Het ontwerptalent van Charles + Ray Eames

Charles and Ray waren een team. Zij waren man en vrouw. Ondanks de recente uitspraken van de New York Times en Vanity Fair, waren zij geen broers. En ze waren ontzettend leuk. Ray was degene in de familie die de ampersands droeg. (Gelach)

We richten ons vandaag op Charles, want het is zijn honderdste verjaardag. Maar wanneer ik het over Charles heb, spreek ik eigenlijk over beiden als team. Dit is Charles toen hij drie was. In juni dit jaar zou hij dus honderd zijn geworden. We hebben een hoop leuke feesten gepland. Typisch voor hun werk is dat de meeste mensen via de meubels binnenkomen – Ik vermoed dat je deze stoel waarschijnlijk herkent, evenals een aantal van de andere stukken die ik je zal laten zien. Maar we gaan eerst door de deur van de Big Top. Waar gaat dit om, waarom laat ik dit zien? Is het omdat Charles en Ray deze film hebben gemaakt? Dit is een trainingsfilm voor een clownscollege dat zij hadden. Zij hadden daarnaast ook een clownsact, toen de toekomst van meubilair nog lang niet zo veelbelovend was als ze uiteindelijk bleek te zijn. Dit is een foto van Charles. Laten we de volgende clip bekijken.

Het is een film die zij hadden gemaakt voor de wereldtentoonstelling in Moskou.

Video: Dit is het land. Het kent vele contrasten. Het is ruig en vlak. Op sommige plaatsen is het koud. Op andere is het warm. Op sommige plaatsen valt te veel regen. En op andere niet genoeg. Maar op dit land leven mensen. En, net als in Rusland, trekken zij naar elkaar toe in dorpen en steden. Hier zie je iets van hoe zij leven.

Eames Demetrios: Deze film was nauwelijks te zien in de Verenigde Staten. Hij paste op zeven schermen en was zestig meter breed. En dit was op het hoogtepunt van de Koude Oorlog. Het Nixon-Chroesjtsjov Keukendebat had plaats op ongeveer 15 meter afstand van waar deze film werd vertoond. Maar toch, hoe is het begonnen? Overeenkomst, de eerste regel, in Charles' vertelling, was: "De sterren die boven Rusland stralen, stralen ook boven de Verenigde Staten. Vanuit de lucht zien onze steden er hetzelfde uit." Het was dit menselijke verband dat Charles en Ray altijd overal in vonden. En je kunt je voorstellen, typisch voor hun, dat zij geloofden dat de menselijke waarneming dit aantal beelden kon verwerken, omdat het Gestalt het belangrijkste was van waarover de beelden gingen.

Dat was even een klein stukje. Maar typisch voor Charles en Ray was dat zij altijd bezig waren met dingen vormgeven. Zij probeerden altijd van alles uit. Een van de dingen waar ik erg enthousiast over ben: het werk van mijn grootouders. Ik ben enthousiast over mijn werk. Maar bovenal ben ik enthousiast over een holistische visie op design, waarin design een levensvaardigheid is, en niet een professionele vaardigheid. Mensen met kinderen willen vaak dat hun kinderen muziek leren. Ik ben daarop geen uitzondering. Maar het gaat er niet om dat zij Bono of Tracy Chapman worden. Het gaat erom dat muziek in hun hoofd gaat zitten en deel wordt van hun denken.

Met design is dat net zo. Design moet net zo worden. Dit is een model dat ze van die zevenschermen-presentatie hadden gemaakt. En Charles bekijkt 'm hier. Nu gaan we door die deur van meubilair. Dit is een ongewoon zitmeubel voor op een luchthaven. Wat we nu gaan zien zijn enkele iconen van Eames-meubels.

Typisch voor hun meubilair is dat zij zeiden dat de rol van een ontwerper eigenlijk de rol van een goede gastheer is, inspelend op de behoeften van de gast. Dit zijn coole beelden. Maar deze vind ik pas écht cool. Dit zijn de prototypes. Dit zijn de mislukkingen. Hoewel ik in design 'mislukking' niet het juiste woord vind. Het is gewoon wat je uitprobeert om het beter te maken. En ja, sommige zouden inderdaad vreselijke stoelen zijn. Sommige zien er best cool uit. Zo van: "Hé, waarom hebben ze dat niet uitgeprobeerd?" Het was dit hands-on iteratieve proces dat zo lijkt op inheemse vormgeving en volkse vormgeving in traditionele culturen.

Ik denk dat dat een van de overeenkomsten is tussen modernisme en traditioneel design. Het kan de basis voor wederzijds begrip zijn, terwijl we proberen te bepalen wat we de komende 20 of 30 jaar gaan doen. Wat ook best bijzonder is, is dat wanneer mensen het in de media over 'design' hebben, ze eigenlijk 'stijl' bedoelen. Ik ben hier om het echt over design te hebben. Maar weet je, het object is slechts de spil. Het is de spil tussen een proces en een systeem.

Dit is een korte film die ik heb gemaakt over de creatie van de Eames-fauteuil. Het ontwerpproces eindigde voor Charles en Ray nooit met de productie. Het ging verder. Zij streefden altijd naar beter en nog beter. Het is zoals Bill Clinton zei over klinieken in Rwanda: "Het volstaat niet om er een te creëren. Je moet een systeem creëren dat steeds beter zal gaan werken." Daarom heb ik dit prototype altijd mooi gevonden. Omdat het gewoon de meest elementaire vorm is. Je probeert dingen uit.

Dit is een vrij bekende stoel. De vroege versie had X-vormige poten. Daar houden verzamelaars van. Charles en Ray hadden een voorkeur voor deze versie, omdat ze beter was. Het functioneerde beter. H-vormige poten, veel praktischer. Dit noemen we een spalk. Ik was erg ontroerd door Dean Kamens werk voor het leger, of voor de soldaten. Want Charles en Ray ontwierpen een multiplexspalk. Dit is 'm. Ze hadden eerder al aan meubels gewerkt, maar met deze spalken leerden ze een hoop over het productieproces, wat enorm belangrijk voor hun was.

Ik probeer jullie te veel te laten zien, want ik wil jullie echt een heerlijke soep van ideeën en beelden geven. Dit is een huis dat Charles en Ray hebben ontworpen. Mijn zus rent achter iemand anders aan, dat ben ik niet. Hoewel ik het feit dat hij haar dagboek stal van harte steunde, was ik het niet. En dit is een film, linksonder, die Charles en Ray hebben gemaakt. Bekijk deze plastic stoel. Het huis is uit 1949. De stoel is gemaakt in 1949.

Charles en Ray waren niet geobsedeerd door stijl uitsluitend om de stijl. Zij zeiden niet: "Onze stijl is rond. Laten we dit huis vol ronde vormen maken." Zij zeiden niet: "Onze stijl is hoekig. Laten we een hoekige stoel maken." Zij richtten zich op de behoefte. Zij probeerden het ontwerpprobleem op te lossen. Charles zei altijd: "De mate waarin je een vaste ontwerpstijl hebt, is de mate waarin je het ontwerpprobleem nog niet hebt opgelost." Het is best een brutale uitspraak. Dit is het eerdere ontwerp van dat huis. En wederom slaagden zij erin een prototype te maken van een huis. Architectuur, een erg duur medium.

Dit is een film waarover we hebben gehoord. "Machten van 10" is een film die zij hebben gemaakt. Wanneer we deze clip bekijken, zie je de eerste versie van "Machten van 10" linksboven. De bekende versie zie je rechtsonder. Eames' film Tops zie je linksonder. En een lamp die Charles ontwierp voor een kerk.

Video: Die op zijn beurt deel uitmaakt van een lokale groep van melkwegstelsels. Deze zijn onderdeel van een groeperingssysteem, net zoals de sterren. Ze zijn zo talrijk en gevarieerd, dat ze vanaf deze afstand lijken op de sterren, vanop de Aarde.

ED: Je hebt die film gezien, en wat zo geweldig is aan deze conferentie is dat iedereen praat over schaal. Iedereen hier benadert het op een andere manier. Ik wil je een voorbeeld geven. E.O. Wilson vertelde me eens dat wanneer hij mieren bekeek – hij was natuurlijk gek op mieren, en wilde er graag meer van weten – hij ze bewust observeerde vanuit het standpunt van schaal. Dit is het kleine schepsel. En door simpelweg het referentiekader aan te passen, onthult het zo veel, inclusief wat uiteindelijk de TED Prize werd.

Modelleren. Zij waren altijd dingen aan het modelleren. Ik denk dat dat deels komt doordat zij inzicht nooit hebben gedelegeerd. Ik denk dat wij in onze familie veel geluk hadden, omdat wij achterstevoren over design leerden. Design was niet iets aparts, Het was onderdeel van het leven in het algemeen. Het was onderdeel van de kwaliteit van het leven. Dit zijn wat familiefoto's. Je kunt zien waarom ik niet zo geïnteresseerd ben in stijl, met zo'n kapsel. Maar hoe dan ook, (Gelach) ik herinner me de gesneden grapefruit die we in het Eames-huis aten toen ik kind was. We gaan nog een filmfragment bekijken.

Deze film heet Speelgoed. Je ziet me, met hetzelfde kapsel, in de rechter bovenhoek. Linksboven zie je een film die ze maakten over speelgoedtreinen. Rechtsonder zie je een nietsdoener-speeltje op zonne-energie. Linksonder zie je Dag-van-de-Doden-speelgoed. Charles zei wel eens dat speelgoed niet zo onschuldig is als het lijkt. Het is vaak een voorloper van grotere dingen. Deze ideeën – de trein daarboven gaat over het verantwoord gebruik van materialen, en dat is volkomen gelijk aan het verantwoorde gebruik van materialen in multiplex.

Ik zal je nu testen. Mijn grootvader stuurde deze brief naar mijn moeder toen zij vijf jaar oud was. Kun je hem lezen? Lucia engel, Oké, 'ik'. ('eye', klinkt als "I")

Publiek: 'Zag vele treinen.' ('saw' / 'men' / 'knee' [many] / 'trains')

ED: 'Priem', 'ook', goed dat het lederwerkersgilde hier is. ('awl'/so [also]) Wat doet hij? 'Roei', 'geroeid'. ('rowed' [rode]) 'Zon'? Nee. Is er een andere naam voor zonsopkomst? 'Dageraad', heel goed. ('dawn' [..d on]) 'Ook op eentje gereden. Ik ...'

Publiek: 'Jij had, ik hoop dat jij' –

ED: Je bent op de website van Dogs of Saint Louis geweest – laat in de, medio jaren '30, zou je moeten weten dat er toen een Duitse dog was. Dus, 'ik hoop dat je een'

Publiek: 'fijne tijd, tijd hebt gehad' –

ED: 'Tijd bij'. Citizen Kane, 'roos' –

Publiek: 'Rosebud'.

ED: Nee, 'bud'. 'D' is goed. 'Bij Buddy's' –

Publiek: 'Feest. Liefde.'

ED: Oké, goed. Dus, 'Ik zag vele treinen en ben ook met één meegereden. Ik hoop dat je een fijne tijd hebt gehad op Buddy's feest.' Dat hebben jullie best goed gedaan. Cool. Mijn moeder en Charles hadden dus een geweldige relatie, waarin ze dat soort dingen heen en terug stuurden naar elkaar. En het maakt allemaal deel uit van wat zij wel eens zeiden: "Neem plezier serieus."

Dit zijn foto's van een van mijn projecten, genaamd Kymaerica. Het is soort van een alternatief universum. Het is soort van een re-interpretatie van het landschap. Dit zijn plaquettes die we hebben geïnstalleerd op plaatsen in Noord-Amerika. De komende week zullen we er zes doen in Groot-Brittannië. Zij herdenken gebeurtenissen in de lineaire wereld uit de fictieve wereld. En natuurlijk, als het in brons staat moet het waar zijn.

Video: Kymaerica met watervallen, vallend door onze –

ED: Dit is een van de traditionele Kymaericaanse liedjes. En we hadden spellingwedstrijden in Paris, Illinois.

Video: Jouw woord is N. Carolina.

Meisje: Y-I-N-D-I-A-N-A.

ED: Het ambassadestraatje is een historische plek. Want in het verhaal van Kymaerica is dit waar de diaspora van Paris begon, waar de ambassade was. Dus je kunt de plek echt bezoeken en hier een driedimensionale fictieve ervaring beleven. Het stadje heeft het echt omarmd. We organiseerden de spellingwedstrijd in samenwerking met de Gwomeus Club.

Maar wat echt cool is, is dat we onze visuele omgeving zien als iets onvermijdelijks. Dat is ze niet. Het had anders kunnen lopen. De Japanners hadden Monterey kunnen ontdekken. We hadden 100.000 jaar geleden geboren kunnen zijn. Er zijn veel leuke dingen. Dit is het Museum van het Bankje. Zij hebben ruilkaarten, en allerlei leuke spullen. Je bent min of meer gevangen in de structuur van Kymaerica. De Tahatchabe, de grote wegenbouwcultuur. Een man die Nobu Naga heet, de zogenaamde Japanse Columbus. Maar nu ga ik terug naar de echte wereld.

Dit is Cranbrook. Ik heb een traktatie voor je. Namelijk de eerste film die Charles ooit maakte. Laten we die bekijken. Niemand heeft deze ooit gezien. Het is erg gul van Cranbrook om ons deze film hier voor het eerst te laten vertonen. Het is een film over Maya Gretel, een beroemde keramiste, docent aan Cranbrook. Hij maakte deze voor de faculteitstentoonstelling in 1939. Stilte. We hebben er nog geen geluid bij. Heel simpel. Het is slechts een begin. Maar het is dat leren-door-doen-ding. Wil je leren hoe je films maakt? Ga een film maken. En probeer iets.

Maar dit is pas echt geweldig. Zie je die stoel daar? Die oranje? Dat is de organische stoel. 1940. Toen Charles die stoel maakte, maakte hij tegelijkertijd deze film. Het punt dat ik wil maken, is dat zij deze visie, deze holistische visie op design, vanaf het begin hadden. Het was niet van: "Oh, we hebben wat stoelen gemaakt en zijn succesvol geworden. Nu moeten we wat films maken." Het was altijd onderdeel van hoe zij de wereld zagen. Dat is de kracht ervan. Wij allemaal in deze zaal, als we design verder ontwikkelen, dan gaat het niet slechts om één ding doen. Het gaat om hoe je problemen benadert. Er is een enorme, mooie overeenkomst tussen design, zaken, en de wereld. Nu gaan we het laatste fragment bekijken. Ik heb je al wat beelden laten zien. Nu wil ik me richten op geluid. Dit is de stem van Charles.

Charles Eames: In India eten kastenlozen en de laagste kasten meestal, vooral in Zuid-India, van een bananenblad. Zij die wat hoger op de sociale ladder staan, eten van een soort laaggestookte aardewerken schaal. Een stukje hoger hebben ze zelfs glazuur op een schaal die ze een thali noemen. En als je nog hoger op de sociale ladder staat zelfs een messing thali. En dan wordt het een beetje bedenkelijk. Er zijn verzilverde thalis, en er zijn massief zilveren thalis. Ik neem aan dat er zelfs een gek is geweest die een gouden thali heeft gehad om van te eten.

Maar je kunt nog verder gaan. Zij die niet alleen de middelen hebben, maar tevens een bepaalde mate van kennis en begrip, nemen de volgende stap en eten van een bananenblad. Ik denk dat in deze tijden van terugvallen en hergroeperen, dat op een of andere manier de bananenbladparabel hier enigzins begint te werken. Want ik kan niet zeggen dat het bananenblad waar de een van eet, hetzelfde is als dat waar een ander van eet. Maar het is het proces dat zich in de man voltrok, dat het bananenblad heeft veranderd.

ED: Ik keek ernaar uit om deze quote met jullie te delen. Want dat is onderdeel van waar we naartoe moeten. Deze wil ik ook met jullie delen: "Na het informatietijdperk komt het tijdperk van keuzes." Ik denk echt dat we daar nu zijn. Ik vind het best cool om deel uit te maken van een familie en een traditie waarin hij daar in 1978 over sprak. Dat is onder meer belangrijk -- alles wat we doen is belangrijk, omdat dit de ideeën zijn die we nodig hebben. Dit alles hoort bij de overgave aan de tocht van design. Dit is wat we allemaal zouden moeten doen. Ontwerpen is niet meer alleen voor ontwerpers. Het is een proces, geen stijl. Al dat grootse denken moet gaan over het oplossen van belangrijke problemen. Ik dank jullie hartelijk voor jullie tijd. (Applaus)