Wingham Rowan: Een nieuwe soort arbeidsmarkt

Dit gaat over een verborgen hoekje van de arbeidsmarkt: de wereld van mensen die ultraflexibel moeten werken, als ze al kunnen werken. Bijvoorbeeld iemand met een chronische maar onvoorspelbare ziekte, Bijvoorbeeld iemand met een chronische maar onvoorspelbare ziekte, of iemand die voor een afhankelijke volwassene zorgt, of een ouder met complexe nood aan kinderzorg. Hun beschikbaarheid voor werk is misschien "Een paar uur vandaag. Misschien kan ik morgen werken, maar ik weet het nog niet." Voor deze mensen is het uitzonderlijk lastig om het werk te vinden dat ze vaak zo hard nodig hebben. Dat is tragisch, want er zijn werkgevers die pools van zeer flexibele lokale mensen kunnen gebruiken die ad hoc kunnen worden geboekt als die persoon wil werken.

Stel je voor dat je een café uitbaat. Het is midden in de ochtend. De zaak zit vol. Er komt een druk lunch-uur aan. Als je twee paar extra handen zou hebben, voor 90 minuten, te beginnen over een uur, zou je het doen, maar ze moeten betrouwbaar zijn en weten hoe je café werkt. Ze moeten beschikbaar zijn tegen een goede prijs. Je moet ze over een minuut kunnen boeken. In realiteit is geen enkel recuteringsbureau bereid om dat soort zaken te doen, dus knoei je maar verder, met te weinig personeel. Het geldt voor cateraars, hoteliers, kleinhandelaars, iedereen die die diensten levert aan het publiek of aan bedrijven. Allerlei organisaties kunnen deze groepen van zeer flexibele mensen gebruiken, misschien al zodra ze zijn geïntroduceerd.

Op dit niveau van arbeidsmarkt heb je een markt voor springuren nodig. Dat bestaat. Het werkt zo. In het voorbeeld zegt een distributiebedrijf: we hebben een dringende bestelling die we morgen het magazijn uit moeten krijgen. Toon ons iedereen die beschikbaar is. Het systeem vindt 31 arbeiders. Iedereen op dit scherm is echt beschikbaar op die specifieke uren morgen. Ze kunnen allemaal tijdig worden gecontacteerd. Ze hebben de voorwaarden bepaald waartegen ze opdrachten aanvaarden. Deze opdracht valt voor elke persoon binnen al hun voorwaarden. Het zou volledig wettelijk zijn om deze opdracht te doen. Ze zijn allemaal opgeleid om werk in magazijnen te doen. Je kan er zoveel selecteren als je wil. Ze komen van verschillende agentschappen. Het systeem heeft de prijs berekend voor elke persoon voor deze opdracht. Het monitort hun betrouwbaarheid. De mensen bovenaan hebben hun betrouwbaarheid bewezen. Zij zijn wellicht duurder. Een andere kijk op deze groep lokale, erg flexibele mensen: dit is een marktonderzoeksbedrijf. Het heeft 25 mensen opgeleid in hoe je straatinterviews doet. Volgende week willen ze een nieuwe campagne doen. Ze bekijken hoeveel van de opgeleide mensen elk uur van volgende week beschikbaar zijn. Dan zullen ze beslissen wanneer ze hun straatinterviews doen.

Kan je nog meer doen vanuit deze hoek van de arbeidsmarkt? Want vandaag zijn er zoveel mensen met nood aan elke economische kans die ze kunnen krijgen. Laten we het persoonlijk maken. Beeld je die jonge vrouw in -- basis van de economische piramide, weinig kans om werk te vinden -- welke economische activiteit zou zij theoretisch kunnen uitvoeren? Misschien is ze bereid om af en toe wat te werken in een callcenter, in een receptieruimte, in een postkamer. Ze wil misschien lokale diensten verlenen in haar gemeenschap: babysitten, pakjes afleveren, voor huisdieren zorgen. Misschien heeft ze dingen die ze wil verhandelen als ze ze niet nodig heeft. Ze heeft misschien een sofabed in haar voorkamer die ze wil verhuren. Ze heeft misschien een fiets, een spelletjesconsole die ze maar af en toe gebruikt. Misschien denken jullie, als web-bewuste mensen: jazeker, en dit is de tijd van collaboratieve consumptie, dus ze kan dit allemaal online doen. Ze kan haar sofabed opgeven op Airbnb, ze kan op TaskRabbit.com melden dat ze boodschappen wil afleveren enzovoort.

Dit zijn goede sites, maar volgens mij kunnen we een stap verder gaan. De sleutel is een filosofie genaamd 'moderne markten voor iedereen'. De markten zijn de jongste 20 jaar onherkenbaar veranderd, maar enkel voor organisaties aan de top van de economie. Als Wall Street-trader vind je het vanzelfsprekend dat je je financiële activa verkoopt in een marktsysteem dat in real time de meest winstgevende kansen voor je uitzoekt, om je order binnen de microseconde uit te voeren binnen de grenzen die je stelde. Het analyseert aanbod, vraag en prijs en zegt je waar je volgende golf van kansen vandaan komt. Het beheert het tegenpartijrisico op erg gesofisticeerde wijze. Er zijn heel weinig vaste kosten. Wat hebben we gewonnen op de bodem van de economie in markttermen, de jongste 20 jaar? Het komt neer op zoekertjes met een zoekfunctie.

Vanwaar die kloof tussen de ongelooflijk gesofisticeerde markten aan de top van de economie die meer en meer activiteit en middelen wegzuigen uit de gewone economie naar die zeldzame vorm van trading, en wat wij, andere mensen, hebben? Een moderne markt is meer dan een website. Het is een web van aaneengeschakelde markten, back offices, regimes van regelgeving, verrekeningsmechanismen, bronnen van liquiditeit enzovoort. Als een Wall Street-trader 's ochtends komt werken, maakt ze geen lijstje voor elk afgeleid product dat ze vandaag wil verhandelen, om het op verschillende websites te posten en te wachten op kandidaat-kopers om mee te onderhandelen over haar handelsvoorwaarden.

In de begindagen van de moderne markttechnologie visten de financiële instellingen uit hoe ze het beste konden maken van hun koopkracht, hun backofficeprocessen, hun relaties en hun netwerken om vorm te geven aan deze nieuwe markten die voor deze nieuwe activiteit zorgden. Ze vroegen de overheid om een soepel regelgevend kader, en vaak kregen ze dat ook.

Maar door de hele economie zijn er hulpmiddelen die ook méér zouden kunnen halen uit een nieuwe generatie markten, in ons aller belang. Die hulpmiddelen -- bijvoorbeeld mechanismen die onze identiteit bewijzen, de licentie-overheden die weten wat elk van ons wettelijk mag doen op elk moment, de processen waardoor we geschillen oplossen via officiële kanalen. Deze mechanismen, deze hulpmiddelen komen niet van Craigslist of Gumtree of Yahoo, ze worden gecontroleerd door de staat. De beleidsmakers die er bovenopzitten, denken volgens mij niet na over de manier waarop ze kunnen gebruikt worden om een nieuw markttijdperk te ondersteunen.

Zoals iedereen vinden de beleidsmakers het vanzelfsprekend dat moderne markten het voorrecht zijn van organisaties die krachtig genoeg zijn om ze voor zichzelf te maken. Als we dat nu eens niet meer voetstoots aannamen. Als de premier van Groot-Brittannië of de president van de VS of een andere leider van een ontwikkelde natie nu eens wakker werd en bedacht: "Ik zal nooit in staat zijn om alle nodige banen te creëren in het huidige klimaat. Ik moet focussen op elke economische kans die ik voor mijn burgers kan krijgen. Daarom moeten ze toegang hebben tot markten die bij de tijd zijn. Hoe zorg ik daarvoor?"

Ik zie al wat geïrriteerde blikken. Politici in een groot, complex, gesofisticeerd IT-project? Dat is vragen om problemen. Niet noodzakelijk. Er is een precedent voor een dienst op basis van technologie die door politici is opgestart in vele landen, met groot succes: de nationale loterij.

Neem Groot-Brittannië als voorbeeld. Onze regering heeft de nationale loterij niet ontworpen, ze financiert ze niet, ze organiseert ze niet. Ze heeft gewoon de Nationale Loterijwet aangenomen, met dit resultaat. Deze wet bepaalt hoe een nationale loterij eruitziet. Het bepaalt een aantal voordelen die alleen de staat aan de operatoren kan toekennen. Het bepaalt een aantal voordelen die alleen de staat aan de operatoren kan toekennen. Het legt de operatoren verplichtingen op. Wat de verspreiding van het gokken bij de massa betreft, was dit een succes over de hele lijn.

Veronderstel dat ons doel is om nieuwe economische activiteit te brengen naar de basis van de piramide. Kunnen we hetzelfde model gebruiken? Volgens mij wel. Veronderstel dat beleidsmakers een faciliteit uitwerken. We noemen ze Nationale e-Markten, afgekort NEM. Zie het als een gereguleerde openbare dienst. Ze staat gelijk met de watervoorziening of het wegennetwerk. Het is een reeks markten voor handel op laag niveau die kan gebeuren via een persoon of een klein bedrijf. De overheid heeft voordelen die ze aan deze markten kan toekennen. Dat gaat over openbare gelden die via deze markten worden besteed om lokale openbare diensten te kopen. Dat gaat over openbare gelden die via deze markten worden besteed om lokale openbare diensten te kopen. Het gaat over de interface van deze markten met de hoogste officiële kanalen in het land. Het gaat om het verankeren van de rol van de overheid als promotor van deze markten. Het gaat om het dereguleren van een aantal sectoren zodat lokale mensen eraan kunnen deelnemen.

Taxiritten zouden een voorbeeld kunnen zijn. Het gaat om aan die voordelen gekoppelde verplichtingen voor de operatoren, Het gaat om aan die voordelen gekoppelde verplichtingen voor de operatoren, waaronder uiteraard dat de operatoren voor alles betalen, ook voor de interface naar de openbare sector. Beeld je in dat de operatoren hun winst halen uit een markup-percentage op elke transactie. Beeld je in dat er een concessie wordt verleend voor bijvoorbeeld 15 jaar waarin ze de winsten kunnen opstrijken. Beeld je in dat alle deelnemende consortia horen dat diegene met het laagste markup-percentage per transactie om de zaak te financieren, de deal krijgt.

Dan treedt de overheid terug. Dit is nu in handen van het consortium. Ofwel gaan ze een hoop economische kansen ontsluiten en op dat alles een percent krijgen, ofwel zal het snel ineenstorten, wat lastig is voor hun aandeelhouders. De belastingbetaler heeft er niet echt last van. Er zouden geen beperkingen zijn op alternatieve markten. Dit zou gewoon een extra keuze zijn temidden van miljoenen internetfora. Maar het zou helemaal anders kunnen zijn want toegang tot faciliteiten die door de staat zijn gesteund, spoort dit consortium aan om echt te investeren in de dienst. Want ze hebben een hele hoop kleine transacties nodig om winst te maken.

Het gaat dus om sectoren als thuishaarverzorging, verhuur van speelgoed, landbouwwerk, verhuur van kleding, thuisgeleverde maaltijden, diensten voor toeristen, thuiszorg. Dit zou een wereld zijn van heel kleine maar heel goed geïnformeerde transacties want de gegevens zullen van de nationale e-markten komen.

Dit is een lokale persoon die kan beslissen of ze de babysitmarkt wil betreden. Ze weten dat er kosten zijn voor onderzoek en training als ze die markt op willen. Ze moeten interviews doen met plaatselijke ouders die een pool van babysitters willen. Is dat hun tijd waard? Willen ze andere sectoren bekijken? Moeten ze verhuizen naar een deel van het land met een tekort aan babysitters? Moeten ze verhuizen naar een deel van het land met een tekort aan babysitters? Deze gegevens kunnen routine worden. Deze gegevens kunnen door investeerders gebruikt worden. Als er een tekort aan babysitters is in delen van het land, en het probleem is dat niemand de onderzoeken en de training kan betalen, kan een investeerder ervoor betalen en kan het systeem een heffing afhouden van de grotere inkomsten voor de volgende twee jaar of zo.

Dit is een wereld van geatomiseerd kapitalisme. Kleine transacties door kleine mensen, maar goed geïnformeerd, veilig, gemakkelijk, lage vaste kost, onmiddellijk. Ruw onderzoek suggereert dat hierdoor 100 miljoen pond per dag aan nieuwe economische activiteit kan vrijkomen in een land als het VK.

Lijkt dat jullie onwaarschijnlijk? Dat zeiden vele mensen ook over turbo trading op de financiële beurzen 20 jaar geleden. Onderschat de transformatieve kracht niet van echt moderne markten.

Dankuwel.

(Applaus)