Swami Dayananda Saraswati: De diepgaande reis die compassie is

Wanneer een kind wordt geboren is het lange tijd een consument. Het kan niet bewust een bijdrage leveren. Het is hulpeloos. Het weet zelfs niet hoe het moet overleven, ook al bezit het van nature een overlevingsinstinct. Het heeft de hulp van de moeder of een pleegmoeder nodig om te overleven. Het kind kan het zich niet veroorloven om diegene die hem verzorgt in twijfel te trekken. Het moet zich volledig overgeven. Zoals iemand zich overgeeft aan een anesthesist.

Het moet zich volledig overgeven. Daar is veel vertrouwen voor nodig. Het houdt ook in dat de vertrouwde persoon dit vertrouwen niet zal schaden. Terwijl het kind opgroeit, begint het te ontdekken dat de vertrouwde persoon het vertrouwen aan het schaden is. Het kent niet eens het woord schaden. Daar geeft het kind zichzelf de schuld van. Een schuld zonder woorden, die erg moeilijk echt op te lossen is, dit zelfverwijt zonder woorden.

Terwijl het kind opgroeit tot een volwassene, is het tot die tijd steeds een consument geweest, maar de ontwikkeling van een mens, ligt in zijn of haar vermogen om een bijdrage te leveren, iemand te zijn die iets bijdraagt. Men kan geen bijdrage leveren tenzij men zich zeker voelt, tenzij men zich groot voelt, tenzij men voelt: ik heb genoeg.

Compassievol zijn is geen grapje. Zo simpel is het niet. Men moet een zekere grootsheid in zichzelf ontdekken. Die grootsheid zou een centrale plek moeten hebben in jezelf, niet in termen van geld, niet in termen van macht die je uitoefent, niet in termen van wat voor status dan ook die je in de maatschappij afgedwongen hebt, maar het zou een centrale plekken moeten hebben in jezelf. Het Zelf, je bent je bewust van jezelf. In dat Zelf zou deze grootsheid, deze compleetheid een centrale plek moeten hebben, anders bestaat compassie slechts uit een woord en een droom.

Je kunt nu en dan eens compassievol zijn, meer geraakt door empathie dan door compassie. Godzijdank zijn we empathisch. Wanneer iemand pijn lijdt, voelen we de pijn.

Tijdens een wedstrijd op Wimbledon, in de finale, zijn er twee mannen die tegen elkaar strijden. Elk hebben ze twee games. Die naar ieder van hen kunnen gaan. De zweetdruppels die ze tot nu toe verloren hebben, hebben geen betekenis. Een van de twee wint. De tennisetiquette schrijft voor dat de twee spelers naar het net moeten komen om elkaar een hand te geven. De winnaar gooit zijn armen in de lucht, kust de grond en gooit zijn shirt weg alsof iemand erop zit te wachten. (Gelach) Deze man moet naar het net komen. Terwijl hij op het net afloopt, zie je de uitdrukking op zijn gezicht veranderen. Het ziet eruit alsof hij liever niet had willen winnen. Waarom? Empathie.

Dat is het menselijke hart. Ieder mens-met-een-hart bezit die empathie. Geen enkele religie kan dat vernietigen door indoctrinatie. Geen enkele cultuur, geen enkele natie of geen enkel nationalisme, niets kan het raken, omdat het empathie is. Dat vermogen om mee te leven is het venster waardoor je je hand uitreikt naar mensen, je doet iets wat een verschil maakt in iemands leven. Ook al zijn het maar woorden, of tijd.

Compassie heeft geen bepaalde vorm. Er is geen aparte Indiase compassie. Er is geen aparte Amerikaanse compassie. Het overstijgt natie, geslacht en leeftijd. Waarom? Omdat het in iedereen aanwezig is. Het wordt door mensen zo nu en dan ervaren.

Over deze incidentele compassie hebben we het niet. Het zal nooit incidenteel blijven. Je kunt iemand niet compassievol maken op bevel. Je kunt niet zeggen: "Hou alsjeblieft van me." Liefde ontdek je. Het is geen handeling, maar in de Engelse taal is het ook een handeling. Ik kom hier later op terug.

Iemand moet dus een zekere compleetheid in zichzelf ontdekken. Ik noem de mogelijkheid om compleet te zijn, die deel uitmaakt van onze ervaring, van iedereens ervaring. Ondanks een tragisch leven kan iemand zich op bepaalde momenten toch gelukkig voelen. En degene die gelukkig is, ook al is het maar om een slapstick grap, accepteert zichzelf en ook het grote geheel waarin hij zich bevindt.

Dat wil zeggen, het hele universum dingen die gekend zijn en onbekende dingen. Alles is volledig geaccepteerd omdat je de compleetheid in jezelf ontdekt. Het onderwerp, ik, en het object, het grote geheel, vloeien samen tot een eenheid, een ervaring waarvan niemand kan zeggen: "Die behoort niet aan mij toe." Een universele ervaring voor iedereen, zonder onderscheid.

Die ervaring bevestigt dat je ondanks al je beperkingen, al je behoeftes, onvervulde wensen, en credit cards, en ontslagen, en uiteindelijk kaalheid, je toch gelukkig kunt zijn. Uit die logica vloeit voort dat je niet je wensen hoeft te vervullen om gelukkig te zijn. Je bent zelf het geluk, de compleetheid, die je wilt zijn.

Er is geen keuze. Dat bevestigt de realiteit, dat de compleetheid niet anders kan zijn dan jezelf, niet los van jezelf kan zijn. Jij bent het. Je kunt niet een onderdeel van compleetheid zijn, en nog steeds compleet zijn. Dat moment van geluk onthult die realiteit, dat besef, die herkenning. Misschien ben ik compleet. Misschien heeft de swami gelijk.

Misschien heeft de swami gelijk. Je begint met je nieuwe leven. En dan krijgt alles betekenis. Ik heb geen reden meer om mezelf de schuld te geven. Als iemand zichzelf de schuld wil geven, zijn er wel een miljoen redenen maar als ik zeg, ondanks dat mijn lichaam beperkingen heeft, als het zwart is, is het niet wit - als het wit is, is het niet zwart, hoe je er ook naar kijkt, een lichaam heeft beperkingen. Is beperkt.

Je kennis is beperkt, gezondheid kent beperkingen en je kracht is daarom beperkt, en de blijmoedigheid zal beperkt zijn. Aan compassie zullen grenzen zitten. Aan alles zullen limieten zitten. Je kunt compassie niet bevelen tenzij je zelf zonder beperkingen zou worden, en niemand kan grenzeloos wórden, je bent het of je bent het niet. Punt. En er bestaat geen manier om niet grenzeloos te zijn.

Je eigen ervaring onthult dat je ondanks alle beperkingen compleet bent. En deze compleetheid is jouw realiteit waarmee je de wereld tegemoet treedt. Het gaat eerst om de liefde. Wanneer je de wereld tegemoet treedt, is de dynamische manifestatie van deze compleetheid, hetgeen wij liefde noemen. Deze liefde wordt compassie als het object dat je tegemoet treedt die emotie tot gevolg heeft. Dat verandert vervolgens weer in geven en in delen. Je drukt jezelf uit omdat je compassie voelt.

Om compassie te ontdekken, moet je compassievol zijn. Om het vermogen van geven en delen te ontdekken, moet je geven en delen. Er is geen makkelijkere manier. Het is als zwemmen door te zwemmen. Je leert zwemmen door te zwemmen. Zwemmen leer je niet door op een opblaasmatras het water in te gaan. (Gelach) Zwemmen leer je door te zwemmen. Fietsen leer je door te fietsen. Koken leer je door te koken, terwijl je wat sympathieke vrienden om je heen hebt die opeten wat je gekookt hebt. (Gelach)

En daarom zeg ik, je moet net doen alsof en het daarna gewoon doen. (Gelach) Echt waar. Mijn voorganger meende dat. Je moet het in de praktijk brengen. Je moet je compassievol gedragen.

Er is geen werkwoord voor compassie, maar wel een bijvoeglijk naamwoord. Dat vind ik interessant. Je gedraagt je op een compassievolle manier. Maar hoe handel je op compassievolle wijze als je geen compassie voelt? Dat is het punt waarop je net doet alsof. Je doet net alsof en doet het vervolgens. Dat is het mantra van de Verenigde Staten. (Gelach)

Je doet alsof en doet het vervolgens. Je gedraagt je compassievol alsof je de compassie voelt, knarst je tanden, neemt alle hulp aan, en als je weet hoe je moet bidden, bid je. Vraag om compassie. Laat me me compassievol gedragen. Doe het. Je zult compassie ontdekken en langzaamaan ook een relatieve compassie, en daarna langzamerhand, als je misschien het juiste onderricht krijgt, zul je ontdekken dat compassie een dynamische manifestatie is van jouw realiteit, die compleet is, eenheid is, en dat is wat je bent.

Met deze woorden wil ik afsluiten, dank u wel. (Applaus)