Candy Chang: Przed śmiercią chcę...

Otaczający nas ludzie mogą wzbogacić nam życie na wiele sposobów. Nie stykamy się ze wszystkimi sąsiadami, więc wiele życiowej mądrości przepada, mimo że dzielimy wspólną przestrzeń.

Od kilku lat staram podzielić się czymś z sąsiadami we wspólnej przestrzeni, za pomocą zwykłych naklejek, szablonów czy kredy. Zaczęło się od tego, że trapiły mnie pytania. Ile sąsiedzi płacą za mieszkanie? (Śmiech) Jak można pożyczać rzeczy, nie pukając do drzwi w złym momencie? Jak możemy dzielić się wspomnieniami o opuszczonych budynkach i lepiej zrozumieć otaczający nas krajobraz? Jak możemy dzielić się swoimi nadziejami co do pustych witryn, by nasze wspólnoty mogły odzwierciedlać nasze potrzeby i pragnienia?

Mieszkam w Nowym Orleanie i jestem w nim zakochana. Koi mi duszę widok ogromnych dębów, które rzucają cień na kochanków, pijaków i marzycieli od setek lat. Ufam miastu, które zawsze robi miejsce muzyce. (Śmiech) Każdy pretekst jest dobry do kolejnej parady w Nowym Orleanie. (Śmiech) Tutejsza architektura jest jedną z najpiękniejszych na świecie, ale jest tu też najwięcej opuszczonych nieruchomości w USA.

Mieszkam koło tego domu i pomyślałam, że umilę je dla sąsiadów. Pomyślałam także o czymś, co na zawsze zmieniło mi życie.

W 2009 roku straciłam kogoś bardzo ważnego. Nazywała się Joan i była moją matką, jej śmierć była nagła i niespodziewana. Myślałam dużo o śmierci i doceniłam czas, który został mi dany i doceniłam czas, który został mi dany oraz przekonałam się, oraz przekonałam się, co w życiu jest najważniejsze. Ciężko postrzegać tak rzeczywistość na co dzień. Łatwo jest zatracić się w codzienności i zapomnieć o tym, co rzeczywiście ma znaczenie.

Z pomocą kilku przyjaciół zmieniłam ten opuszczony budynek w ogromną tablicę i napisałam na niej: "Przed śmiercią chcę..." Tak aby przechodnie mogli wziąć kredę, pomyśleć o życiu i podzielić się swoimi pragnieniami w przestrzeni publicznej.

Nie wiedziałam, czego się po tym spodziewać, ale nazajutrz tablica była całkowicie zapełniona, a napisów ciągle przybywało. Chciałabym podzielić się przemyśleniami, które pojawiły się na tablicy.

"Przed śmiercią chcę być sądzony za piractwo". (Śmiech) "Przed śmiercią chcę usiąść okrakiem na linii zmiany daty". "Przed śmiercią chcę zaśpiewać dla milionów słuchaczy". "Przed śmiercią chcę posadzić drzewo". "Przed śmiercią chcę żyć spontanicznie". "Przed śmiercią chcę ją jeszcze raz przytulić". "Przed śmiercią chcę przyjść komuś z odsieczą". "Przed śmiercią chcę być całkowicie sobą".

Ta zaniedbana przestrzeń stała się konstruktywna, a nadzieje oraz marzenia ludzi wywołały śmiech, łzy i pocieszały mnie w trudnych momentach. Chodzi o to, by wiedzieć, że nie jesteś sam, aby dostrzec sąsiadów w nowy, pouczający sposób. Tworzyć przestrzeń do refleksji i kontemplacji i pamiętać o tym, co naprawdę ma znaczenie, kiedy zmienia nas wiek.

Zrobiłam to rok temu i zaczełam otrzymywać setki wiadomości od osób, chcących stworzyć tablicę dla swoich wspólnot. Stworzyliśmy zestaw do tworzenia tablic, które pojawiły się na całym świecie, łącznie z Kazachstanem, Południową Afryką, Australią, Argentyną i innymi miejscami. Australią, Argentyną i innymi miejscami. Wspólnie pokazaliśmy siłę przestrzeni publicznej, przez możliwość wyrażenia opinii i dzielenia się nią z innymi.

Najważniejszymi wartościami są czas i nasze relacje z ludźmi. W czasach obfitujących w rozrywki trzeba próbować zachować perspektywę i pamiętać, że życie jest krótkie i kruche. Śmierć jest tematem, o którym nie bardzo chcemy rozmawiać albo nawet myśleć, ale przygotowywanie się na nią bardzo wzmacnia. Myślenie o śmierci wyjaśnia cel życia.

Wspólna przestrzeń może odzwierciedlać piorytety wspólnoty i jednostki. Dzieląc się nadziejami, obawami i historiami, ludzie wokoło wzbogacają nie tylko otoczenie, ale też nasze życie. Dziękuję. (Brawa)

(Brawa) Dziękuję. (Brawa) (Brawa)