Steve Jurvetson over model raketbouw

Overdag ben ik een durfkapitalist. Gedurende het weekend hou ik van raketten. Ik hou van fotografie, ik hou van raketten, en ik ga het hebben over een hobby die kan schalen, en ik zal jullie foto's tonen die ik gedurende jaren genomen heb met kinderen zoals deze, kinderen die hopelijk opgroeien en ook van raketbouw gaan houden, en uiteindelijk misschien de volgende Richard Branson of Diamandis zullen worden. Mijn zoon ontwikkelde een stabiele raket -- een golfbal raket. Ik vond het best wel een interessant experiment in de principes van raketbouw, en hij vliegt recht als een pijl.

Natriumbicarbonaat en azijn. Nachtelijke opname zijn mooi, als ze de Grote Beer en de Melkweg doorboren. Tweetraps raketen, raketten met video camera's, met ingebouwde computers die vluchtinformatie bijhouden. Raketten die terugglijden naar de aarde. Ik gebruik RockSim om vluchten op voorhand te simuleren om te zien of ze de geluidsbarrière doorbreken of niet, en lanceren we ze met ingebouwde computers om zo hun prestaties te kunnen vastleggen.

Maar om de echt grote te lanceren, gaan we naar niemandsland -- Black Rock Desert, waar gevaarlijke zaken gebeuren. En naarmate de jongens groter worden, worden ook de raketten groter. Ze gebruiken motoren die ze ook echt gebruiken op kruisraketten. Ze laten je buik rommelen en verbazen fotografen die het spektakel bekijken. Deze raketten gebruiken experimentele motoren op lachgas. Het vaakst gebruiken ze een vaste stuwstof. Het is een raar soort liefde.

We hebben een website: Rocketmavericks.com met daarop mijn foto's, indien men meer hierover zou willen leren, willen deelnemen of zou willen komen kijken. We hebben ze Rocket Mavericks genoemd. Deze was fantastisch. Hij ging tot 100.000 voet, en ging uiteindelijk 11 voet diep in de vaste klei, een zogeheten bunker-breker, na zich in de klei geboord te hebben moest ze uitgegraven worden.

Raketten gaan kronkelen als ze teveel drijfkracht produceert. Dit was gedurende een race. 's Nachts kan je zien wat er gebeurt in een seconde, overdag noemen we ze 'landhaaien'. Soms ontploffen ze gewoon voor onze ogen,

of komen ze razendsnel terug.

Om deze foto te nemen deed ik wat ik vaak doe, ik ging ver weg van het lanceerplatform waar geen andere toeschouwers zijn. En als we deze video kunnen tonen, zal ik jullie tonen wat nodig was om deze "DreamWorks" opname te maken.

Video: Stemmen: Ja. Mooi.

Steve Jurvetson: Dit is zeldzaam. Hier realiseren ze dat de computer defect is. Stemmen: Oh shit.

SJ: Hier realiseren ze dat alles aan boord verstoord raakt.

Stemmen: Hij slaat door. Oh shit.

SJ: En ik zal gewoon stil zijn.

Stemmen: Nee. Omhoog, omhoog, omhoog.

SJ: En dat ben ik ginds, continu aan het fotograferen. Zaken gaan vaak mis. Sommige mensen komen kijken uit NASCAR-achtige fascinatie waar zaken botsen, knarsen, de parachute opbranden gedurende de val -- dit was het voorbije weekend. Deze ging naar boven, ging supersonisch, en verloor een stuk van zijn romp, een rommelmarkt in de lucht, en een brandende blok metaal die terug kwam. Deze zaken vielen neer gedurende het ganse weekend lancering na lancering na lancering. Het is een patroon dat je niet echt gewoon bent. En op vele manieren probeer ik vast te leggen wat mis loopt -- dit is een uitdaging in de fotografie want al deze zaken gebeuren in een fractie van een seconde.

Waarom doen ze het ? Het is voor zaken als deze: Gene uit Alabama gaat er heen met zijn zelgebouwde raket met sensoren op basis van röntgenstralen, video camera's, versierd met elektronica, en slaagt erin zijn raket tot 100.000 voet te krijgen, net buiten de atmosfeer, met uitzicht als dit.

Het is deze adembenemende afbeelding -- het succes natuurlijk -- dat ons motiveert. En dit motiveert eveneens kinderen om raketbouw te volgen en te begrijpen, het helpt ze het belang van fysica en wiskunde in te zien, en om in vele opzichten met ontzag te kijken naar de ontdekking van de grenzen van het onbekende. Dank u.

.