Wade Davis: Prachtige foto's van een achtertuinwildernis waard om te beschermen

Dit is geen verhaal over Tibet, ook niet over de Amazone. Ik vertel niet over het Hoge Noorden, het leven van de Inuït of het verzengende Saharazand. Het is het verhaal van mijn achtertuin.

Een land bekend bij het Tahltanvolk en alle eerste inheemse volkeren van British Columbia als de 'Sacred Headwaters', [Heilig Bovenloop] de bron van de drie grote zalmrivieren, de Skeena, de Stikine en de Nass. Het is een vallei waar je soms tijdens een lange dag de sporen van een grizzly en een wolf kan volgen en drinken van de waterbronnen die voeding gaven aan de grote beschavingen van de Noordwestelijke Kust. Het is zo'n mooie plaats. De meest fantastische wildernis waar ik ooit was. Het soort plaats waar wij, Canadezen, Engeland in kunnen doen verdwijnen. John Muir voer in 1879 enkel het onderste derde deel van de Stikine op. Hij was zo in vervoering dat hij het een 250km lang Yosemite noemde. Hij keerde terug naar Californië en noemde zijn hond naar de betoverende rivier. Het verste dat je in de VS verwijderd kan zijn van een onderhouden weg, is 32 km. In het Noordwestelijke kwadrant van British Columbia, een landoppervlakte ter grootte van Oregon, is er één weg: een smal asfaltlint dat langs de flanken van de bergen aan de kust, tot de Yukon loopt. Ik volgde die weg begin jaren 70, net nadat hij aangelegd was. Ik nam een job aan als parkranger in Spatsizi-wildernis. Mijn jobomschrijving was heerlijk vaag: verkennen van de wildernis en public relations. Ik zag geen dozijn mensen in de twee seizoenen van vier maanden. Niemand om 'publiek mee te relateren'.

In de loop van die omzwervingen, stootte ik op het graf van een sjamaan. Zo ontmoette ik een bijzonder man: Alex Jack, een Gitxsan oudere en chef die heel zijn leven in dat land leefde als een trapper en jager. Gedurende 30 jaar registreerde ik traditionele verhalen van Alex, meestal mythologische verslagen van Wy-ghet, de tovenares/tranformator van de Gitxsan-folklore die, in zijn gekte, mensen leerde op het land te leven. Net voor Alex stierf op zijn zesennegentigste gaf hij mij een geschenk. Het was een gereedschap gemaakt van kariboebeen door zijn grootvader in 1910. Het bleek een speciaal gereedschap te zijn, gebruikt door een trapper om de oogleden van wolven af te snijden. Het was pas toen Alex stierf dat ik besefte dat die oogleden, eigenlijk de mijne waren. Alex leerde mij zien en nam op zijn manier afscheid.

Isolatie vrijwaarde deze bijzonder plaats, maar vandaag kan die isolatie zijn ondergang zijn. Je hoorde veel over de ontginning van de teerzanden, de controverse rond Keystone en de Enbridge-pijplijnen. Dit zijn slechts elementen van een tsunami aan industriële ontwikkeling die over het wilde land van Noord-Canada rolt. In Tahltan-gebied alleen, zijn er 41 industriële voorstellen, sommige veelbelovend, sommige onrustwekkend. Op Todagin Mountain, vereerd door het Tahltanvolk als een heiligdom van dieren in de lucht, thuis van de grootste populatie steenschapen op de planeet, kreeg Imperial Metals -- 'maar' het 75e grootste mijnbedrijf in Canada vergunningen voor een open koper- en goudmijn vergunningen voor een open koper- en goudmijn die gedurende 30 jaar 30.000 ton rotsen per dag zal ontginnen, honderd miljoenen ton giftig afval zal produceren die, volgens projectplan, gewoon gedumpt zullen worden in de meren van Sacred Headwaters. Aan de bovenlopen zelf heeft Shell-Canada plannen om methaangas te extraheren uit kolenlagen, gelegen onder een half miljoen hectare, en te bewerken met honderden miljoenen liters giftige chemicaliën. Ze zullen 6000 putmonden installeren en uiteindelijk een netwerk aan wegen en pijplijnen, brandende putmonden die methaangas genereren dat waarschijnlijk naar het oosten gaat om de teerzanden uit te breiden.

Gedurende 10 jaar weerstond beide clans van het Tahltanvolk, Wolf en Crow, Gedurende 10 jaar weerstond beide clans van het Tahltanvolk, Wolf en Crow, deze aanval op hun thuisland. Mannen, vrouwen en kinderen van alle leeftijden, ouderen in rolstoelen blokkeerden de enige weg die naar het binnenland reed. Voor hen is Headwaters een keuken. Het is een heiligdom, begraafplaats van hun voorouders. En de echte eigenaars zijn de nog ongeboren generaties.

De Tahltan waren in staat met de ondersteuning van alle Canadezen die stroomafwaarts leven en alle lokale politici te weerstaan aan de aanval op hun land, maar nu ligt alles in de weegschaal. Beslissingen die gemaakt worden dit jaar zullen letterlijk het lot van het land bepalen. De Tahltan vroegen de creatie van een stammenerfgoed-reservaat dat het grootste beschermd gebied in British Columbia zou worden. Ons doel is hen te helpen en aan te moedigen zodat de brave mensen van Shell zich niet alleen terugtrekken uit de Sacred Headwaters, maar ook vooruit te gaan en bij ons aan te sluiten als we het opmerkelijke, uitzonderlijke doen: een gebied voor eeuwig beschermen, niet gewoon de Sacred Headwaters van het Tahltanvolk maar de Heilige Bovenlopen van alle mensen in de wereld.

De Tahltan hebben jullie hulp nodig. Wij hebben jullie hulp nodig. Als iemand van jullie wil aansluiten bij ons grote avontuur, kom alsjeblief tot bij mij vandaag.

Dank je wel.

(Applaus)