Tim Ferriss: Vermorzel angst en leer alles

Dit is Tim Feriss, rond het jaar 1979, op tweejarige leeftijd. Aan de sterke houding kan je zien dat ik een zeer zelfverzekerd kind was en niet zonder reden. Ik had destijds een zeer charmerende gewoonte om tot 's avonds laat te wachten, wanneer mijn ouders tot rust kwamen na een harde dag werk, en hun kruiswoordpuzzels oplosten en televisie keken. Dan rende ik tot in de living en sprong op de zetel, trok de kussens eruit, gooide ze op de vloer, schreeuwde zo hard ik kon en rende dan weg omdat ik de 'Incredible Hulk' was. (Gelach) Je kan duidelijk de gelijkenis zien. En deze routine ging een tijdje zo door.

Toen ik zeven was ging ik op kamp in de zomer. Mijn ouders vonden dit nodig voor hun gemoedstoestand. En iedere middag gingen de kampeerders naar een vijver waar ze drijvende dokken hadden. Daar kon je van afspringen in het diepe. Ik ben prematuur geboren en altijd erg klein geweest. Mijn linker long is zelfs geklapt toen ik geboren werd. Bovendien heb ik altijd problemen gehad om te drijven. En dus had ik om te beginnen al een angst voor water, maar soms ging ik er toch in. En op een bepaalde dag sprongen de andere kampeerders door banden. Ze doken erdoor en mij leek dit enorm plezant. Dus dook ik door de band, en de pestkop van het kamp greep mij bij de enkels. Ik probeerde omhoog te komen voor lucht, en mijn onderrug raakte de onderkant van de band. Ik belandde in een enorme angstbui en dacht dat ik zou sterven. Gelukkig kwam er toen een kampleider voorbij die ons uit elkaar haalde. Vanaf dat moment was ik als de dood voor zwemmen. En dat is iets waar ik niet over geraakte. Dat ik niet kan zwemmen is een van mijn grootste vernederingen en verlegenheden geweest. Toen realiseerde ik me dat ik niet de Incredible Hulk ben.

Maar dit verhaal loopt goed af. Op 31 jarige leeftijd, zo oud ben ik nu, heb ik in augustus twee weken genomen om zwemmen te herbekijken, en al de voor de hand liggende aspecten van zwemmen in vraag te stellen. Eerst leerde ik één lengte zwemmen, dat is 20 meter, gelijkend op een verdrinkende aap, met ongeveer 200 hartslagen per minuut, want ik heb het gemeten, waarna ik naar Montauk ging, op Long Island, dichtbij waar ik opgroeide, en in de oceaan sprong en een kilometer in open water zwom. Toen ik eruitkwam voelde ik me beter dan toen in erin ging. En ik kwam eruit, in mijn Speedos, Europese stijl, en voelde me alsof ik de Incredible Hulk was.

En zo wil ik dat iedereen zich hier straks voelt, als de ongelofelijke Hulk. Meer specifiek wil ik dat je je voelt alsof je in staat bent om een uitmuntende langeafstandszwemmer te worden, een eerste klas talenknobbel, en een tangokampioen. En ik wil mijn kunst met julllie delen. Als ik een kunst versta, is het wel het uit elkaar halen van dingen die mij verschrikkelijk veel angst aanjagen. Dus, om verder te gaan,

de eerste principes van het zwemmen. De eerste principes zijn erg belangrijk. Ik vind dat de beste resultaten in het leven vaak uitblijven door foutieve denkkaders en ongeteste aannames. De ommekeer in het zwemmen kwam toen een vriend van mij zei: "Ik ga een jaar geen stimulerende middelen gebruiken" -- en dit is een zesdubbele-espresso-per-dag soort kerel-- "als jij een kilometer in open water kan racen." Dus begon de klok te tikken. Ik zocht triatleten op omdat ik vond dat levenslange zwemmers vaak niet konden aanleren wat ze deden. Ik probeerde kickplanken. Mijn voeten sneden door het water als messen. Ik bewoog zelfs niet eens. Ik ging gedemoraliseerd weg, starend naar mijn voeten. Handpeddels, alles. Ik deed zelfs lessen met Olympianen, niets hielp. Tot Chris Sacca, die nu een goede vriend van mij is, een Iron Man-wedstrijd had uitgedaan bij een temperatuur van 40 graden, en zei: "Ik heb het antwoord op jouw gebeden." En hij stelde mij het werk voor van een man genaamd Terry Laughlin. Hij is de oprichter van 'Total Immersion Swimming'. Hij heeft me op weg gezet om biomechanica te bestuderen.

Hier zijn dus de nieuwe regels van het zwemmen, voor hen die hier angst voor hebben, of er niet goed in zijn. De eerste is, vergeet het stampen. Dit is zeer tegennatuurlijk. Dus blijkt dat voortstuwing niet echt het probleem is. Harder trappen lost het probleem niet op omdat de gemiddelde zwemmer slechts drie procent van zijn energie steek in voorwaartse bewegingen. Het probleem is hydrodynamica. Dus waar je je in de plaats daarvan op moet focussen, is toestaan dat je onderlichaam achter je bovenlichaam aandrijft, zoals een kleine auto achter een grote op de snelweg. En dat doe je door een horizontale lichaamspositie te behouden. De enige manier waarop je dat kan doen, is door niet op het water te zwemmen. Het lichaam heeft een grotere dichtheid dan het water. Minstens 95 % ervan zou op natuurlijke wijze ondergedompeld zijn.

Dus eindig je, nummer 3, niet zwemmend op je buik en uitreikend naar de bovenste laag water, zoals bij freestyle, zoals veel mensen denken. Maar roterend van gestroomlijnd rechts, naar gestroomlijnd links, en hou je de positie van je romp zo lang mogelijk hetzelfde. Laat ons eens naar wat voorbeelden kijken. Dit is Terry. En je kan zien dat hij zijn rechterarm uitstrekt onder zijn hoofd en ver naar voor. En dus is zijn hele lichaam ondergedompeld. De arm is gestrekt onder het hoofd. Het hoofd wordt in een rechte lijn met de ruggengraat gehouden, zodat je de waterdruk strategisch gebruikt om je benen op te heffen. Heel belangrijk, speciaal voor mensen met minder lichaamsvet. Hier is een voorbeeld van de zwemslag. Je slaat dus niet met je benen, maar je gebruikt een kleine slag. Je kan hier de linkse uitstrekking zien. Dan zie je zijn linkerbeen. Een kleine slag waarvan het enige doel is om zijn heupen zo te draaien dat hij aan de andere kant geraakt. En het ingangspunt voor zijn rechterhand -- bekijk dit-- hij reikt niet naar voren om het water te vangen. Hij gaat het water in in een hoek van 45 graden met zijn onderarm, om zich dan voort te stuwen door die stroomlijning -- zeer belangrijk. Incorrect, zoals zowat iedere zwemcoach je zal vertellen. Al is dit niet hun fout. Ik kom zo op impliciet versus expliciet. Beneden is wat het voor de meeste zwemmers mogelijk zal maken om te doen wat ik deed, namelijk gaan van 21 slagen per lengte, naar 11 slagen, dit in 2 trainingen, zonder coach, zonder video-opnames. En nu hou ik van zwemmen. Ik kan niet wachten om te gaan zwemmen. Ik zal later een zwemles doen, voor mezelf, dus als iemand zin heeft om mee te doen...

Als laatste, ademen. Een probleem dat velen hebben, wanneer we zwemmen. In freestyle, is de makkelijkste manier om dit op te lossen het lichaam draaien, en kijken naar je hand als deze het water ingaat. En dat zal je ver brengen. Dat was het. Dat was werkelijk alles wat je moet weten.

Talen. Materiaal tegenover methodiek. Zoals vele mensen kwam ik tot de conclusie dat ik vreselijk was in talen. Ik worstelde me door Spaans in het eerste jaar middelbaar. En het totaal van mijn kennis kwam zowat neer op "Donde esta el bano?" En ik zou het antwoord niet eens begrijpen. Een trieste stand van zaken. Dan ging ik naar een andere school en kreeg ik andere talen om uit te kiezen. De meeste van mijn vrienden namen Japans. Dus dacht ik: waarom mezelf niet straffen? Ik doe Japans. Zes maanden later had ik de kans om naar Japan te gaan. Mijn leerkrachten stelden mij gerust en zeiden: "Maak je geen zorgen. Je zal iedere dag Japanse les hebben om je te helpen je te beredderen. Het wordt een geweldige ervaring." Dit was feitelijk mijn eerste keer overzee. Dus moedigden mijn ouders me aan om het te doen. Ik ging.

Ik kwam aan in Tokyo. Fantastisch. Ik kon niet geloven dat ik aan de andere kant van de wereld was. Ik ontmoette mijn gastgezin. En de dingen gingen vrij goed denk ik, alles wel beschouwd. Tijdens mijn eerste avond, voor mijn eerste dag school, zei ik heel beleeft tegen mijn moeder: "Maak me alsjeblieft wakker om acht uur." Dus, (Japanse zin) Maar ik zei niet (Japanse zin). Ik zei (Japanse zin). Zeer gelijkend. Maar ik zei: "verkracht me alsjeblieft om 8 uur." (Gelach) Je hebt nog nooit een verwardere Japanse vrouw gezien. (Gelach)

Ik wandelde de school binnen. En een leerkracht kwam naar mij en gaf me een stuk papier. Ik begreep er niets van -- het hadden hiërogliefen kunnen zijn-- want het was Kanji, Chinese tekens aangepast aan de Japanse taal. Ik vroeg hem wat er op het papier stond. En hij zegt: "Ahh, oké oké, eehto, wereldgeschiedenis, euhm, rekenen, traditioneel Japans." En zo verder. En in golven kwam het begrip. Er was iets verloren gegaan in de vertaling. De Japanse lessen waren niet persé Japanse taallessen. Het was het normale lessenrooster voor Japanse studenten. Dus voor de andere 4.999 studenten in de school, die allemaal Japans waren, behalve de Amerikaan. En dit is zowat mijn reactie. (Gelach)

En zo kwam ik tot een door paniek gedreven zoektocht naar de perfecte talenmethode. Ik probeerde alles. Ik ging naar Kinokuniya. Ik probeerde elk mogelijk boek, iedere mogelijke CD. Niets werkte, tot ik dit vond. Dit is de Joyo Kanji. Dit is een tablet, of een poster van de 1.945 vaak gebruikte symbolen zoals deze vastgelegd zijn door het ministerie van onderwijs in 1981. Veel van de publicaties in Japan gebruiken enkel deze symbolen, dit om het lezen te vergemakkelijk, of omdat ze hiertoe verplicht zijn. En dit werd dus mijn heilige graal, mijn Rosettasteen.

Van zodra ik mij op dit materiaal focuste, begon het ineens te vlotten. Ik kon uiteindelijk de Asahi Shinbu, de krant van Asahi, lezen, en zowat zes maanden later -- dus een totaal van 11 maanden later-- ging ik van Japans I naar Japans VI. En kon ik vertaalwerk doen toen ik terugkeerde naar Amerika toen ik 16 was. Ik ben doorgegaan met het toepassen van deze aanpak van materiaal boven methodiek, op een 12-tal talen nu. En iemand die vreselijk was in talen, kan er nu 5 of 6 spreken, lezen en schrijven. Dit brengt ons tot ons punt, dat is dat het vaak is wat je doet, en niet hoe je het doet, dat de beslissende factor is. Dit is het verschil tussen effectief zijn -- de juiste dingen doen- en efficiënt zijn -- dingen goed doen, of ze nu belangrijk zijn of niet.

Je kan dit ook doen met grammatica. Ik bedacht deze zes zinnen na veel geëxperimenteer. Laat iemand de grammatica van zijn moedertaal uiteenhalen door deze zinnen te vertalen in verleden, tegenwoordige en toekomstige tijd, en je kan het gebruik van onderwerp, voorwerp en werkwoord zien, en de plaatsing van indirect en direct voorwerp, geslacht en zo voort. Van daaruit, kan je dan, als je wilt, verschillende talen verwerven en ze zo afwisselen dat er geen interferentie is. We kunnen daarover praten als iemand geïnteresseerd is. En nu hou ik dus van talen.

Dus ballroomdansen, impliciet tegenover expliciet -- zeer belangrijk. Het zou kunnen dat je naar me kijkt en zegt: "Die kerel moet een ballroomdanser zijn." Maar nee, je zou fout zijn. Want mijn lichaam is zeer slecht geschapen voor de meeste dingen-- goed geschapen om zware rotsblokken te tillen misschien. Ik was veel groter, veel gespierder. En uiteindelijk liep ik zo. Ik vertoonde veel gelijkenissen met de orangoetang, onze dichte neven, of de ongelofelijke Hulk-- niet erg geschikt voor ballroom dancing dus.

Ik bevond mezelf in Argentinië in 2005 en besloot een tangoles te bekijken -- ik had niet de intentie om mee te doen -- ging binnen en betaalde mijn tien pesos, en zag -- tien vrouwen en twee mannen, meestal een goede verhouding. De instructuur zegt: "Jij doet mee!" Onmiddelijk, koud zweet. (Gelach) 'Vecht of vlucht'-reactie, want ik had ballroom dancing al geprobeerd op school -- Ik stapte op de voet van het meisje met mijn hiel. Zij gilde. En ik was zo bezorgd over haar perceptie van wat ik aan het doen was, dat het in mijn gezicht ontplofte. En ik besloot om nooit terug te gaan naar een ballroomdansclub. Dan komt de leerkracht naar mij toe, en dit was haar aanpak. "Oké, komaan, grijp me vast." Prachtige assistent-instructrice. Ze was nogal humeurig omdat ik haar weggetrokken had van haar gevorderden-groep Dus deed ik mijn best. Ik wist niet waar ik mijn handen moest houden. En ze trok me terug, gooide haar armen neer, zette ze op mijn heupen, draaide ronde en schreeuwde door de zaal: "Deze kerel is gebouwd als een verdomde berg spieren, en hij grijpt me beet als een fucking Fransman," (Gelach) wat ik aanmoedigend vond. (Gelach) Iedereen barstte in lachen uit. Ik was vernederd. Ze kwam terug en zei: "Kom op, ik heb niet de hele dag!" Zoals iemand die van zijn achtste worstelt ging ik verder met haar te verpletteren, in "Of Mice and Men"-stijl. En ze keek op en zei: "Wel, dat is beter." Dus kocht ik lessen voor een maand. (Gelach)

En ging ik dus verder kijken naar-- Ik wilde aan een competitie meedoen zodat ik een deadline had -- Parkinson's wet, de waargenomen complexiteit van een taak zal toenemen om de tijd die je hebt te vullen. Dus had ik een zeer korte deadline voor een competitie. Ik nam eerst een vrouwelijke instructrice, om me de vrouwelijke rol te leren, de volger, omdat ik de gevoeligheden en mogelijkheden wilde begrijpen die de volger moet ontwikkelen, zodat ik geen herhaling van het middelbaar zou krijgen. En dan inventariseerde ik samen met haar de kenmerken van de kwaliteiten en elementen van verschillende dansers die kampioenschappen hadden gewonnen. Ik interviewde deze mensen omdat ze allemaal lesgaven in Buenos Aires. Ik vergeleek de twee lijsten, en het resultaat was dat er expliciet expertise is die ze aanraden, en bepaalde trainingsmethoden. En dan waren er de impliciete dingen die ze gemeenschappelijk hadden, maar die niemand van hen leek te oefenen. Afgezien van het protectionisme van Argentijnse dansers, vond ik dit heel interessant. Dus besloot ik mij te focussen op drie van die gemeenschappelijkheden. Lange stappen. Dus veel milongueros, tangodansers, gebruiken heel korte stappen. Ik ondervond dat langere stappen veel eleganter zijn. En dan krijg je dit-- en dat kan je zelfs in een hele kleine ruimte doen. Als tweede, verschillende soorten pivots. En als derde, variatie in tempo. Dit leken drie gebieden te zijn die ik bij het wedstrijddansen kon uitbuiten, als ik wilde concurreren tegen mensen die al 20 tot 30 jaar aan het oefenen zijn.

Die foto is van de halve finales van de Buenos Aires-kampioenschappen, vier maanden later. Een maand later ging ik naar de wereldkampioenschappen, geraakte in de halve finale. En zette vervolgens een wereldrecord neer, twee weken later. Ik wil je een stuk van wat ik geoefend heb, laten zien. Ik ga hier naar voren springen. Dit is de instructeur die Alicia en ik gekozen hebben voor de mannelijke lead. Zijn naam is Gabriel Misse. Hij is een van de meest elegante dansers van zijn generatie, gekend voor zijn lange stappen en zijn tempo veranderingen en zijn pivots. Alicia is zelf ook heel bekend. Ik denk dat je het ermee eens kan zijn dat ze er samen behoorlijk goed uitzien. Waar ik van hou bij deze video, is dat het hier eigenlijk de eerste keer is dat ze ooit samen dansten, door zijn leiding. Hij leidt heel sterk. Hij leidde niet met zijn borst, waardoor je voorwaarts zou moeten leunen. Ik kon de sterkte in mijn tenen en voeten niet ontwikkelen om dat te doen. Dus gebruikte hij een lead die focuste op zijn schouderzone en zijn arm. Zodat hij een vrouw op kan tillen om haar te breken, bijvoorbeeld. Dat is slechts een voordeel ervan. En dan braken we het in stukjes. Dit was een voorbeeld van zijn pivot. Dit is een achterwaartse pivot. Er zijn veel verschillende types. Ik heb honderden uren beelden. Allemaal gecategoriseerd zoals George Carlin zijn comedy categoriseerde. Dus gebruikte ik mijn aartsvijand, het Spaans, om de tango te leren.

Angst is dus je vriend. Angst is een indicator. Soms toont het je wat je niet moet doen. Maar vaker nog toont het je wat je nu net wel moet doen. En de beste resultaten die ik ooit behaald heb, de leukste tijden, zijn er allemaal gekomen door een simpele vraag te stellen. Wat is het ergste dat kan gebeuren? Specifiek met angsten die je aangeleerd hebt als kind. Neem de analytische kaders, de mogelijkheden die je hebt, en pas ze toe op oude angsten. Pas ze toe op hele grote dromen.

En wanneer ik nu denk aan waar ik bang van ben, is het simpel. Wanneer ik aan mijn leven denk, en hoe mijn leven er zou hebben uitgezien zonder de leermogelijkheden die ik had, doet het me nadenken. Ik heb de laatste twee jaren geprobeerd om het Amerikaanse openbare schoolsysteem te deconstrueren, om het te herstellen of te vervangen. En heb experimenten gedaan met tot nu toe ongeveer 50.000 studenten. En bouwde tot nu toe een zestal scholen, met mijn lezers. En mocht iemand van jullie erin geïnteresseerd zijn, ik zou er graag met jullie over spreken. Ik weet niets, ik ben een beginner. Maar ik stel veel vragen en zou graag jullie advies willen. Heel erg bedankt! (Applaus)