De strijd van Sunitha Krishnan tegen seksuele slavernij

Ik ga het hebben over de ergste vorm van schending van de mensenrechten, de op twee na grootste georganiseerde misdaad, een industrie van 10 miljard dollar. Ik ga het hebben over slavernij in deze tijd.

Ik wil u het verhaal vertellen van deze drie kinderen: Pranitha, Shaheen en Anjali. De moeder van Pranitha was een vrouw in de prostitutie, een prostituee. Ze raakte besmet met hiv, en tegen het eind van haar leven, in de laatste stadia van aids, kon ze zich niet prostitueren, en verkocht ze de vier jaar oude Pranitha aan een handelaar. Tegen de tijd dat wij de informatie kregen en daar aankwamen, was Pranitha al verkracht door drie mannen.

De achtergrond van Shaheen weet ik niet eens. We vonden haar op een spoorbaan, en ze was door ik weet niet hoe veel mannen verkracht. Maar de aanwijzingen werden door haar lichaam gegeven: haar ingewanden waren buiten haar lichaam. En toen we haar naar het ziekenhuis brachten waren er 32 hechtingen nodig om haar ingewanden terug in haar lichaam te plaatsen. We weten nog steeds niet wie haar ouders zijn, wie ze is. Alles wat we weten is dat honderden mannen haar beestachtig hebben gebruikt.

De vader van Anjali, een alcoholist, heeft zijn kind verkocht voor pornografie. U ziet hier beelden van drie-, vier-, vijfjarige kinderen, die verhandeld zijn voor commerciële seksuele uitbuiting. In dit land [India], en in de hele wereld, worden honderden, duizenden kinderen op de jonge leeftijd van drie, vier verkocht voor seksuele slavernij. Maar dat is het niet enige doel waarvoor mensen worden verkocht. Ze worden verkocht voor adoptie. Ze worden verkocht voor orgaanhandel. Ze worden verkocht voor dwangarbeid, voor het berijden van kamelen, voor alles.

Ik werk aan het probleem van de commerciële seksuele uitbuiting. En daar vertel ik u verhalen over. Mijn eigen verhaal over dit werk begon toen ik een tiener was. Ik was 15 toen ik door een groep van acht mannen werd verkracht. De verkrachtig zelf herinner ik me minder goed dan de woede erover. Ja, er waren acht mannen die me onteerden en verkrachtten, maar dat bleef niet in mijn bewustzijn hangen. Ik heb me nooit een slachtoffer gevoeld, toen niet en nu niet. Maar wat is blijven hangen tot op de dag van vandaag (ik ben nu 40) is extreme woede.

Twee jaar werd ik gemeden, gestigmatiseerd en was ik geïsoleerd, omdat ik een slachtoffer was. Dat is wat we doen met overlevenden van mensenhandel. Wij, als maatschappij, zijn erg goed in het tot slachtoffer maken van een slachtoffer. Meteen vanaf de leeftijd van 15, toen ik om me heen begon te kijken, zag ik honderden, duizenden vrouwen en kinderen, die in situaties van seksuele slavernij worden achtergelaten, maar die totaal geen uitweg hebben, omdat wij ze niet toelaten.

Waar begint hun verhaal? De meesten komen uit goede gezinnen, niet alleen uit arme gezinnen. Soms komt mensenhandel zelfs voor in de middenklassen. Ik had eens een dochter van een politieagent, 14 jaar oud, schoolgaand, die verkracht werd door iemand met wie ze aan de praat was geraakt, en wegliep van huis omdat ze een heldin wilde worden. Maar ze werd slachtoffer van mensenhandel. Ik ken honderden, duizenden verhalen van zeer rijke families, en de kinderen van rijke families, die slachtoffer worden van mensenhandel.

Deze mensen worden bedrogen en gedwongen. 99.9 procent van hen verzet zich tegen introductie in de prostitutie. Sommigen betalen er een prijs voor. Ze worden vermoord; over hen horen we al helemáál niets. Zij hebben geen stem en hebben geen naam. Maar de rest, die zich overgeeft, gaat dagelijks door een marteling. Omdat de mannen die naar ze toe komen, niet de mannen zijn die jou als vriendin willen, of een gezin met je willen opbouwen. Het zijn mannen die je kopen voor een uur of een dag, je gebruiken, en je weggooien.

Elk meisje dat ik heb gered, en dat zijn er meer dan 3200, vertelt me hetzelfde verhaal… (Applaus) een verhaal over ten minste één man die chilipoeder in haar vagina heeft gebracht, één man die haar met een sigaret heeft gebrand, één man die haar heeft geslagen. Wij leven samen met deze mannen: het zijn onze broers, vaders, ooms, neven, ze zijn overal in onze omgeving. En we zwijgen over hen.

We denken dat het makkelijk geld verdienen is. We denken dat het de snelle route is. We denken dat de persoon het leuk vindt om te doen. Maar ze krijgt er gratis van alles bij: diverse infectieziektes, geslachtsziektes, hiv, aids, syfilis, gonorroe, drugs- en alcoholmisbruik, alles wat er maar bestaat. En op een bepaald moment heeft ze geen hoop meer op u of mij, want wij kunnen haar niet helpen. En dan begint ze deze uitbuiting normaal te vinden. Ze denkt: dit zal mijn lot zijn. Dit is normaal, door 100 mannen op een dag verkracht worden. En het is niet normaal om in een opvanghuis te wonen. Of om hier uit te komen en in eer te herstellen.

In deze context werk ik. In deze context red ik kinderen. Ik heb kinderen gered met de jonge leeftijd van drie jaar en vrouwen met de oudere leeftijd van 40. Nadat ik ze gered had, was een van de grootste uitdagingen waar ik moest beginnen. Omdat ik er heel wat had die al met hiv besmet waren. Een derde van de mensen die ik red is hiv-positief. En daarom was mijn uitdaging te leren hoe ik uit de grip van deze pijn kon komen. En voor mij persoonlijk was ikzelf mijn belangrijkste ervaring. Het begrijpen van mijzelf, mijn eigen pijn, mijn isolatie, was mijn beste leraar. Wat we met deze meisjes gedaan hebben, is hun potentieel zien.

U ziet hier een meisje dat als lasser is opgeleid. Ze werkt voor een groot bedrijf, een werkplaats in Hyderabad, waar meubels worden gemaakt. Ze verdient ongeveer 12.000 roepies. Ze is analfabeet, opgeleid en bekwaam als lasser. Waarom lassen en niet computers? We zagen dat deze meisjes onder andere ongelooflijk moedig waren. Ze hadden geen parda of hijab [lichaams- of hoofdbedekking] in hun lichaam; ze zijn door die barrière heen gegaan. En daarom konden ze in een mannenwereld vechten, met gemak en onbedeesd.

We hebben meisjes opgeleid tot timmerlieden, metselaars, veiligheidsagenten en taxichauffeurs. En ze blinken allemaal uit in hun zelf gekozen vakgebieden. Ze krijgen vertrouwen, herstellen hun waardigheid, en bouwen aan hoop in hun eigen leven. Deze meisjes werken ook bij grote bouwbedrijven, zoals Ram-ki, als fulltime metselaars.

Wat was mijn uitdaging? Mijn uitdaging was niet de handelaars die me in elkaar hebben geslagen. Ik ben meer dan 14 keer in mijn leven in elkaar geslagen. Met mijn rechteroor hoor ik niets. Ik ben een personeelslid kwijtgeraakt die vermoord werd tijdens een reddingsmissie. Mijn grootste uitdaging is de maatschappij. Het zijn u en ik. Mijn grootste uitdaging is uw weigering om deze slachtoffers te accepteren als onze eigen slachtoffers.

Een vriendin die me steunt en het beste met me voor heeft gaf me vroeger elke maand 2000 roepies voor groente. Toen haar moeder ziek werd zei ze: “Sunitha, jij hebt zo veel contacten. Weet je iemand die in mijn huis kan komen werken, zodat zij voor mijn moeder kan zorgen? " Dan is ze een tijd stil. En dan zegt ze: "Niet één van onze meisjes."

Het is erg trendy om over mensenhandel te praten, in deze mooie zaal met airconditioning. Het is erg interessant voor een discussie, een verhandeling, een filmopname en dergelijke. Maar het is niet interessant om ze in onze huizen te halen. Het is niet interessant om hen banen te geven in onze fabrieken en bedrijven. Het is niet interessant voor onze kinderen om samen met hun kinderen naar school te gaan. Daar houdt het op. En dat is mijn grootste uitdaging.

Nu ik hier zo sta, is dat niet alleen als Sunitha Krishnan. Ik spreek hier namens de slachtoffers en de overlevenden van de mensenhandel. Zij hebben uw medeleven nodig. Zij hebben uw empathie nodig. En ze hebben boven alles uw acceptatie nodig.

Vaak als ik met mensen praat, benadruk ik één ding: vertel me niet de honderden manieren waarop je dit probleem niét aan moet pakken. Kunt u uzelf uitdagen om een manier te vinden die wél helpt? En daarom ben ik hier, om uw steun te vragen, uw steun te eisen, u om steun te verzoeken. Wilt u uw cultuur van het stilzwijgen doorbreken? Wilt u met ten minste twee anderen over dit verhaal praten? Vertel hen dit verhaal. En overtuig hen om dit verhaal aan nog eens twee anderen te vertellen.

Ik vraag u echt niet dat u allemaal een Mahatma Gandhi, Martin Luther King of Medha Patkar wordt, of zoiets. Ik vraag u: kunt u, in uw eigen kleine wereld, uw geest open stellen? Kunt u uw hart open stellen? Kunt u ook deze mensen in uw hart sluiten? Omdat zij ook een deel van ons zijn. Zij zijn ook deel van deze wereld. Ik vraag het u uit naam van deze kinderen, van wie u hier het gezicht ziet, en die er niet meer zijn. Ze zijn vorig jaar gestorven als gevolg van aids. Ik vraag u om hen te helpen, te accepteren als mensen, niet uit liefdadigheid, maar omdat het mensen zijn die al onze steun verdienen. Ik vraag u dit omdat geen enkel kind, geen enkel mens, verdient te doorstaan wat deze kinderen hebben doorstaan. Dank u. (Applaus)