Wadah Khanfar: Een historisch moment in de Arabische wereld

Precies 10 jaar geleden was ik in Afghanistan. Ik was er om de oorlog in Afghanistan te verslaan, en was, als verslaggever voor Al Jazeera, getuige van de mate van lijden en vernietiging als gevolg van een oorlog. Twee jaar later, versloeg ik een nieuwe oorlog - de oorlog in Irak. Ik werd geplaatst in het centrum van die oorlog want ik was daar voor de oorlog in het noordelijke deel van Irak. En die oorlog eindigde ook met een nieuwe regering, net zoals in Afghanistan. En het regime waar we van verlost werden was eigenlijk een dictatuur, een autoritair regime, dat decennialang een groot gevoel van verlamming creëerde binnen de natie, in de mensen zelf. Echter, de verandering die kwam door de buitenlandse interventie was de oorzaak van nog slechtere omstandigheden voor de mensen en verdiepte het gevoel van verlamming en minderwaardigheid in dat deel van de wereld.

Tientallen jaren hebben wij geleefd onder autoritaire regimes - in de Arabische wereld, in het Midden-Oosten. Deze regimes hebben ons tijdens deze periode gevormd. Ik ben nu 43 jaar oud. De laatste 40 jaar heb ik bijna altijd dezelfde gezichten van koningen en presidenten ons zien regeren - oud, bejaard, autoritair, corrupte situaties - regimes die we om ons heen hebben gezien. En soms vroeg ik me af of we daar tijdens ons leven ooit echte verandering zouden zien, een verandering, niet via buitenlandse interventie, door de ellende van de bezetting, door binnenvallende naties ons land die ons gevoel van minderwaardigheid soms erger maakten. De Irakezen: ja, ze zijn verlost van Saddam Hoessein, maar toen ze zagen dat hun land bezet werd door buitenlandse troepen, voelden ze zich erg tekortgedaan, ze vonden dat hun waardigheid had geleden. En dit is waarom ze in opstand kwamen. Dit is de reden waarom ze niet het accepteerden. Andere regimes vertelden hun burgers: "Willen jullie dezelfde situatie als in Irak zien? Willen jullie burgeroorlog en sektarische moorden? Willen jullie vernietiging te zien? Willen jullie buitenlandse troepen zien in jullie land? " En de mensen dachten: "Misschien moeten we leven met dit soort autoritaire situatie waarin wij ons bevinden, in plaats van dat tweede scenario." Dat was een van de ergste nachtmerries.

10 jaar lang zagen we onszelf beelden van vernieling rapporteren , beelden van doden, van sektarische conflicten, beelden van geweld, uit een prachtig land, een regio die ooit de bron was van beschavingen, kunst en cultuur gedurende duizenden jaren. Nu ben ik hier om jullie te vertellen dat de toekomst waar we van dromen uiteindelijk is aangekomen. Een nieuwe generatie van goed opgeleiden, verbonden en geïnspireerd door universele waarden en een wereldwijd begrip, heeft ons een nieuwe werkelijkheid gebracht. We hebben een nieuwe manier gevonden om onze gevoelens te uiten en om onze dromen te uiten. Deze jonge mensen met een hersteld zelfvertrouwen in onze landen in dat deel van de wereld, die hebben ons een nieuwe betekenis voor de vrijheid gegeven en ons de moed gegeven de straat op te gaan. Er gebeurde niets. Geen geweld. Niets. Kom gewoon naar buiten, verhef je stem en zeg: "We willen het einde van het regime zien."

Dit is wat er gebeurd is in Tunesië. Op enkele dagen tijd viel het Tunesische regime, dat miljarden dollars geïnvesteerd had in veiligheidsdiensten, miljarden dollars in het onderhouden en handhaven van zijn gevangenissen, verdween, door de stemmen van het publiek. Mensen die geïnspireerd werden om op straat te komen en om hun stem te verheffen, probeerden ze te doden. De inlichtingendiensten wilden die mensen arresteren. Ze vonden iets als Facebook. Ze vonden iets als Twitter. Ze wilden dit soort kwesties oplossen. En zij zeiden: "Deze kinderen zijn misleid." Daarom vroegen ze hun ouders ook op straat te komen en hun kinderen terug naar huis te brengen. Dit is wat ze vertelden. Dat was hun propaganda. "Breng deze kinderen thuis, want ze zijn misleid. " Maar ja, deze jongeren zijn geïnspireerd door universele waarden, idealistisch genoeg om zich een prachtige toekomst voor te stellen en, tegelijkertijd, realistisch genoeg om dit soort van verbeelding in evenwicht te houden en ook het proces dat ertoe leidt - geen gebruik maken van geweld, niet proberen chaos te creëren. Deze jonge mensen, gingen niet naar huis. In feite gingen ook de ouders de straat op en steunden hen. En dit is hoe de revolutie werd geboren in Tunesië.

Wij bij Al Jazeera werden voor jaren uit Tunesië gebannen, en de overheid liet geen enkele Al Jazeera verslaggever toe. Maar al deze mensen in de straat werden onze reporters, voorzagen onze redactie van nieuws met foto's, met video's en met nieuws. En plotseling werd onze redactie in Doha een centrum dat alle soort berichten van gewone mensen ontving - mensen die verbonden zijn, mensen met de ambitie om zichzelf te bevrijdden van het gevoel van minderwaardigheid. En dan hebben we deze beslissing genomen: Wij tonen het nieuws. We gaan de stem zijn van deze stemloze mensen. We gaan de boodschap verspreiden. Ja, sommige van deze jongeren zijn aangesloten op het internet, maar de connectiviteit in de Arabische wereld is erg klein, vanwege de vele problemen waar wij aan lijden. Maar Al Jazeera nam de stem van deze mensen over en versterkte [ze]. We brachten het in elke woonkamer in de Arabische wereld - en internationaal, wereldwijd, via ons Engelstalige kanaal.

Toen begonnen mensen te voelen dat er iets nieuws aan het gebeuren was. En toen besloot Zine al-Abidine Ben Ali om op te stappen. En toen begon Egypte, en ook Hosni Mubarak besloot om te vertrekken. En nu begint het in Libië. En in Jemen. Veel andere landen proberen dat gevoel te herontdekken van "Hoe kunnen we denken aan een toekomst die prachtig en vredig en tolerant is? " Ik wil je iets vertellen. Internet en connectiviteit hebben geleid tot een nieuwe manier van denken. Maar deze mentaliteit bleef trouw aan de bodem en het land waar ze uit voortkwam. En terwijl dit het grote verschil was met de vele initiatieven ervoor om verandering te creëren, voordat we dachten, en de regeringen ons vertelden - en soms was het zelfs waar - dat verandering ons werd opgelegd, wat mensen afwezen, omdat ze dachten dat het vreemd was aan hun cultuur, hebben we altijd geloofd dat verandering van binnen uit moest komen, dat verandering moet aansluiten met cultuur, culturele diversiteit, met ons geloof in traditie en in onze geschiedenis, maar op hetzelfde moment, open zijn voor universele waarden, verbonden met de wereld, tolerant naar buiten. Dit is het moment dat is wat nu gebeurt in de Arabische wereld. Dit is het juiste moment, en dit is het moment zelf dat we al deze betekenissen zien samenkomen en het begin zijn van dit prachtige tijdperk dat zal ontstaan in de regio.

Hoe zal de elite hiermee omgaan - de zogenaamde politieke elite? Als antwoord op Facebook, brachten ze de kamelen naar het Tahrir-plein. Tegenover Al Jazeera, begonnen ze tribalisme op te rakelen. En als dat niet hielp, begonnen ze te spreken over complotten vanuit Tel Aviv om de de Arabische wereld te verdelen. Ze begonnen het Westen te vertellen "Wees op je hoede voor Al-Qaeda. Al-Qaeda is onze gebieden aan het overnemen. Dit zijn islamisten die nieuwe Imaras proberen te maken. Wees op je hoede voor deze mensen die naar je toe komen om je grote beschaving te ruïneren. Gelukkig worden mensen nu niet meer misleid. Omdat de corrupte elite in die regio zelfs de kracht om te misleiden heeft verloren. Ze konden zich niet, en ze kunnen zich niet voorstellen hoe ze met deze realiteit kunnen omgaan . Ze hebben verloren - ze hebben het contact met hun mensen, met de massa's verloren en nu zien we ze instorten de ene na de andere.

Al Jazeera is geen instrument van revolutie. Wij maken geen revoluties. Echter, wanneer er iets van die omvang gebeurt, staan we in het centrum van het gebeuren. We waren verbannen uit Egypte, en sommigen van onze correspondenten werden gearresteerd. Maar de meeste van onze cameramensen en onze journalisten gingen ondergronds in Egypte - vrijwillig - verslag uitbrengen over wat er gebeurde op het Tahrir-plein. Gedurende 18 dagen brachten onze camera's live-uitzendingen van de stemmen van de mensen op het Tahrir-plein. Ik herinner me een nacht toen iemand me belde op mijn mobiel - een gewone persoon die ik niet ken - van het Tahrir-plein. Hij vertelde me: "We doen een beroep op u om de camera's niet uit te schakelen. Als jullie vanavond de camera's uitschakelen, zal er een genocide plaatsvinden. Jullie beschermen ons door te laten zien wat er op het Tahrir-plein gebeurt. " Ik voelde de verantwoordelijkheid om onze correspondenten en onze redactie op te bellen om hen te vertellen: "Doe je best om de camera's 's nachts niet uit te schakelen, omdat deze jongens er zich zelfverzekerd voelen als iemand hun verhaal rapporteert- en ze voelen zich ook beschermd voelen."

Dus hebben we een kans om een nieuwe toekomst te creëren in dat deel van de wereld. We hebben een kans om te denken aan de toekomst als iets dat open staat voor de wereld. Laten we niet de fout van Iran herhalen, van [onduidelijk] revolutie. Laten we onszelf bevrijden - vooral in het Westen - van het denken over dat deel van de wereld gebaseerd op oliebelangen, of op basis van belangen van de illusie van stabiliteit en veiligheid. De stabiliteit en veiligheid van autoritaire regimes kan slechts leiden tot terrorisme, geweld en vernieling. Laten we de keuze van het volk accepteren. Laten we niet uitkiezen wie we willen dat hun toekomst regelt. De toekomst moet worden geschapen door de mensen zelf, zelfs al kunnen hun stemmen ons nu wat bang maken. Maar de waarden van de democratie en de vrijheid van keuze die nu in het Midden-Oosten opkomen zijn de beste kans voor de wereld, voor het Westen en het Oosten, om stabiliteit en veiligheid te zien ontstaan, om vriendschap en tolerantie te zien ontstaan in de Arabische wereld, eerder dan beelden van geweld en terrorisme. Laten we deze mensen ondersteunen. Laten we voor ze opkomen. En laten we ons bekrompen egoïsme opgeven om verandering te omarmen, en om mee te vieren met de mensen uit die regio voor een grote toekomst van hoop en verdraagzaamheid. Die toekomst is gearriveerd, en die toekomst is er nu. Ik dank u zeer.

(Applaus)

Dank u zeer.

(Applaus)

Chris Anderson: Ik heb een paar vragen voor je. Dank je voor je komst hier. Hoe zou je de historische betekenis van wat er is gebeurd karakteriseren? Is dit een verhaal-van-het-jaar, een verhaal-van-het-decennium of iets meer?

Wadah Khanfar: Dit kan dit het grootste verhaal worden dat we ooit hebben behandeld. We hebben vele oorlogen verslagen. We hebben veel tragedies, veel problemen, veel conflictgebieden, veel hot spots in de regio verslagen, want we waren aanwezig in het midden van de actie. Maar dit is een verhaal - het is een geweldig verhaal, het is mooi. Het is niet iets dat je alleen maar rapporteert als een grote gebeurtenis. Je bent getuige van een verandering in de geschiedenis. Je bent getuige van de geboorte van een nieuw tijdperk. En dit is waar het allemaal om draait.

CA: Er zijn een heleboel mensen in het Westen die nog steeds sceptisch zijn, of denken dat dit slechts een tussenstap kan zijn naar nog veel meer verontrustende chaos. Geloof je echt dat als er nu democratische verkiezingen komen in Egypte dat een regering zou kunnen ontstaan die streeft naar een aantal de waarden waar je zo inspirerend over hebt gesproken?

WK: De mensen zijn nu bezig, na de ineenstorting van het regime van Hosni Mubarak, heeft de jeugd zich georganiseerd in bepaalde groepen en raden, ze bewaken de transformatie en ze proberen om het op de sporen te zetten om te voldoen aan de waarden van democratie, maar het tegelijkertijd ook redelijk en rationeel te maken, om het niet te laten ontsporen. Naar mijn mening zijn deze mensen veel wijzer dan niet alleen de politieke elite, maar zelfs dan de intellectuele elite, zelfs de leiders van de oppositie met inbegrip van de politieke partijen. Op dit moment in de tijd is de jeugd in de Arabische wereld veel wijzer en in staat tot het creëren van verandering dan de ouderen - met inbegrip van de politieke, culturele en ideologische oude regimes.

(Applaus)

CA: Wij mogen niet politiek betrokken raken en ons ermee bemoeien. Wat moeten mensen hier bij TED, hier in het Westen, doen als ze in verbinding willen komen of een verschil maken en ze geloven in wat hier gebeurt?

WK: Ik denk dat we een zeer belangrijke kwestie in de Arabische wereld hebben ontdekt - dat mensen geven om deze grote transformatie. Mohamed Nanabhay die bij ons zit, en het hoofd is van Aljazeera.net, vertelde me dat er een 2.500 procent toename is van het verkeer naar onze website uit verschillende delen van de wereld. 50 procent daarvan is afkomstig uit Amerika. Omdat we ontdekt hebben dat mensen ermee inzitten en de mensen graag willen weten - zij krijgen de berichten via ons internet. Helaas bereiken we in de Verenigde Staten, op dit moment alleen maar Washington DC met Al Jazeera Engels. Maar ik kan je vertellen, dit is het moment om te vieren door het aansluiten van ons met die mensen in de straat en het uiten van onze steun aan hen en het uiten van dit soort gevoel, universeel gevoel, door de zwakken en de onderdrukten te ondersteunen en een veel betere toekomst voor ons allen te creëren.

CA: Nou Wadah, een groep van leden van de TED-gemeenschap, TEDx Cairo, zijn in vergadering terwijl we hier spreken. Ze hebben daar enkele sprekers. Ik denk dat ze je lezing hebben gehoord. Dank je om hen en ons allemaal te inspireren. Dank je wel.

(Applaus)