Jackie Tabick: Zrównoważony akt współczucia

Jedną z moich ulubionych postaci rysunkowych jest Snoopy. Uwielbiam, kiedy siedzi w budzie kontemplując sens życia. Kiedy pomyślę o współczuciu natychmiast przypomina mi się komiks, w którym leży i mówi: "Naprawdę rozumiem i doceniam, że trzeba kochać bliźniego, jak siebie samego. Mam tylko problem z sąsiadami. Nie mogę ich znieść." Oto, na swój sposób, próba sił, jak interpretować naprawdę dobrą koncepcję.

Chyba wszyscy wierzymy we współczucie. W każdej z głównych religii świata, znajdziemy nauki mówiące o współczuciu. W judaizmie, nasza Tora głosi, że powinniśmy kochać bliźniego swego, jak siebie samego. W naukach żydowskich rabinów, mamy Hillela, który nauczał: nie czyń drugiemu, co tobie niemiło. Wszystkie główne religie mają podobne nauki. I znowu w ramach Judaizmu mamy nauki o Bogu, nazywanym "miłosiernym", Ha-rachaman. Jak mógłby istnieć świat, gdyby Bóg nie był miłosierny? Jak uczy Tora, jesteśmy stworzeni na podobieństwo Boga, więc my też musimy być miłosierni. Co to właściwie znaczy? Jak wpływa na codzienne życie? Oczywiście, czasem miłosierdzie wywołuje uczucia trudne do opanowania.

Wiele razy kiedy prowadziłam pogrzeby, lub kiedy przebywam z ludźmi pogrążonymi w żałobie lub umierającymi, przepełnia mnie smutek, trud i próba sił , na którą wystawiona jest dana rodzina, osoba. I jestem wzruszona do łez. Jednak gdybym pozwoliła, aby te uczucia mnie obezwładniły nie wywiązałabym się z obowiązków, bo muszę być tam dla nich, i upewniać się, że ceremoniały trwają dalej, że dogląda się rzeczy praktycznych. Z drugiej strony, gdybym nie czuła tego współczucia nadszedłby dla mnie czas by odwiesić moją szatę i porzucić zawód rabina.

I te same uczucia dzielimy ze wszystkimi w konfrontacji z tym, co się dzieje na świecie. Kogóż nie porusza współczucie kiedy widzi okropieństwo wojny, głodu, trzęsień ziemi lub tsunami? Znam ludzi mówiących: "Jest tyle tego, i tak nic nie poradzę. Nie ma co nawet próbować." Pracownicy charytatywni nazywają to zmęczeniem współczuciem. Niektórzy nie są już w stanie współczuć, więc wyłączają telewizor i nie oglądają. W judaizmie zawsze szukamy złotego środka.

Trzeba uświadamiać sobie potrzeby innych, ale tak, żeby móc dalej żyć i nieść ludziom pomoc. A więc częścią współczucia musi być zrozumienie motywacji innych. Nie da się tego zrobić, dopóki nie zrozumiemy lepiej samych siebie.

Mamy świetną rabinistyczną interpretację początków stworzenia, która mówi, że stwarzając świat Bóg uznał, że najlepiej będzie stworzyć go tylko z boskimi cechami sprawiedliwości. Ponieważ Bóg jest sprawiedliwy, zatem świat musi być sprawiedliwy. Jednak spojrzawszy w przyszłość Bóg zdał sobie sprawę, że świat oparty tylko na sprawiedliwości nie mógłby istnieć.

Pomyślał, "Wobec tego stworzę świat tylko ze współczuciem." Spojrzał w przyszłość i zdał sobie sprawę, że w świecie wypełnionym samym współczuciem panowałaby anarchia i chaos. Wszystko powinno być w odpowiednich proporcjach. Rabinowie przytaczają przykład króla, który ma piękną, delikatną szklaną wazę. Zbyt dużo zimnej wody i waza pęknie. Jeśli nalać wrzątku - waza pęknie. Co zrobić? Nalać obu po trochu. Bóg dał światu obie możliwości.

Brakuje jeszcze tylko jednej rzeczy. Jest to tłumaczenie uczuć, jakie budzi w nas współczucie w szerszym świecie, w akcji. Nie możemy leżeć tylko jak Snoopy i rozmyślać o sąsiadach. Musimy coś z tym zrobić. W judaizmie pojęcia miłości i dobroci stają się bardzo ważne. Chesed.

Wszystkie trzy trzeba połączyć. Idea sprawiedliwości wyznacza nam granice i daje poczucie tego, co słuszne w życiu, co powinniśmy robić, społeczną sprawiedliwość. Do dobrych uczynków potrzebna jest wola, ale nie za cenę rozsądku. Nie da się nic robić dla nikogo, gdy się przesadza. Zachowanie równowagi jest koncepcją współczucia, która powinna się w nas zakorzenić.

Koncepcja współczucia dociera do nas, bo jesteśmy stworzeni na podobieństwo Boga. Który jest nieskończenie litościwy. Co pociąga za sobą współczucie? Pozwala zrozumieć ból innych. Ale ponadto oznacza zrozumienie naszej więzi z całym stworzeniem, rozumienie, że jesteśmy jego częścią, że istnieje jedność stanowiąca podstawę wszystkiego co widzimy, co słyszymy, co czujemy. Nazywam tę jedność Bogiem. Ta jedność łączy wszystkie stworzenia.

Obecnie dzięki ruchom środowiskowym stajemy się bardziej świadomi, że wszystko się łączy, że to, co robię tutaj, ma znaczenie w Afryce, że gdy zużyję za dużo węgla, prawdopodobnie spowoduję suszę w środkowej i wschodniej Afryce. Te rzeczy się łączą. Muszę zrozumieć to jako część stworzenia, jako ktoś stworzony na obraz boski. Muszę zrozumieć, że moje potrzeby muszą czasem ustąpić potrzebom innych.

Zaintrygowało mnie, że mam 18 minut na ten wykład. W judaizmie słowo, którego wartość hebrajskich liter wynosi 18, oznacza "życie". Tak więc w jakimś sensie te 18 minut stawiają przede mną wyzwanie, aby powiedzieć w życiu właśnie to jest ważne jeśli chodzi o współczucie, ale także coś jeszcze. Właściwie te 18 minut jest ważne. Podczas Paschy, kiedy spożywamy przaśny chleb, rabinowie tłumaczą różnicę między ciastem na chleb, a ciastem z którego robiony jest przaśny chleb, maca. I mówią, że to te 18 minut, ponieważ tyle czasu potrzeba by to ciasto się zakwasiło. Co to znaczy, że ciasto się zakwasza? Znaczy to, że zaczyna się wypełniać gorącym powietrzem. Czym jest maca? Czym przaśny chleb? Nie rozumiecie tego.

Rabinowie powiadają,że to podczas Paschy symbolicznie powinniśmy próbować pozbyć się naszego ciepłego powietrza, naszej dumy naszego uczucia że jesteśmy najważniejsi na całym świecie i że wszystko powinno się kręcić wokół nas. Więc próbujemy pozbyć się tego, a przez to nawyków, uczyć, poglądów które nas zniewalają, zamykają nam oczy, nakładają nam na nie klapki tak, że nie widzimy potrzeb innych, i uwalniamy się od tego. To także jest podstawą współczucia, rozumienie naszego miejsca na ziemi.

W Judaizmie jest pewna świetna historyjka o bogatym człowieku, który pewnego dnia usiadł w synagodze. I podobnie jak wielu ludzi zdrzemnął się podczas kazania. Podczas jego drzemki czytano z księgi Kapłańskiej, z Tory. I opowiadano jak w starożytnych czasach w świątyni w Jeruzalem, kapłani mieli chleb, który był umieszczany na specjalnym stole w świątyni w Jeruzalem. Człowiek spał, ale słyszał słowa chleb, świątynia, Bóg i się przebudził. Powiedział wtedy, "Bóg chce chleba, To jest to. Bóg chce chleba. Wiem czego chce Bóg."

I pośpieszył do domu. Po Sabacie upiekł 12 bochenków chleba, zaniósł je do synagogi, wszedł do niej otworzył arkę i rzekł, "Boże, nie wiem czemu chcesz ten chleb, ale daje Ci go." I włożył je do szafy ze zwojami Tory. Następnie udał się do domu.

Do synagogi wszedł sprzątacz. "Mój Boże. Jestem w takim kłopocie. Mam dzieci do wyżywienia. Moja żona jest chora. Nie mam pieniędzy. Co teraz?" Wszedł do synagogi. "Boże, proszę, pomożesz mi? Cóż za piękny zapach." Podszedł do szafy, w której przechowywana jest Tora. Otworzył ją. To chleb! Boże, wysłuchałeś moich próśb, wysłuchałeś mnie." Wziął chleb i poszedł do domu.

W międzyczasie bogacz rozmyślał, "Jestem idiotą, na co Bogu chleb? Bóg, ten, który rządzi całym wszechświatem chce mój chleb?" Pośpieszył do synagogi. " Wyjmę go zanim ktoś go znajdzie." Podszedł do szafy, a tam chleba już nie było. I powiedział, "Boże, naprawdę go chciałeś. Naprawdę chciałeś mój chleb. Następnego razem będzie z rodzynkami."

I tak było przez lata. Co tydzień mężczyzna przynosił chleb z rodzynkami, i z innymi przysznościami, wkładał go do szafy, w której przechowywana jest Tora. Co tydzień przychodził sprzątacz. "Boże, znowu odpowiedziałeś na moje prośby." Brał chleb do domu.

Działo się tak dopóki nie przyszedł nowy rabin. Oni zawsze wszystko psują. Rabin zorientował się co się tam dzieje. I wezwał obojga do swojego biura. I powiedział, " tak to wygląda."

Bogaty był przygnębiony, "Masz na myśli, że Bóg nie chciał mojego chleba?"

Biedny na to, "A Bóg nie odpowiadał na moje prośby?"

Rabin im odpowiedział, "Nie zrozumieliście mnie." "Całkowicie mnie nie zrozumieliście." To, co robisz," odezwał się do bogatego, "to odpowiedź na Boskie prośby, by byś litościwym." "A Bóg," zwrócił się do biednego, "odpowiada na Twoje prośby by ludzie byli litościwi i dawali." Spojrzał na bogatego, złapał jego dłoń i powiedział, "Nie rozumiesz?" rzekł, "To są dłonie Boże."

I tak to właśnie czuję, że jedyne co mogę, to zbliżyć się do pojęcia bycia miłosiernym, do zrozumienia, że jest między nami więź, że jest na świecie wspólnota, że ja chciałabym służyć tej wspólnocie, i że potrafiłabym to robić przez zrozumienie, mam nadzieję, próbę rozumienia bólu innych, rozumienia, że są ograniczenia, że ludzie muszą ponosić odpowiedzialność za pewne problemy, które są przed nimi stawiane i że muszę zrozumieć, że moja energia jest ograniczona, w stosunku do tego, co mogę ofiarować. Muszę to na nowo ocenić, oddzielić rzeczy materialne od moich uczuć, które mogą mnie zniewalać, bym mogła wyraźnie ujrzeć świat.

A potem muszę spróbować zrozumieć w jaki sposób mogę uczynić z tego ręce Boga. I próbować nieść współczucie temu światu.