të gjithë ne që të komunikojmë dhe të ndërveprojmë me njëri-tjetrin. Por kur e shikojmë këtë në mënyrë vizuale, të gjitha lidhjet që po bëjmë tani -- ky është një imazh i të gjitha lidhjeve të internetit -- Nuk duket shumë teknologjike; në fakt duket shumë organike. Kjo është hera e parë në të gjithë historinë e njerëzimit që jemi lidhur në këtë mënyrë. dhe jo se po na pushtojnë makinat, por po na ndihmojnë që të sillemi më shumë si njerëz, duke na ndihmuar që të lidhemi me njëri-tjetrin.

Teknologjia më e sukseshme është ajo që nuk na pengon por në fakt na ndihmon të jetojmë jetët tona. Dhe në fakt, për këtë arsye është më shumë njerëzore sesa teknologji, sepse na lejon të krijojmë njëri-tjetrin së bashku gjatë gjithë kohës. Dhe kjo është pika e rëndësishme që dua të vazhdoj të studjoj: që gjërat janë të bukura, që, prapë se prapë është një lidhje midis njerëzve; thjesht që po behët në një mënyrë ndryshe. Thjesht po rrisim të qënit njeri dhe aftësinë tonë për tu lidhur me njëri-tjetrin, pavarësisht nga gjeografia. Prandaj unë studjoj antropologjinë e cyborgëve.

Faleminderit

(Duartrokitje)