Nancy Lublin: SMS-y, które ratują życie

Większość z was korzysta z tego urządzenia, aby coś kupić, sprzedać, pograć w gry, oglądać filmy. Myślę, że może to jest deska ratunku. Myślę, że mogłoby ratować życie lepiej niż penicylina. Myślę, że mogłoby ratować życie lepiej niż penicylina.

Smsowanie: SMS-y mogą się niejednej osobie kojarzyć z 'sexting', przypominają wam się sprośne zdjęcia - miejmy nadzieję, że to nie zdjęcia od waszych dzieci - albo próbujecie zrozumieć skróty LOL, LMAO, HMU. albo próbujecie zrozumieć skróty LOL, LMAO, HMU. Później wam w tym pomogę. Ale rodzice na sali wiedzą, że SMS-y to tak naprawdę najlepszy sposób komunikacji z dziećmi. Może nawet jedyny sposób komunikacji z dziećmi. (Śmiech) Nastolatek wysyła średnio 3 339 SMS-ów miesięcznie, chyba że jest dziewczynką, wtedy prawie 4000. Sekret polega na tym, że otworzą każdego SMS-a. Wskaźnik przeczytanych wiadomości wynosi 100%. Teraz rodzice są naprawdę zaniepokojeni. 100% przeczytanych SMS-ów, nawet jeśli nie odpisze ci na pytanie, o której wraca na kolację. Przysięgam, że je widziała. I nie chodzi tu tylko o nastoletnich posiadaczy iPhone'a z wielkich miast. SMS-y kojarzą się z mniejszościami i młodzieżą miejską. Wiem o tym dzięki DoSomething.org, największej organizacji dla nastolatków, działającej na rzecz zmian społecznych w Ameryce; jakieś sześć miesięcy temu zmieniliśmy kierunek i zaczęliśmy koncentrować się na SMS-ach. Tygodniowo piszemy do około 200 000 dzieciaków, na temat kampanii na rzecz bardziej zielonych szkół, czy pracy na rzecz bezdomnych itd. SMS-y okazują się 11 razy skuteczniejsze od maili. Są też skutki niezamierzone. W odpowiedzi przysyłają nam takie SMS-y: „Nie chcę dzisiaj iść do szkoły. Chłopcy mówią na mnie pedzio.” „Cięłam się, rodzice się zorientowali więc przestałam. Ale godzinę temu znowu zaczęłam.” Albo: „On ciągle mnie gwałci. Powiedział, żeby nikomu nie mówić. To mój tata. Jest tam kto?” Ten ostatni SMS jest prawdziwy. Tak, jest tu ktoś. Nigdy nie zapomnę dnia, gdy dostaliśmy tego SMS-a. Tego właśnie dnia zdecydowaliśmy, że musimy stworzyć kryzysową linię SMS-ową. Ponieważ tym akurat się nie zajmujemy. Zajmujemy się zmianami społecznymi. Dzieciaki wysyłają nam SMS-y, ponieważ SMS-y są dobrze im znane i wygodne, a i tak nie ma gdzie się zwrócić, więc wysyłają je do nas. Wyobraźcie to sobie, SMS-owy telefon zaufania; to naprawdę mocna rzecz. Jest szybki, zapewnia prywatność. Nikt nie usłyszy, kiedy cicho esemesujesz w toalecie. Wszystko dzieje się w czasie rzeczywistym. Możemy pomóc milionom nastolatków radami i skierowaniami na konsultacje. To wspaniałe. Ale najlepsze w tym wszystkim są dane. Bo nie wystarcza mi pomaganie tej dziewczynce za pomocą porad czy skierowania. Chcę, żeby to w ogóle nie miało miejsca. Pomyślcie o komputerowej analizie porównawczej. W Nowym Jorku już to jest. Zapoczątkowała to policja. Kiedyś dochodzenie było pracą opartą na domysłach. Potem zaczęli mapowanie przestępstw. Zaczęli śledzić drobne kradzieże, wezwania do sądu, itp. właściwie tworząc mapę przyszłych zdarzeń. Zauważyli, że na przykład kiedy na ulicach widać kryształki methadonu i dodać do tego obecność policji, można zahamować nieuchronną serię napaści i rabunków, która by inaczej nastąpiła. W gruncie rzeczy, rok po tym jak nowojorska policja wprowadziła CompStat, wskaźnik morderstw spadł o 60%. Pomyślcie o danych z SMS-owej linii kryzysowej. Brak statystyk zastraszania, przemocy na randkach, zaburzeń odżywiania, samookaleczeń czy gwałtów -- nie ma żadnych danych. Może są jakieś długofalowe obserwacje, które dużo kosztują i zabierają mnóstwo czasu. A może istnieją jakieś niepotwierdzone dane. Wyobraźcie sobie dane w czasie rzeczywistym w każdej z tamtych kwestii. Można by wpłynąć na stan prawny. Można by wpłynąć na działania szkoły. Można by powiedzieć dyrekcji: „Co tydzień w czwartek o 15.00 macie problem. Co się wtedy dzieje u was w szkole?“ Od razu byłoby widać skutki przepisów prawnych, czy nienawistnego przemówienia na szkolnym apelu i byłoby widać, co się w rezultacie dzieje. Na tym tak to naprawdę polega potęga esemesowania i danych. Kiedy ludzie mówią o danych, które pozwalają przez Facebook'a odnaleźć przyjaciółkę z trzeciej klasy, albo żeby sklep Target wiedział, kiedy kończą mi się pieluchy, albo ktoś mógł stworzyć lepszą drużynę koszykówki, mnie ekscytuje potęga danych i wysyłania SMS-ów, by pomóc jakiemuś dziecku pójść do szkoły, by pomóc dziewczynce, która się tnie w łazience, i przede wszystkim, tej dziewczynce gwałconej przez ojca. Dziękuję. (Brawa)