Suheir Hammad: Gedichten over oorlog, vrede, vrouwen, macht

"Wat Ik Zal"

Ik zal niet dansen naar jouw tromgeroffel. Ik leen mijn ziel noch mijn botten aan je oorlogstrommels. Ik dans niet op die slag. Ik ken dat ritme. Het is levenloos. Ik ken de huid waarop je slaat als de mijne. Ooit leefde ze, gejaagd, gestolen, opgespannen. Ik zal niet dansen naar jouw opgetrommelde oorlog. Ik zal niet piepen, draaien, breken voor je. Ik zal niet haten voor jou of zelfs jou haten. Ik zal niet voor je doden. En zeker niet voor je sterven. Ik zal niet om de doden rouwen met moord of zelfmoord. Ik zal jouw kant niet kiezen of dansen voor bommen omdat iedereen danst. Iedereen kan het mis hebben. Leven is een recht, niet bijkomstig of een beetje. Ik zal niet vergeten waar ik vandaan kom. Ik maak mijn eigen trommel. Verzamel mijn vrienden, en ons zingen zal dansen zijn. Wij stemmen ons eigen ritme. Ik laat me niet bespelen. Ik leen mijn naam en ritme niet aan jouw trommels. Ik dans en weersta en dans en doorsta en dans. Deze hartslag overstemt de dood. Jouw oorlogstrommels overstemmen niet eens deze ademtocht. Haaa.

Hoe gaat het, TEDpubliek? Maak eens wat lawaai.

(Applaus)

Stelletje pacifisten... verwarde, strevende pacifisten. Ik begrijp het.

Ik heb het recentelijk vaak mis gehad. ...echt vaak. Daarom kon ik niet beslissen wat ik vandaag wilde voordragen. Ik bedoel, ik zei wel dat ik me voorbereidde. Dat betekent: mijn kleding kiezen, (Gelach) opties voorbereiden, uitzoeken waarachter ik vandaan kom en waarvoor ik ga staan. Dat doet poëzie. Het bereidt je voor. Het richt je.

Dus ga ik iets voordragen dat zojuist gekozen is. Maar ik zou willen dat je voor zo'n tien minuten een vrouw die niet hier is, vasthoudt. Houd haar vast bij je. Je hoeft haar naam niet hardop te zeggen, alleen vasthouden. Houd je haar vast?

Dit is "Break (clustered)".

Alle heilige historie verbannen. Ongeschreven boeken voorspelden de toekomst, projecteerden het verleden. Maar mijn hoofd ontvouwt zich rondom wat eindeloos lijkt: 's mensen creatief geweld. Wiens zoon zal het zijn? Welk mannenkind zal deze dag omkomen? Onze dode jongens galvaniseren. We koesteren lijken. We rouwen om vrouwen, gecompliceerd. Wijven dagelijks vertrapt. Winst gemaakt en profeten genegeerd. Oorlog tand glazuur gezouten limoenen jeugd. Alle kleuren verlopen, geen van ons vast. Zoek geen schaduw achter me. Ik draag hem van binnen. Ik leef rondes van licht en donker. Ritme is half stilte. Ik zie nu, nooit was ik een en niet de ander. Ziekte, gezondheid, teder geweld. Ik denk nu dat ik nooit puur was. Voor vorm was ik storm, blind, onwetend -- nog steeds. Mens trok samen: blind, kwaadaardig. Nooit was ik puur. Meisje bedorven voordat rijp. Taal kan me niet meten. Ik ervaar exponentieel. Alles is alles. Een vrouw verliest 15, missschien 20, leden van haar familie. Een vrouw verliest er zes. Een vrouw verliest haar hoofd. Een vrouw doorzoekt puin. Een vrouw eet vuilnis. Een vrouw beschiet haar gezicht. Een vrouw beschiet haar man. Een vrouw snoert zich in. Een vrouw baart een kind. Een vrouw baart grenzen. Een vrouw gelooft niet meer dat liefde haar ooit zal vinden. Een vrouw geloofde dit nooit. Waar gaan vluchtelingenharten heen? Gebroken, afgedankt, gepoot waar ze niet thuis zijn, willen niet vermist zijn. Opgedrongen afwezigheid. We rouwen om elk van hen of we betekenen helemaal niets. Mijn ruggengraat kronkelt. Rotswand van en naar mensen. Clusterbommen achtergelaten. Feitelijke landmijnen. Smeulend ongeluk. Oogst vergiftigde tabak. Oogst bommen. Oogst babytandjes. Oogst palmen, rook. Oogst getuigen, rook. Resoluties, rook. Redding, rook. Verzoening, rook. Adem... Wees niet bang voor wat reeds ontplofte. Als het moet, vrees wat niet ontploft is.

Dankjewel.

(Applaus)