Tom Wujec over 3 manieren waarop het brein betekenis creëert.

Vorig jaar probeerden we op TED duidelijk te maken hoe overweldigend complex en rijk de conferentie-ervaring is met een project dat Big Viz heette. En Big Viz is een verzameling van 650 schetsen gemaakt door twee visueel kunstenaars. David Sibbet van The Grove, en Kevin Richards van Autodesk maakten 650 schetsen die vast willen leggen wat de essentie is van de ideeën van elke presentator. De consensus was dat het echt werkte. Deze schetsen brachten de kernideeën tot leven de portretten, de magische momenten die we vorig jaar meemaakten.

Dit jaar dachten we na over "waarom werkt dit?" Wat is het in animatie, grafieken, illustraties, dat betekenis creëert? Een belangrijke vraag om te stellen en te beantwoorden omdat hoe meer we begrijpen hoe het brein betekenis schept, hoe beter we kunnen communiceren, en ik denk ook hoe beter we kunnen denken en samenwerken. Dus gaan we dit jaar visualiseren hoe het brein visualiseert.

Volgens cognitief psychologen ziet het brein de wereld niet zoals deze feitelijk is, maar creëert het in plaats daarvan een serie van mentale modellen via een verzameling "Aha momenten," of momenten van ontdekking, via verschillende processen.

Het verwerken, natuurlijk, begint met de ogen. Licht komt binnen, raakt het netvlies en wordt doorgegeven, het grootste deel daarvan naar de achterkant van het brein, naar de primaire visuele cortex. De visuele cortex ziet alleen eenvoudige geometrie, alleen de eenvoudigste vormen. Maar het werkt ook als een soort verdeelstation dat informatie opnieuw weergeeft en doorstuurt naar veel andere delen van het brein. Tot wel 30 andere delen die selectief meer duidelijkheid, meer betekenis creëren via dit soort "Ah-ha" belevingen. We gaan er maar drie van bespreken.

De is eerste heet de ventrale stroom. Dat is aan deze kant van het brein. En dit is het deel van het brein dat zal herkennen wat iets is. Het is de "wat"- detector. Kijk naar een hand. Een afstandsbediening. Stoel. Boek. Dus dat is het deel van het brein dat actief is wanneer je een woord aan iets geeft'.

Een ander deel van het brein heet de dorsale stroom. En wat het doet is het geeft het object een plek in de fysieke lichaamsruimte. Dus als je hier het podium bekijkt maak je een soort mentale kaart van het podium. En als je je ogen sluit zou je daar mentaal op kunnen navigeren. Je dorsale stroom zou actief zijn als je dat zou doen.

Het derde deel dat ik wil bespreken is het limbische systeem. Dit zit diep in het brein. Het is heel oud, evolutionair gezien. En het is het deel dat voelt. Het is een soort gevoelscentrum, waar je een beeld ziet en dan denkt, "Oh! Ik heb een sterke of emotionele reactie op dat wat ik zie."

Dus de combinatie van deze verwerkingscentra helpt ons betekenis te geven op verschillende manieren. Dus wat kunnen we hiervan leren. Hoe pas je dit inzicht toe? Nou, alweer, het schema houdt in dat het oog dat wat je ziet visueel ondervraagt. Het brein verwerkt dit parallel, de stukjes informatie stellen heel veel vragen om een mentaal model samen te stellen.

Dus, bijvoorbeeld, wanneer je dit beeld ziet een goed plaatje nodigt het oog uit rond te kijken, om selectief een visuele logica te creëren. Dus de confrontatie en kijken naar het beeld creëert de betekenis. Het is selectieve logica. Nu hebben we deze informatie vergroot en verruimd. Velen van u herinneren zich de magische muur die we maakten in samenwerking met Perceptive Pixel waar we vrij letterlijk een oneindige muur maakten. En dus kunnen we de grote ideeën vergelijken. Het confronteren en het maken van interactieve beelden vergroot de betekenis. Het activeert een ander deel van het brein. En dan wordt het limbisch systeem actief wanneer we beweging zien, of kleur. En er zijn primaire vormen- en patronendetectoren waar we over gehoord hebben.

Dus wat is het punt hiervan? We geven betekenis door te kijken, door een daad van visuele ondervraging. De lessen voor ons zijn er drie. Ten eerste, gebruik beelden om duidelijk te maken wat je wilt communiceren. Ten tweede, maak deze beelden interactief zodat we meer actief meedoen. En de derde is het geheugen te vergroten door een visualisatie op te slaan. Dit zijn technieken die gebruikt kunnen worden om --- die gebruikt kunnen worden voor een breed scala aan oplossingen.

Dus de low-tech versie hiervan ziet er zo uit. Dit is, trouwens, de manier van ontwikkeling en formuleren van strategie binnen Autodesk, in een aantal van onze organisaties en divisies. Wat we letterlijk doen is de teams het hele strategische plan uit laten tekenen op één gigantische muur. En het is heel krachtig omdat iedereen alles te zien krijgt. Er is altijd een kamer, een plek waar je alle puzzelstukjes op hun plek kunt leggen in het strategisch plan.

Dit is een time-lapse opname ervan. Je kunt je afvragen wie de baas is. Dat moet je wel uit kunnen vissen. Dus het gezamenlijk en in samenwerking creëren van het beeld verandert de samenwerking. Geen powerpoint in die twee dagen. Maar in plaats daarvan het hele team dat een gedeeld mentaal model maakt, waarmee ze allemaal instemmen en mee verder kunnen.

En dit kan worden verbeterd en vergroot met wat opkomende digitale technologie. En dit is onze grote onthulling voor vandaag. Dit is een opkomende set van technologieën die grote schermen gebruiken met intelligente berekeningen op de achtergrond om het onzichtbare zichtbaar te maken. Wat we hier kunnen doen is naar duurzaamheid kijken, letterlijk. Dus een team kan feitelijk kijken naar alle basiscomponenten die de structuur verwarmen en keuzes maken en dan zien wat het gevolg is dat wordt gevisualiseerd op dit scherm.

Beelden betekenis geven heeft drie componenten. Het eerste is weer ideeën te verhelderen door ze te visualiseren. Ten tweede, maak ze interactief. Ten derde, zorg dat ze blijven hangen. En ik geloof dat we deze drie principes toe kunnen passen bij het oplossen van een aantal hele lastige problemen die ons staan te wachten in de huidige wereld. Dank jullie wel.

(Applaus)