Steven Levitt analyseert de crack economie

Gelukkig ga ik het hier niet hebben over een tragedie in mijn eigen leven, maar over die in andermans leven. Het is een stuk gemakkelijker luchthartig te zijn over iemand anders zijn tragedie dan over je eigen, en ik wil in de geest van de conferentie blijven.

Als je de verhalen in de media mag geloven, was het leven van een drugsdealer ten tijde van de piek in de crack-cocaïne-epidemie een heel glamoureus leven, in de woorden van Virginia Postrel. Geld, drugs, wapens, vrouwen, noem maar op - sieraden, bling-bling - alles was er.

Wat ik vandaag wil vertellen is dat er in feite, gebaseerd op tien jaar research, een unieke kans om een bende van binnenuit te bekijken - de boekhouding in te kijken, de financiële administratie van de bende - dat het leven in een bende niet zo glamoureus is bleek te zijn. Maar ik denk dat, meer realistisch gezien, het deel uitmaken van een bende - het verkopen van drugs voor een bende - misschien wel de slechtste baan van Amerika is. En dat is waar ik je vandaag van wil overtuigen.

Er zijn drie dingen die ik wil doen: Ten eerste wil ik uitleggen hoe en waarom crack-cocaïne zo'n diepe invloed had op de binnenstedelijke bendes. Ten tweede wil ik uitleggen hoe iemand als ik de mogelijkheid had om de werking van een bende van binnenuit te kunnen bekijken. Dat is denk ik een interessant verhaal. En ten derde wil ik u op een oppervlakkige manier iets wil vertellen over de dingen die we tegenkwamen toen we een kijkje konden nemen in de financiële administratie, de boekhouding van de bende.

Voordat ik dat doe heb ik één waarschuwing, namelijk dat deze presentatie een '+17'-waardering heeft gekregen van de Motion Picture Association of America. Deze presentatie bevat thema's voor volwassenen en grof taalgebruik. Je zult blij zijn dat, gezien de persoon die hier op het podium staat, er geen naakt te zien zal zijn, afgezien van (Zaal lacht) onverwachte mankementen aan de kleding. (Zaal lacht)

Ik zal beginnen met het vertellen over crack-cocaïne en hoe het bendes veranderde. En om dat te doen moet je terug gaan in de tijd van voor de opkomst van crack-cocaïne, begin jaren '80, en er naar kijken vanuit het perspectief van de leider van een bende. Het was zo slecht nog niet om leider te zijn van een bende in het midden van de jaren '80, aan het begin van de jaren '80.

Je had veel macht en kon mensen in elkaar slaan, je had veel prestige en respect. Maar er was geen droog brood mee te verdienen. Er was geen manier voor de bende om geld te verdienen. En ze konden geen geld van de bendeleden vragen, want de mensen in de bende hadden geen geld. Je kon niet echt geld verdienen met de verkoop van marihuana. Het bleek dat marihuana te goedkoop was. Je kunt niet rijk worden van het verkopen van marihuana. Je kon geen cocaïne verkopen. Cocaïne is een fantastisch product, cocaïne in poedervorm, maar je moest rijke, blanke mensen kennen. En de meeste binnenstedelijke bendeleden kenden gaan rijke blanken, dus ze konden het niet in die markt verkopen. En kleine criminaliteit was ook niet echt een mogelijkheid. Het blijkt dat kleine criminaliteit een verschrikkelijke manier is om geld te verdienen.

Het resultaat was dus, dat je als bendeleider macht had. Dat is niet zo'n slecht leven. Maar uiteindelijk was het wel zo dat je bij je moeder thuis woonde. Het was niet bepaald een carrière. Het was... Er zat een limiet aan hoeveel macht je kon hebben en hoe belangrijk je kon zijn als je bij je moeder thuis woonde.

Maar toen was er crack-cocaïne. En om met de woorden van Malcolm Gladwell te spreken: crack-cocaïne was de extra-chunky tomatensaus-versie van de binnenstad. (Zaal lacht) Want crack-cocaïne was een ongelooflijke innovatie. Ik heb vandaag geen tijd om het hier over te hebben. Maar als je er over nadenkt, zou ik zeggen dat in de afgelopen vijfentwintig jaar, van elke uitvinding of innovatie die dit land heeft gezien, de grootste, als we kijken naar de impact op het welzijn van mensen die in de binnenstad wonen, crack-cocaïne is geweest. Een negatieve impact. Het had een gigantische impact op mensen hun leven.

Dus wat maakte crack-cocaïne zo populair? Het was een fantastische manier om high te worden omdat je crack-cocaïne kon oproken - cocaïne in poedervorm kan niet gerookt worden, en roken is een veel efficiëntere manier om high te worden dan snuiven. Het bleek dat er een deel van de bevolking was die niet wist dat het crack-cocaïne wilde, maar, toen het beschikbaar werd, het heel graag bleek te willen. En het was een perfecte drug. Je kon de cocaïne die erin ging voor een dollar kopen, en het voor vijf dollar verkopen. Het was heel erg verslavend, en de high duurde maar kort. Je had een hele sterke high voor vijftien minuten, en daarna, als dat wegzakte, wilde je alleen maar weer high worden.

Met de komst van crack-cocaïne werd een goede markt gecreëerd. En voor de leiders van de bendes was het een fantastische manier, zo leek het, om veel geld te verdienen. Ten minste, voor de mensen aan de top.

Dit is waar wij op het toneel verschijnen. Niet echt ikzelf, ik ben maar een kleine speler in dit geheel. Mijn co-auteur, Sudhir Venkatesh, is de hoofdpersoon. Hij studeerde wiskunde aan de universiteit en had een groot hart en besloot dat hij een Ph.D. in sociologie wilde gaan doen. Hij ging naar de Universiteit van Chicago. In de drie maanden voordat hij naar Chicago kwam, had hij de Grateful Dead achterna gereisd. En, in zijn eigen woorden, hij "zag eruit als een freak." Hij is Zuid-Aziatisch, donker getint Zuid-Aziatisch. Een grote man, en hij had haar, in zijn eigen woorden, "tot aan zijn kont." Hij tartte allerlei soorten grenzen: was hij zwart of wit? Was hij man of vrouw? Hij was een merkwaardig iemand om te zien.

Hij kwam naar de Universiteit van Chicago en de beroemde socioloog, William Julius Wilson, was een boek aan het schrijven waarvoor door heel Chicago heen mensen geënquêteerd moesten worden. Na één blik op Sudhir te hebben geworpen, die een paar enquêtes voor hem ging afnemen, wist hij precies waar hij hem naartoe zou sturen, één van de moeilijkste, meest beruchte woonprojecten, niet alleen in Chicago, maar in de gehele Verenigde Staten.

Dus Sudhir, deze voorstedelijke jongen die nog nooit echt in de binnenstad was geweest, nam plichtshalve zijn klembord en liep naar dit woonproject. Hij komt aan bij het eerste gebouw. En in het eerste gebouw? Niemand thuis. Maar hij hoort stemmen in het trappenhuis, dus hij klimt de trap op. Hij draait de hoek om en treft een groep jonge Afro-Amerikanen aan die aan het dobbelen zijn.

Dit speelt zich af rond 1990, tijdens de piek van de crackepidemie. In een bende zitten is een hele gevaarlijke baan, je houdt niet van verrassingen. Je houdt er niet van verrast te worden door mensen die net de hoek om komen, en het mantra was: eerst schieten, dan vragen stellen. Sudhir had geluk. Hij was zo'n freak en dat klembord heeft waarschijnlijk zijn leven gered, want de bendeleden dachten dat geen rivaliserend bendelid de trap op zou komen om hen neer te schieten met een klembord. (Zaal lacht)

Het was niet bepaald een warme verwelkoming, maar zij zeiden, ok, laten maar es horen wat voor enquêtevragen je hebt. Dus, en ik maak hier geen grap, de eerste vraag op de enquête die hij moest stellen was: "Hoe vindt u het om arm en zwart in Amerika te zijn?" (Zaal lacht) Dan ga je toch over de academische wereld nadenken, toch? (Zaal lacht)

De antwoordkeuzes waren: erg goed, goed, slecht en heel slecht. Sudhir ontdekte dat het echte antwoord als volgt was... (Zaal lacht) De enquête was uiteindelijk niet wat Sudhir redde. Hij werd die nacht gegijzeld gehouden in het trappenhuis. Er werd veel geschoten, en hij hield veel filosofische discussies met de bendeleden. Tegen de ochtend kwam de bendeleider langs. Hij keek naar Sudhir, besloot dat hij geen gevaar was, en ze lieten hem naar huis gaan. Dus Sudhir ging naar huis, nam een douche, deed een dutje.

En jij en ik zouden in zo'n situatie waarschijnlijk denken, ik denk dat ik mijn thesis maar over The Grateful Dead ga schrijven. Ik ben ze de afgelopen drie maanden achterna gereisd. (Zaal lacht)

Maar Sudhir ging terug naar het woonproject, ging naar de tweede verdieping en zei: "Hey jongens, ik heb het gister zo met jullie naar mijn zin gehad dat ik mij afvroeg of we dat vannacht nog een keer konden overdoen." En dat was het begin van, naar wat bleek, een mooie vriendschap waarbij Sudhir tien jaar lang zo nu en dan in het woonproject woonde: hij verbleef vaak in crackhuizen, ging naar de gevangenis met de bendeleden, de ramen van zijn auto werden kapot geschoten, de politie brak in in zijn appartement en stal zijn computerschijven, noem maar op. Uiteindelijk had het verhaal een goed einde voor Sudhir, die één van de meest gerespecteerde sociologen van het land werd. En vooral voor mij, zittende in mijn kantoor met Excelspreadsheets geopend, wachtende op Sudhir die mij de laatste data kwam brengen die hij van de bende had gekregen. Het was één van de meest ongelijke co-schrijverschappen ooit (Zaal lacht) maar ik was blij dat ik er de vruchten van kon plukken.

Wat waren onze bevindingen? Wat vonden we in de bende? Laat me één ding zeggen, we hadden toegang tot echt iedereen in de bende. We hebben een kijkje kunnen nemen in de bende, van de laagste ranken tot de top. Zij vertrouwden Sudhir, zoals geen enkele academicus ooit - of andere buitenstaander - ooit het vertrouwen heeft kunnen winnen van deze bendes, tot aan het punt waar zij openstelden wat het meest interessant voor mij was: hun boeken, de financiële verslagen die zij bijhielden. En uiteindelijk stelden zij die beschikbaar voor ons. We konden ze niet alleen bestuderen, maar we konden ook vragen stellen over wat er in stond.

Dus als ik het allemaal heel snel samenvat in de korte tijd die ik heb, wat ik heb meegenomen uit de ervaringen met de bende, is dat als ik een parallel moet trekken tussen de bende en elke andere organisatie, dan zou het zijn dat de bende is als McDonald's. Op heel veel manieren, net als McDonald's.

Ten eerste, is op een bepaalde manier, misschien niet de meest interessante, maar het is een goede manier om te beginnen, is de manier waarop het is georganiseerd. De hiërarchie van de bende, de manier waarop ze eruit ziet. Dus dit is hoe een organigram van hoe de bende eruit ziet. Ik weet niet of u veel van organigrammen afweet, maar als je een gesimplificeerde versie van McDonald's organigram zou maken, is dit hoe het eruit zou zien. Welnu, het is ongelooflijk, maar in de hoogste rangen van de bende, noemen ze zichzelf de "board of directors." (Zaal lacht)

En Sudhir zegt dat deze jongens niet bepaald een heel wereldwijs beeld hadden van wat er in het Amerikaanse zakenleven gebeurde. Maar ze hadden films als Wall Street gezien en hadden iets geleerd over hoe het er in de echte wereld aan toe ging. Onder de board of directors vinden we de regionale vicepresidenten, de mensen die, zeg maar, het zuiden van Chicago of het westen van Chicago controleerden.

Sudhir leerde de jongen die de ongelukkige taak had om de Iowa franchise te runnen heel goed kennen. (Zaal lacht) De Iowa franchise bleek voor deze zwarte bende, niet een van de meest briljante financiële ondernemingen. (Zaal lacht)

Maar wat een bende nog het meest op een McDonald's doet lijken zijn de franchises. De jongens die de lokale bendes leiden, de vier bij vier blokken, zijn, op een bepaalde manier, net als de jongens die de McDonald's runnen. Het zijn de ondernemers. Zij krijgen de exclusieve rechten om de drugsverkoop te controleren. Zij mogen de naam van de bende gebruiken, voor merchandising en marketing. En zij zijn degenen die winst of verlies draaien, afhangende van hoe goed zij zijn in het runnen van hun zaken.

De groep waarvan ik echt wil dat u er over nadenkt, zijn die aan de onderkant van de ladder, het voetvolk. Dit zijn normaal gesproken de tieners, die op de hoek van de straat de drugs staan te verkopen. Extreem gevaarlijk werk. Het is belangrijk op te merken dat al het gewicht, alle mensen in deze organisatie aan de onderkant zitten, net als bij McDonald's. Dus op een bepaalde manier is het voetvolk net als de mensen die jouw bestelling opnemen bij McDonald's. Het is niet toevallig dat zij op elkaar lijken. Het is zelfs zo dat in deze buurten, zij dezelfde mensen zijn. Dezelfde tieners die in de bende werken zijn ook, tegelijkertijd, part-time aan het werk op plekken als McDonald's. Ik denk dat dit wel aangeeft wat het voornaamste resultaat is waar ik het over heb gehad, over wat voor een naar baantje het is, in een bende te zitten. Want, als het in een bende zitten zo'n fantastische, lucratieve baan zou zijn, waarom zouden deze jongens dan een tweede baantje hebben bij McDonald's?

Dus, hoe zien de uurlonen eruit? Misschien zal het je verbazen. Gebaseerd op de feitelijke, na met hun te hebben gesproken en hun verslagen te hebben gezien, is dit hoe de uurlonen eruit zien. Het uurloon van het voetvolk was $3.50 per uur. Dat is minder dan het minimumloon, ok? En dit is goed gedocumenteerd. Het is goed te zien, door de consumptiepatronen die ze hebben. Dit zijn feiten, geen fictie. Er zat niet veel geld in de bende, vooral in de onderste regionen.

Als je het voor elkaar had gekregen om jezelf op te werken tot een lokale leider, het equivalent van de McDonald's franchisenemer, dan verdiende je $100.000 per jaar. En dat was, op sommige manieren, de beste baan waar je als jonge zwarte man op kon hopen als je in deze buurten opgroeide. Als je het voor elkaar kreeg tot de top door te groeien, dan kon je rekenen op ongeveer $200.000 tot $400.000 per jaar. Dan zou je echt succesvol zijn.

En één van de trieste gevolgen - naast vele andere consequenties, van crack-cocaïne is dat de meest getalenteerde individuen in deze gemeenschappen hier naar streven. Ze probeerden niet op een legitieme manier succesvol te worden, want er waren geen legitieme manieren om aan de buurt te ontsnappen. Dit was de beste manier. En eigenlijk was het de goede keuze, waarschijnlijk, om op deze manier te proberen weg te komen. Kijk hier naar.

De vergelijking met McDonald's houdt hier op. De verdiensten zien er ongeveer hetzelfde op. Waarom is het zo'n slechte baan? De reden dat het zo'n slechte baan is, is dat een groot deel van de tijd, iemand op je aan het schieten is. Als er zoveel geschoten wordt, wat zijn dan de dodentallen? In onze bende, en, toegegeven, dit was niet bepaald een standaard situatie. Dit was ten tijde van een periode van intens geweld, veel oorlogen tussen bendes, en deze bende was behoorlijk succesvol. Maar daar zat een prijskaartje aan. Het dodental, om het maar niet te hebben over het aantal arrestaties, gevangenisstraffen, gewonden, het dodental in onze sample was 7% per persoon per jaar. Als je vier jaar in de bende zat, dan was de kans dat je dood geschoten zou worden ongeveer 25 procent. Veel hoger dan dat wordt het niet.

Ter vergelijking, laten we een ander levenspad bekijken waarvan je kan verwachten dat het extreem riskant is. Laten we zeggen dat je een moordenaar bent en je bent veroordeeld voor moord, en je zit in de dodencel. Het blijkt, dat het dodental onder mensen in de dodencel, door alle oorzaken inclusief executie, op twee percent per jaar uitkomt. (Zaal lacht) Het is dus veel veiliger om in de dodencel te zitten dan drugs te verkopen op de straat.

Dat zet je aan het denken, voor degenen onder jullie die denken dat de doodstraf een enorm afschrikwekkend effect heeft op de misdaad. Het geeft ook een idee van hoe slecht het leven was in de binnenstad tijdens de crack epidemie, en ik richt mij hier niet echt op het negatieve, maar er is nog een ander verhaal te vertellen hier, als je kijkt naar het dodental van jonge zwarte mannen die opgroeiden in de binnenstad in de VS, het dodental tijdens de crackepidemie was ongeveer 1 procent. Dat is extreem hoog. En dat zijn gewelddadige doden, het is ongelooflijk op een bepaalde manier.

Om dit is perspectief te zetten, als je dit bijvoorbeeld vergelijkt met de soldaten in Irak die nu aan het vechten zijn in de oorlog: 0,5 procent. Letterlijk, jonge zwarte mannen die in dit land opgroeiden, leefden in een oorlogsgebied zoals de soldaten in Irak in een oorlog aan het vechten zijn.

Waarom zou iemand in vredesnaam dan bereid zijn, vraag je jezelf misschien af, om op de hoek van de straat voor $3.50 per uur drugs te verkopen, met een kans van 25 procent in vier jaar om dood te gaan? Waarom zouden ze dat doen? Ik denk dat er een paar antwoorden zijn.

De eerste uitleg is dat de geschiedenis ze voor de gek hield. Het was vroeger zo dat een bende een rite de passage was. Dat de jonge mensen die de baas waren in de bende, als ze ouder werden, uit de bende stapten. Wat er gebeurde was, dat de mensen die op het juiste moment op de juiste plaats waren, de mensen die de bende leidden van midden tot eind jaren '80, heel erg rijk werden. Het was logisch om te denken: "De volgende generatie, die uit de bende stapten als ze ouder werden zoals alle anderen, en de volgende generatie gaat het overnemen en ook rijk worden."

Er zijn een paar overeenkomsten, denk ik, met de internetboom, of niet? De eerste groep mensen in Silicon Valley zijn heel erg rijk geworden. Al mijn vrienden zeiden: "Misschien moet ik dat ook doen." En zij waren bereid het werk te doen voor heel weinig geld, voor aandelenopties die er nooit kwamen. Op een bepaalde manier was dat precies wat er gebeurde met de groep mensen die bereid waren van onderaan te beginnen. Net als bijvoorbeeld een advocaat op een advocatenkantoor, een eerstejaarsadvocaat is bereid om onderaan te beginnen, 80-urige werkweken te draaien voor weinig geld omdat ze denken dat ze partner kunnen worden. Maar wat hier gebeurde was dat de regels veranderden en ze nooit partner konden worden.

Inderdaad, dezelfde mensen die de grote bendes leidden eind jaren '80, doen dat vandaag de dag nog steeds. Ze hebben nooit iets van de rijkdom doorgegeven. Dus iedereen zat vast in die $3,50 per uur baan, wat een ramp bleek te zijn.

Daarnaast was de bende heel, heel erg goed in marketing en bedrog. Eén ding dat de bende bijvoorbeeld deed was, de bendeleiders hadden grote groepen volgers, en ze reden in grote sjieke auto's, hadden sjieke sieraden. Dus wat Sudhir zich uiteindelijk realiseerde, toen hij meer met ze omging, is dat ze eigenlijk die auto's helemaal niet bezitten. Ze leaseden de auto's alleen, omdat ze zich die sjieke auto's helemaal niet konden veroorloven. En ze hadden niet echt gouden sieraden, ze hadden vergulde sieraden. En dit grijpt terug op het echte-echte versus het neppe-echte.

En echt, ze deden allerlei dingen om jonge mensen te laten denken dat het een goed iets was om in de bende te zitten. Zo gaven ze bijvoorbeeld een jongen van 14 een stapel biljetten om vast te houden. Die 14 jarige zou zeggen: "Nou..." Hij zou tegen zijn vrienden zeggen, "Hey, kijk 'es naar al het geld dat ik van de bende heb gekregen." Het was niet zijn geld, totdat hij het uitgaf. En dan had hij in wezen een schuld naar de bende toe, en was hij voor een tijd een soort van gecontracteerde bediende. Ik heb nog een paar minuten.

Laat me nog één laatste ding doen. Ik had niet gedacht dat ik er genoeg tijd voor zou hebben, om het te hebben over wat we, meer algemeen, hebben geleerd, over de economische kant van het bestuderen van de bende. Economen hebben de neiging om zich in technische bewoordingen uit te drukken. Vaak blijken onze theorieën jammerlijk mis te zijn als we naar de data kijken. Maar wat interessant is, is dat in deze setting sommige van onze economische theorieën die niet zo goed werkten in de echte economie, heel goed bleken te werken in de drugseconomie, in zekere zin omdat het ongebreideld kapitalisme is. Hier is een economisch grondbeginsel. Dit is één van de basisideeën in de arbeidseconomie, een zogenaamd "compenserend differentieel." Het is het idee dat de toename in loon die een werknemer nodig heeft om hem onverschillig te laten over het uitvoeren van de ene of de andere taak - waarvan er één vervelender is dan de andere - dat is wat je een compenserend differentieel noemt. Dit is waarom wij denken dat vuilnismannen wellicht meer betaald krijgen dan mensen die in parken werken, ok?

De woorden van één van de leden van deze bende maken dit duidelijk. Dus wat blijkt, ik loop een beetje te ver voor mezelf uit. Het blijkt dat, in de bende, als er een oorlog gaande is, de voetsoldaten twee keer zoveel betaald krijgen. Het is precies dit concept. Want anders zijn ze niet bereid het risico te nemen. En de woorden van een bendelid geven dit mooi weer: Hij zegt: "zou jij hier blijven staan als al deze shit gaande is", dat betekent geschiet, "als al deze shit gaande is? Nee toch? Dus als ik gevraagd word mijn leven op het spel te zetten, dan moeten ze me daarvoor betalen." Ik denk dat het bendelid veel beter uitdrukt wat er gaande is dan een econoom. (Zaal lacht)

Hier is er nog één. Economen spreken veel over speltheorie, dat elk tweepersoonsspel een Nash-evenwicht heeft. Hier is de vertaling die je van een bendelid krijgt. Ze zijn aan het praten over de beslissing om niet te gaan schieten... één ding dat een fantastische zakelijke tactiek is gebleken in de bende, is als je in het territorium van een andere bende gewoon in de lucht schiet, dan zijn mensen bang om daar hun drugs te kopen en komen ze naar jouw buurt toe.

Maar hier is wat ze zeggen over de reden om dat niet te doen. Hij zegt: "Als we daar gaan beginnen met schieten," in het territorium van de andere bende, dan gaat niemand, en ik bedoel, weet je, niemand, een stap op hun terrein zetten. Maar we moeten voorzichtig zijn, want zij kunnen hier ook rond gaan schieten, en dan zijn we allemaal genaaid." (Zaal lacht) Dus dat is precies hetzelfde concept. Maar soms hebben economen het ook mis. Eén van de dingen die we observeerden in de data, is dat de bendeleider altijd betaald kreeg, ok? Het maakte niet uit hoe slecht de economische situatie was, hij werd altijd betaald.

We hadden wat theorieën met betrekking tot de cashflow, en het ontbreken van toegang tot de kapitaalmarkt, en dat soort dingen. Maar toen we aan een bendelid vroegen "Hoe komt het dat jij wel altijd betaald krijgt, en jouw werknemers niet altijd? Zijn reactie was: "Je hebt al deze negers onder je die jouw baan willen, weet je? Als je zelf de verliezen opvangt, dan zien ze je als zwak en dat soort shit." Ik dacht er even over na, en zei: "CEO's betalen zichzelf vaak bonussen van een miljoen, zelfs als de bedrijven geld aan het verliezen zijn. Het zou nooit bij een econoom opkomen dat dit idee van "zwak en dat soort shit" heel erg belangrijk zou kunnen zijn." Maar misschien, misschien is "zwak en dat soort shit", een belangrijke hypothese die wat beter geanalyseerd moet worden.

Dank u wel.