Stewart Brand over 'the Long Now'

Welkom op 3000 meter. Ik zal even uitleggen waarom we hier zijn en waarom er dennenappels naast jullie liggen. Ooit schreef ik een boek, 'Hoe gebouwen leren'. Dit evenement kan heten: 'Hoe bergen onderwijzen'. Wat achtergrond: 10 jaar lang heb ik geprobeerd te bedenken hoe in onze beschaving langetermijndenken automatisch en wijdverbreid te maken in plaats van moeilijk en zeldzaam, en in sommige gevallen onbestaand. Het zou helpen als de mensheid niet slechts aan het NU denkt in termen van volgende week en volgend kwartaal, maar de komende 10.000 jaar, en ook de vorige -- zo'n beetje de beschavingsgeschiedenis tot dusver.

In San Francisco hebben we de Long Now Foundation. Dat is een broedplaats voor ongeveer 12 projecten die allemaal te maken hebben met langetermijncontinuïteit. Ons kernproject is een nogal ambitieuze dwaasheid, een mythische onderneming: het bouwen van een 10.000-jarige klok die over die periode de tijd goed kan weergeven. De ontwerpproblemen van zo'n project zijn om je vingers bij af te likken. We gaan naar de klok. Hier zie je iets dat velen van jullie al drie jaar geleden zagen. Het eerste werkende prototype van de klok. Ongeveer 2,80 meter hoog. Ontworpen door Danny Hillis en Alexander Rose. Ze staat momenteel in London, waar ze gestaag tikt in het wetenschapsmuseum.

Het huidige ontwerpprobleem is het volgende: hoe huisvest je de monumentale versie hiervan zodanig dat die werkelijk 100 eeuwen mooi blijft tikken. Dit was de eerste oplossing. Alexander Rose kwam met het idee van een spiraalvormige toren met doorlopende toegangshelling. Het leek een goed plan, tot je gaat denken: wat doet diepe tijd met een gebouw? Dit is wat diepe tijd met gebouwen doet. Dit is het Parthenon. Slechts 2.450 jaar oud, en kijk hoe het erbij staat. Dit was een mooi project. Zij waren zeker dat het eeuwig mee zou gaan want ze bouwden het van gigantische stenen. Nu is het een zielige ruïne waarvan niemand weet waarvoor ze diende. Dat gebeurt er met gebouwen. Ze zijn kwetsbaar. Zelfs de meest duurzame gebouwen, zoals de piramides van Giza, verkeren in slechte staat als je ze van dichtbij kijkt. Van binnen en buiten zijn ze geplunderd. Ze zijn gebouwd om dingen te beschermen, maar ze doen dat niet.

Dus wij dachten: als dingen in een gebouw niet veilig zijn, waar dan wel? Ondergronds, dachten we. Wat dacht je van ondergronds met uitzicht? Ondergronds op een zeer solide plek. Een berg lag voor de hand. Je wil niet zomaar een berg. Je hebt precies de juiste berg nodig voor een tienduizendjarige klok. Je hebt precies de juiste berg nodig voor een tienduizendjarige klok. Dit plaatje plaatst het zoekprobleem in perspectief. We dachten om diverse redenen dat het een woestijnberg moest zijn, dus gingen we kijken in de droge gebieden van het Zuidwesten. We bekeken mesas in New Mexico. We bekeken dode vulkanen in Arizona.

Toen leidde Roger Kennedy, die directeur was van de National Park Service, ons naar Oostelijk Nevada. Naar Amerika's nieuwste en oudste nationale park, het Great Basin National Park. Het ligt precies op de grens van Nevada. Het is de hoogste keten in de staat -- zo'n 4.000 meter. Je ziet dat het links, in het westen, erg steil is, en rechts minder steil. Deze plek is afgelegen. Het is ruim 320 km van een stad verwijderd. Geen snelweg of spoorlijn in de buurt. 'Amerika's eenzaamste snelweg', de U.S. 50, is de enige die er voorbijkomt. 'Amerika's eenzaamste snelweg', de U.S. 50, is de enige die er voorbijkomt.

Binnen de gele lijn, rechts, ligt allemaal nationaal park. Binnen de groene lijn ligt nationaal bos. Helemaal links is land van het Landschapsbeheersbureau en wat privé-land. Maar die strook van ruim 3 km in het midden was beschikbaar, omdat het privé-land is. Dankzij Jay Walker en Mitch Kapor kon Long Now die strook bemachtigen. Nu het grondaanzicht.

We zitten in Pole Canyon en kijken naar de westelijke helling van Mount Washington, die 3.530 meter hoog is. Die witte kliffen zijn dichte Cambrische kalksteen. Dat is een 600 meter dikke formatie, waarin je wellicht mooi een klok kan verstoppen. Een hele bedevaart om er te komen, een flinke klim op de klok te bereiken. Een hele bedevaart om er te komen, een flinke klim op de klok te bereiken. Verleden juni maakten wat medewerkers, donoren en adviseurs een tweeweekse expeditie naar de berg Verleden juni maakten wat medewerkers, donoren en adviseurs een tweeweekse expeditie naar de berg om te kijken of het 1. de juiste berg is, en 2. hoe hij voor ons zou kunnen werken.

Danny Hillis vatte het probleem samen. Hij heeft een theorie over hoe de klokervaring moet werken. Hij noemt het de 7 etappen van een mythisch avontuur. Het begint met het beeld. Een beeld in je hoofd van het doel van de reis. In dit geval kon dat wel eens een beeld van de klok zijn. Dan is er het beginpunt, het transitiepunt van het normale leven naar dat van een pelgrim op een queeste. Dan is er het labyrint. Het labyrint is een concept, als een schemerzone, waar het moeilijk wordt en je gedesoriënteerd raakt, bang wellicht. Maar je moet doorgaan als je diepe re-integratie wil bereiken. Dan moet er altijd een verlokking zichtbaar zijn, een soort baken dat je door het labyrint heen trekt om de hele weg af te leggen. een soort baken dat je door het labyrint heen trekt om de hele weg af te leggen.

Brian Eno, die centraal betrokken was bij het Long Now-proces heeft twee jaar aan een cd gewerkt, 'January 7003'. Dat zijn 'Belstudies voor de klok van de Long Now'. Deels gebaseerd op een algoritme dat Danny Hillis ontwikkelde, zodat een carillon van 10 klokken elke dag een ander spel laat horen. Het Hillis-algoritme. 10-faculteit geeft je dat getal. We gaan nu elk ogenblik het geluid horen. January 7003. Dit is het. (Klokgeluiden)

Oké, terug naar Danny's lijst. Nummer vijf van de zeven is de beloning. Dit is ze. De climax, het doel. Het belangrijkste waar je heen wilt. En volgens Danny heeft een écht grootse reis een geheime beloning. Iets wat je niet verwachtte. Een bekroning van het verwachte. Dan is er de terugreis. Je moet geleidelijk terug naar de gewone wereld, zodat je kan verwerken wat je geleerd hebt. Dan, een aandenken? Nummer zeven. Op het eind is er iets fysieks, een soort beloning die je kan meenemen. Misschien een stuk uitgeboorde kern van de berg. Iets dat alleen van jou is. Hoe bestudeer je een berg voor het soort dingen waarover we het hebben? Dit is geen normaal bouwproject. Waar kijk je naar? Welke elementen zullen je ideeën het meest beïnvloeden?

Begin met grenzen. Als je links van de kliffen kijkt, zie je nationaal park. Dat is heilig. Daar kan je niets mee doen. Rechts ligt nationaal bos. Er zijn mogelijkheden. De grenzen zijn belangrijk. Andere elementen waren mijnen, weer, toegangen en hoogte. En vooral bomen. Kijk naar die dingen daar boven. Mount Washington is bedekt met bristlecone-dennen. Dat zijn 's werelds oudste levende wezens. Mensen denken dat ze zo groot zijn als struiken, maar dat klopt niet. Op die berg bevinden zich levende, 5.000 jaar oude bomen. Het hout is zo dicht als steen en gaat ook lang mee. Als je ringen bestudeert van stronken die op de berg zijn, zie je dat sommige 10.000 jaar oud zijn. De steen zelf is geweldig mooi, vormgegeven door millennia van barre winters daar boven. Er gingen boomring-analisten van de universiteit van Arizona met ons mee op deze expeditie. Er gingen boomring-analisten van de universiteit van Arizona met ons mee op deze expeditie.

Als jullie een dennenappel bij de hand hebben, voel er dan eens goed aan, vooral op het uiteinde. Je zal zien waarom hij een bristle(borstel)cone-den genoemd wordt. Je zal zien waarom hij een bristle(borstel)cone-den genoemd wordt. Hier is Danny Hillis middenin een bristlecone-bos op land van the Long Now. De leeftijd van bristlecones werd per toeval ontdekt, naar aanleiding van een theorie. Edmund Schulman had in de jaren 1950 met veel tegenslag bomen bestudeerd bij Timberline en publiceerde een artikel in Science: 'Ouderdom onder tegenspoed bij coniferen'. Op basis van dat principe keek hij om zich heen naar de verschillende bomen op Timberline. Hij realiseerde zich dat sommige bristlecone-dennen in de White Mountains ruim 4.000 jaar oud waren. 'Ouderdom onder tegenspoed' is op zichzelf al een interessant ontwerpprincipe.

Oké, de mijnen. De eerste vraagprijs voor het land was in 1998 een miljard dollar voor 73 hectare en een paar mijnen. De eigenaar zei: "Er zit een miljard dollar aan beryllium in die berg." Wij zeiden: "Wauw, fantastisch. Luister, een tegenbod. Wat dacht je van 0,-?

(Gelach)

We zijn een nonprofit, dus als je ons het land schenkt, kan je een gigantisch bedrag aftrekken.

(Gelach)

Je hoeft alleen de overheid te overtuigen dat het een miljard waard is.

Er ging een paar jaar overheen en na wat geheen-en-weer konden we dankzijn Mitch en Jay het land kopen voor 140.000 dollar. Dit is een van de mijnen. Er zit geen beryllium. Het heet de Pole Adit. Er zit wat tungsten, een beetje overschot; zo'n mijn was het. Maar het gaat 2,5 km rechtdoor in oostelijke richting. Interessant gebied, behalve, zoals je zal zien als we binnengaan -- we hoopten op kalksteen, maar het is enkel leisteen. Leisteen is geen echt competent gesteente. Competent gesteente blijft overeind zonder stutten. De leisteen heeft wat stutten nodig, dus waren er delen ingestort. De leisteen heeft wat stutten nodig, dus waren er delen ingestort.

Dat is Ben Roberts, de vleermuisspecialist van het Nationale Park. Er zitten vele wonderlijke dingen, zoals deze vreemde schimmel op ingestorte balken. Hier is nog een mijn die dateert uit 1870. Hier is nog een mijn die dateert uit 1870. Oorspronkelijk was dat het eigendom: een aantal mijnen. Het was een zeer productieve zilvermijn. De hoogst renderende mijn in Nevada en hij draaide het hele jaar door. De hoogst renderende mijn in Nevada en hij draaide het hele jaar door. Je kan de voorstellen hoe het in de winter was op 3000 meter. Misschien herken je deze mijnwerkers. Rechts heb je Jeff Bezos die met Paul Saville zoekt naar galeniet, dat lood-zilver-spul. Ze vonden niets. Ze hielden gewoon hun oude baan aan. Dit is de laatste mijn.

Deze mijn heet Bonanza Adit. Hij ligt in een kloof. Alexander Rose verkende met een aantal mensen van het National Park de hele mijn. Die is een 1,5 km diep. Ze vonden daarbinnen vier soorten vleermuis. Bijna alle mijnen komen onder de berg bij elkaar. Niet helemaal, maar iets om over na te denken. Ze komen bijna bijeen. Het weer. Bergen zijn bekend om het interessante weer. Veel interessanter dan Monterey, zelfs vandaag.

Op een dinsdagochtend, afgelopen juni waren we daar. We werden wakker en de berg was bedekt met sneeuw. Een mooi tijdstip om ons weerstation te bezoeken dat we -- weer dankzij Mitch Kapor -- daar bouwen. Een behoorlijk interessant schouwspel. Die vrolijke dame links is Pat Irwin, het regionale hoofd van de National Forest Service. Zij gaven ons een tijdelijke vergunning om daar te zijn. We willen voor de klok ook een tijdelijke vergunning, voor 10.000 jaar. We willen voor de klok ook een tijdelijke vergunning, voor 10.000 jaar.

(Gelach)

Het weerstation is heel interessant. Kurt Bollacker en Alexander Rose ontwierpen een radicaal draadloos station. Draait op zonne-energie en zendt een signaal met de antenne dat weerkaatst op micrometeorietsporen in de atmosfeer naar een plek in Bozeman, Montana, waar de gegevens opgehaald worden en via landlijnen naar San Francisco gestuurd. Daar zetten we de gegevens in real time op onze website. Hier zie je een week weer op 2.860 meter op Mount Washington. Verder naar toegankelijkheid. Er zijn geen paden op Mount Washington, alleen een paar oude mijnwerkerswegen zoals deze, dus je moet overal struiken kappen. Maar er zijn geen beren en ook geen toxicodendron, en er zijn vrijwel geen mensen, omdat deze plek zo lang leeg was. Je kan hier dagenlang rondtrekken zonder iemand te ontmoeten.

Hier is een mogelijke benadering. Je gaat door de Lincoln Canyon. Dat is een mooie wereld op zich, omgeven door rotswanden. Het is een makkelijke tocht door de vallei, totdat je op deze barrière stuit. Die vormt een probleem. Lincoln Canyon als toegang kun je dus schrappen. Een andere mogelijke toegang is de westelijke zijde van de berg. Je kan zien waarom we hem soms Long Mountain noemen. Vanaf je standplaats op 1800 meter is het een makkelijke tocht naar het pijnboom- en jeneverbesbos via dat heuveltje op 2.300 meter. Dan ga je verder door weiden en steiler wordend bos naar de hooggelegen voet van de kliffen op 3.200 meter. Daar stuit je op een probleempje.

Jeff Bezos adviseerde ons bij het afscheid: "Maak de klok ontoegankelijk. Hoe moeilijker het is om er te komen, hoe meer mensen haar zullen waarderen." Nou, voilá. Dat zijn 180 meter hoge verticale wanden. Alexander Rose wilde deze route verkennen. Hij vertrok daar links vanaf zijn pickup op 2.700 meter en beklom de berg. Hij vertrok daar links vanaf zijn pickup op 2.700 meter en beklom de berg. Terwijl je omhoog gaat, daalt je IQ.

(Gelach)

Emotioneel leef je echter op, wat fantastisch is voor een mystieke ervaring, of je wil of niet. Danny Hillis kan hoogte inschatten op basis van hoeveel hij niet kan berekenen in zijn hoofd. Danny Hillis kan hoogte inschatten op basis van hoeveel hij niet kan berekenen in zijn hoofd.

(Gelach)

Ik sprak over de radio met Alexander toen hij dit punt onderaan de rotswand bereikte. Hij zei: "Er is een verborgen richel. Ik denk dat ik omhoog kan". Hij is een klimmer... maar ook onze uitvoerend directeur. Ik wil hem niet dood hebben. Ik weet dat hij dol is op rotswanden. Ik zeg: "Voorzichtig, voorzichtig, voorzichtig". Dan begint hij te klimmen en het volgende wat ik hoor is: "Ik ben halverwege. Het lijkt wel een trap. Ik ga 60 graden omhoog. Het is een geheime route! Het is iets uit Tolkien." Ik zeg: "Voorzichtig, voorzichtig, doe voorzichtig". Dan hoor ik: "Ik heb de top bereikt. Je kan de hele schepping zien van hier." Hij huppelt over de bergkam.

Hier is hij. Dat is Alexander Rose. De eerste beklimming van de westelijke flank van Mount Washington en dat ook nog solo. Deze ontdekking veranderde ons hele idee van deze kliffen en wat we ermee konden doen. We beseften dat we Alexanders ontdekking een naam moesten geven. Alexanders Richel? Nee...

(Gelach)

Het werd uiteindelijk Alexanders Siq. Zander's Siq is vernoemd -- als je in Petra bent geweest -- naar de fantastische schachtvallei die naar Petra leidt en die de Siq heet. naar de fantastische schachtvallei die naar Petra leidt en die de Siq heet. Ze is werkelijk verscholen. Ik kan ze op deze foto niet vinden. Misschien dat jullie ze zien. Alleen als er verse sneeuw ligt, kan je ze zien langs die rand daar. Die markeert ze.

Danny en ik waren op een dag daarboven en Danny kijkt naar rechts en ziet iets halverwege de rotswand. Het is een soort veranda of rotsplateau met bristlecone-dennen. Stel je voor dat mensen die naar de klok gaan, naar buiten kunnen komen om het uitzicht te bewonderen. En de mensen die naar boven zwoegen, zien daar die kleine mensjes, halverwege de rotspartij. Hoe komen die daar? Moet ik dat ook doen? Dat wordt dus misschien deel van de verlokking en deel van het labyrint. Je krijgt een ander perspectief op Danny's veranda, door vanaf de zuidkant noordwaarts te kijken naar de hele formatie daar. Overigens wordt Danny's klok accuraat gehouden door een zonnestraal die op iedere zonnige middag een hittesignaal geeft die de klok corrigeert om haar perfect nauwkeurig te houden. een hittesignaal geeft die de klok corrigeert om haar perfect nauwkeurig te houden. Zelfs bij verandering van de rotatie van de aarde zal de klok helemaal goed lopen.

Hier kijken we van het zuiden, noordwaarts. Allemaal land van de Forest Service. Als je op die kliffen gaat staan, zie je Long Now-land bij die bomen. Als je omhoog gaat en terugkijkt, krijg je een idee van het uitzicht van de top van de berg. Dat is het lange uitzicht. 130 km tot de horizon. Het is ook de boomgrens. Die bristlecones zijn eigenlijk struiken. Een totaal andere plek om te zijn. 3.475 meter hoog en absoluut het einde. Doe een stapje naar rechts en kijk naar de rotsrand. Een halve meter links van Kurt Bollackers voet gaat het 180 meter naar beneden. Hij slentert naar Zanders Siq. Hier kijk je naar beneden. Een leuning is misschien een goed idee. Aan oostelijke zijde is het relaxed, zoals je ziet. Dat is geen sneeuw. Zo ziet de kalksteen er uit. Dat is een dikhoornschaap. De kudde werd gereïntroduceerd vanuit Wyoming. Ze doen het redelijk goed, maar ze hebben wat problemen.

Dit is Danny Hillis. Hij lost net een ontwerpprobleem op. Hij probeert te bepalen of de plek waar hij staat vanuit de vallei de top van de berg lijkt, want de echte top ligt om de hoek verstopt. Dat noemden we in de infanterie de 'militaire top'. Het bleek dat het antwoord 'ja' was. Van beneden in de vallei lijkt het inderdaad de top en daarmee kon misschien getoverd worden. We realiseerden ons geleidelijk dat we op drie serieuze designgebieden hiermee kunnen werken. Een is de ervaring van de berg. Een andere is de ervaring in de berg. De derde is de ervaring vanaf de berg, die gedomineerd wordt door het uitzicht van de lentevallei achter Danny, en als je naar rechts kijkt, daar achter, 24 km richting het Schell Creek-gebergte.

Vooraan liggen 10 boerderijen naast elkaar, die het water uit de bergen gebruiken. Vooraan liggen 10 boerderijen naast elkaar, die het water uit de bergen gebruiken. Uit artesische bronnen komt water daar spontaan naar boven. Eén van de boerderijen heet Kirkeby Ranch. Die laat ik je even zien. Een heel aangename boerderij. Alfalfa en vee, gerund door Paul en Ronnie Brenham. Heel idylisch. En ook hard werken. De meeste boerderijen hebben problemen. Zo zien zij het Schell Creek-gebergte. Als je naar die bomenrij aan het eind gaat, zie je hoe de vallei er vroeger uit zag. Dit is Rocky Mountain-jeneverbes die hier al duizenden jaren staat.

Long Now kijkt nu of het mogelijk is om de hele vallei te kopen Long Now kijkt nu of het mogelijk is om de hele vallei te kopen want die 10 boerderijen met hun 6.880 hectare domineren een vallei van 130.000 hectare met hun weiden etc. Het is misschien mogelijk om de hele vallei te kopen voor vijf miljoen dollar, en deze geleidelijk terug te brengen in de oorspronkelijke staat en het ooit over te dragen aan het Nationale Park. Het zou het oppervlak van het Nationale Park verdubbelen. Dat zou mooi zijn.

Laten we nog eens kijken naar de berg zelf. De klokervaring moet groots zijn, maar van de buitenkant onzichtbaar. De klokervaring moet groots zijn, maar van de buitenkant onzichtbaar. Aan de basis van de hoge kliffen is deze natuurlijke grot. Hij is maar vier meter diep, maar wat als hij van binnenuit vergroot wordt? Hij is maar vier meter diep, maar wat als hij van binnenuit vergroot wordt? Dan heb je een ingang die ruw en nauw was bij binnenkomst, en die geleidelijk steeds verfijnder wordt en uiteindelijk grandioos is. Deze steen laat zich perfect polijsten. Je kan een gepolijste serie gangen en kamers hebben die uiteindelijk naar de 10.000-jarige klok leiden.

Het is geen mijn. Dit zou een genuanceerde voorstelling zijn van de basisstructuur van de berg. Je zou hem van binnen evenzeer waarderen als van buiten. Deze architectuur ontstaat niet door bouwen, maar door wat je voorzichtig wegneemt. Dat heeft de berg ons geleerd. De verbluffendheid van de klok kunnen we grotendeels ontlenen aan de verbluffendheid van de berg. De verbluffendheid van de klok kunnen we grotendeels ontlenen aan de verbluffendheid van de berg. We hoeven alleen maar zijn spectaculaire kenmerken belichten en erin mee te gaan. Het is geen klok in een berg -- het is een bergklok. De Tewa-indianen in het zuidwesten hebben een gezegde voor als je in een langetermijnperspectief wil denken. Ze zeggen "pin peya obe" -- kijk naar de berg.

Dank je wel.

(Applaus)