Stephen Petranek telt af naar Armageddon

De vooruitgang die in de laatste 10 jaar in de astronomie, kosmologie en biologie heeft plaatsgevonden, is echt buitengewoon - zozeer zelfs dat we meer weten over ons universum en hoe het werkt dan veel van jullie zich kunnen indenken. Maar ik heb nog iets anders opgemerkt terwijl die veranderingen plaatsvonden, zoals toen men ontdekte dat dat er echt een zwart gat zat in het centrum van elk melkwegstelsel. Wetenschapsschrijvers en redacteuren - ik zou moeten zeggen 'mensen die schrijven over wetenschap' - en redacteuren zitten soms na een dag hard werken wat te keuvelen over een aantal van deze ongelooflijke inzichten over hoe het universum werkt.

Ze komen dan onvermijdelijk terecht bij een zeer bizar onderwerp, namelijk de manieren waarop de wereld plotseling zou kunnen eindigen. Daarover wil ik het vandaag hebben. (Gelach) Ach, lach maar, dwazen. (Gelach)

(Stem: Kunnen we niet een beetje vroeger ophouden?)

(Gelach) Ja, we kunnen die tijd goed gebruiken! Stephen Petranek: Het leek me nogal fantastisch maar na wat nadenken, begon ik ze serieus te nemen. En toen kwam 9/11. Ik dacht: “Ach God, ik kan op de TED-conferentie niet gaan praten over hoe de wereld gaat vergaan. Niemand wil daar nu iets over horen! Daarom begon ik met wetenschappers te praten over wat andere onderwerpen. Een van die jongens was een neuroloog. Hij zei: "Ik zie heel wat oplossingen voor de problemen waar je mee op de proppen kwam." Dat doet me denken aan Michaels talk gisteren. Zijn moeder zei dat je zonder probleem geen oplossing kunt hebben. Dus gingen we op zoek naar oplossingen voor manieren waarop de wereld morgen zou kunnen eindigen. En kijk, we vonden ze. Nu volgt een videoband van een persconferentie van president Bush van een paar weken geleden. Kan je hem starten, Andrew?

President George W. Bush: “Hoeveel de verdediging van onze veiligheid en vrijheid ook mogen kosten, dat moeten we betalen.”

SP: Ik ga akkoord met de president. Hij wil twee biljoen dollar uitgeven om ons volgend jaar te beschermen tegen terroristen, wat onze begroting weer in ijltempo in het deficit zal brengen. Maar terroristen zijn niet de enige bedreiging waar we voor staan. Ernstige rampen kunnen ons te wachten staan. En we willen ze niet zien net zoals met terrorisme en met wat ons op 11 september is overkomen.

Daarom stel ik voor dat we 10 miljard dollar weghalen uit dat budget van 2.130 miljard dollar - dat is twee honderdste van dat budget - en één miljard dollar spenderen aan elk van deze problemen. Het overgrote deel kan worden opgelost en de rest kunnen we overleven. Ik hoop dat jullie dit even fascinerend - voor mij is dat toch zo - zullen vinden als Richards kakkerlakken.

Maar de mensen in deze zaal kunnen de wereld letterlijk veranderen. Daarom hoop ik dat dit jullie zal bijblijven, en dat jullie te gepasten tijde proberen druk uit te oefenen om aan een aantal van deze ideeën serieus wat geld te besteden.

We beginnen. Nummer 10: we verliezen de wil om te overleven. We leven in een ongelooflijke tijd van moderne geneeskunde. We zijn allemaal veel gezonder dan 20 jaar geleden. Over de hele wereld krijgen mensen steeds betere geneeskunde - maar mentaal gaan we eronderdoor. De Wereldgezondheidsorganisatie schat nu dat één op vijf mensen op de planeet klinisch depressief is. Ze zegt ook dat depressie de grootste epidemie is die de mensheid ooit heeft gekend.

Al snel zullen we door genetische doorbraken en betere medicijnen 100 jaar als een normale levensduur gaan beschouwen. Een nu geboren vrouwelijk kind zal gemiddeld 83 jaar oud worden. Onze levensduur wordt bijna één jaar langer voor elk jaar dat verstrijkt. Het probleem met ouder worden, is dat 65-plussers het meest geneigd zijn om zelfmoord te plegen.

Wat zijn de oplossingen? We hebben in dit land geen verzekering voor geestelijke gezondheid en dat is - (Applaus) - echt een misdaad. Voor 98 procent van alle mensen met een depressie, en ik bedoel een echt ernstige depressie - ik heb een vriend met een verbluffend ernstige depressie - is het met de huidige geneeskunde en technologie een geneesbare ziekte. Maar het is vaak een combinatie van gesprekstherapie en pillen. Pillen alleen volstaan niet, vooral bij klinisch depressieve mensen. Je moet naar een psychiater of een psycholoog kunnen gaan, je 10 dollar remgeld betalen en behandeld worden, net zoals wanneer je je arm bezeerd hebt. Het is belachelijk.

Ten tweede: farmaceutische bedrijven gaan geen geavanceerde psychoactieve geneesmiddelen ontwikkelen. We weten dat de meeste psychische aandoeningen een biologische component hebben die kan worden behandeld. We weten nu verbazend veel meer over de hersenen dan 10 jaar geleden. De federale overheid, via de NIH en de National Science - NSF - moeten een aanzet geven om de farmaceutische bedrijven geavanceerde psychoactieve geneesmiddelen te helpen ontwikkelen.

We gaan verder. Nummer 9 - lach niet - buitenaardsen vallen de aarde aan. Tien jaar geleden zouden slechts weinig astronomen je hebben verteld dat er planeten buiten ons zonnestelsel zijn. In 1995 vonden we er drie. De telling zit nu op 80 - we vinden er zo'n 2 of 3 per maand bij (nvdv 721 op 12/01/2012). Die bevinden zich allemaal in ons eigen kleine hoekje van de Melkweg. Er moeten miljoenen planeten zijn in de Melkweg en zoals Carl Sagan vele jaren geleden al volhield, en erom werd uitgelachen, moeten er miljarden zijn in het universum. Binnen enkele jaren gaat de NASA vier of vijf telescopen naar Jupiter sturen, waar er minder stof is, om te zoeken naar Aarde-achtige planeten. Met de huidige technologie zijn die nog niet te zien noch te detecteren. We gaan dus elders in het heelal, en waarschijnlijk vrij dicht bij ons, leven aantreffen. Dat een deel ervan intelligenter is dan wij wordt ook alsmaar waarschijnlijker.

Vergeet niet dat onze geavanceerde beschaving - een industriële beschaving, zo je wil - slechts 200 jaar oud is. Hoewel ik iedere keer dat ik in Pompeii kom, verbaasd ben dat ze op elke hoek van de straat het equivalent van een McDonald's hadden. Ik vraag me af hoever de beschaving eigenlijk is opgeschoten sinds 79 n.C., maar het zit erin. Ik geloof daar wel in. Ik geloof niet dat er al buitenaardsen op de aarde zijn. Maar er is kans dat we ooit eens geconfronteerd zullen worden met een beschaving die is intelligenter dan de onze.

Wat houdt dat in? Gaan ze de waterstof uit onze oceanen opzuigen? Ons wegslaan als vliegen, zoals wij vliegen wegslaan als we het regenwoud gaan ontginnen? Kijk naar onze eigen geschiedenis. Wijlen Gerard O'Neill, fysicus, zei: "De geavanceerde westerse beschaving heeft een destructief effect gehad op alle primitieve beschavingen waarmee ze in contact kwam, zelfs in de gevallen waar gepoogd werd ze te beschermen en de primitieve beschaving te behouden." Als de buitenaardsen ons komen bezoeken, zijn wij de primitieve beschaving.

Welke oplossingen hebben we daarvoor? (Gelach) Godzijdank kunnen jullie allemaal lezen! Het lijkt misschien belachelijk, maar we hebben een heel slechte voorgeschiedenis bij het anticiperen op dit soort dingen om er echt op voorbereid te zijn. Hoeveel energie en geld is er nodig om een plan uit te werken om te onderhandelen met een geavanceerde soort?

Ten tweede - en je gaat hier van mij meer over horen - moeten we een naar buiten gerichte, ruimtevarende natie worden. We moeten het idee cultiveren dat de Aarde niet het eeuwige leven zal hebben. Onze zon zal niet eeuwig blijven schijnen. Als we willen dat de mensheid eeuwig zal duren, moeten we de Melkweg koloniseren. Dat is tegenwoordig niet meer onvoorstelbaar. (Applaus) Als we onderweg een geavanceerde beschaving tegenkomen, zal het ons ook van pas komen zelf een geavanceerde beschaving te zijn.

Nummer acht -(Voice:. Steve, dat is wat ik ga doen na TED) (Gelach) (Applaus)

SP: Jij snapt het! Je hebt de baan.

Nummer 8: het ecosysteem begeeft het. Vorig jaar juli publiceerden 19 oceanografen in het tijdschrift Science een zeer, zeer ongebruikelijk artikel. Het was geen echt onderzoeksrapport, eerder een lange verhandeling. Ze zeiden: "We houden de oceanen nu al lang in de gaten. Ze zijn niet alleen maar wat in moeilijkheden, ze staan op de rand van het instorten. Veel andere ecosystemen op aarde zijn echt, echt in gevaar. We leven in een tijd van massaal uitsterven die het fossielenbestand met een factor 10.000 overstijgt. In Hawaï zijn we 25 procent van de unieke soorten in de afgelopen 20 jaar verloren. Californië zal naar verwachting 25 procent van zijn soorten kwijtraken in de komende 40 jaar. Ergens in het Amazonewoud staat de marginale boom. Hak die boom om en het regenwoud stort als ecosysteem in elkaar. Die boom is er echt. Daar komt het echt op aan. Dat kan een belangrijk ecosysteem zoals onze atmosfeer met zich meeslepen. Wat doen we eraan? Wat zijn de oplossingen?

We maken wat modellen van ecosystemen. Probleem is dat we ze zo slecht begrijpen, dat we de problemen niet doorhebben voordat het bijna te laat is. We moeten ze eerder leren onderkennen en met modellen voor mogelijke oplossingen komen aandragen. Met het soort rekenkracht dat we nu hebben, is dat nu al gaande, maar er is geld voor nodig. National Science Foundation moet zeggen - bijna al het geld dat voor wetenschap in dit land wordt uitgegeven, is op de een of andere manier afkomstig van de federale regering. Ze moeten prioriteiten gaan stellen. Mensen bij de National Science Foundation beweren dat dit het belangrijkste is. Dit is een van de dingen waar ze meer over moeten gaan nadenken.

Ten tweede moeten we enorme biodiversiteitreserves op de planeet aanleggen en niet alleen op één plek. Er is al voor de laatste vier of vijf jaar op de Georges Bank of de Grand Banks bij Newfoundland, een experiment gaande. Het is een verbod-op-visserijzone. Ze mogen er niet vissen binnen een straal van 300 kilometer. Er is iets geweldigs gebeurd: bijna alle vissen kwamen terug en ze kweken om ter hardst. We zullen dit moeten gaan doen over de hele wereld. Overal verbod-op-visserijzones. In het Amazonegebied mag er 20 jaar lang geen houtwinning meer gebeuren. Laat het zich herstellen, voordat we opnieuw beginnen te kappen. (Applaus)

Nummer 7: een ramp met deeltjesversnellers. Herinneren jullie zich Ted Kaczynski, de Unabomber? Een van de dingen waar hij bleef op hameren, was dat een deeltjesversnellersexperiment verkeerd kon gaan en een kettingreactie in gang kon zetten die de wereld zou vernietigen. Een groot aantal nuchtere natuurkundigen, geloof het of niet, hebben precies dezelfde gedachte. Er is een deeltjesbotser in Brookhaven, op Long Island. Dit voorjaar gaat er een experiment van start, waarbij zwarte gaten worden gecreëerd. Ze verwachten kleine zwarte gaten te creëren. Ze verwachten ook dat ze zullen verdampen. (Gelach) Ik hoop dat ze gelijk hebben. (Gelach)

Andere deeltjesbotserexperimenten - er is er een dat volgende zomer bij CERN gaat plaatsvinden - kunnen dingen die 'strangelets' worden genoemd, creëren, een soort van antimaterie. Als ze andere zaken raken, vernietigen ze ze. De meeste natuurkundigen zeggen dat de versnellers die we nu hebben niet echt krachtig genoeg zijn om zwarte gaten en strangelets te maken. Daar hoeven we ons geen zorgen over te maken. Ze hebben waarschijnlijk gelijk. Maar over de hele wereld, in Japan, in Canada, in de Verenigde Staten wordt eraan gedacht om ermee te herbeginnen. We sloten er een die erg groot ging worden. Maar we willen zeer grote versnellers gaan bouwen. Wat kunnen we hieraan doen? Wat zijn de oplossingen?

Hier let de vos op het kippenhok. We moeten aan deeltjesfysici vragen wat er moet worden gedaan op gebied van deeltjesfysica, maar er moet wat zijdelings denken gebeuren. Iemand moet in de gaten houden wat deze experimenten inhouden.

Ten tweede hebben we een natuurlijk laboratorium rond de Aarde. We hebben een elektromagnetisch veld rond de Aarde. Het wordt constant bestookt met hoog-energetische deeltjes zoals protonen. Naar mijn mening besteden we niet voldoende tijd aan kijken naar dat natuurlijk laboratorium en uitzoeken wat veilig is om op aarde te doen.

Nummer 6: een biotechramp. Een van mijn favorieten, want we hebben al een aantal verhalen over Bt-maïs gehad. Bt-maïs maakt zijn eigen bestrijdingsmiddel aan om de 'maïsboorder' te doden. Misschien komt de naam StarLink je bekend voor, toen al die tacoschelpen ongeveer anderhalf jaar geleden uit de supermarkten werden gehaald. Dit spul moest alleen als dierenvoeding dienen in de Verenigde Staten maar het kwam in de menselijke voedselvoorziening terecht. Het was te voorzien dat dat gemakkelijk kon gebeuren. Een paar maanden geleden werden in Mexico, waar de Bt-maïs en alle genetisch gewijzigde maïs helemaal illegaal is, Bt-maïsgenen aangetroffen bij wilde maïsplanten. Nu is maïs, denken wij, in Mexico ontstaan. Dit is de genetische biodiversiteitsopslagplaats van maïs. Dat brengt een onlangs verdwenen vermoeden terug dat super-onkruid en super-ongedierte over de hele wereld kunnen worden verspreid door biotechnologie. Dat zou de wereldvoedselvoorziening letterlijk in zeer korte tijd kunnen vernietigen.

Wat te doen? We moeten biotechnologie benaderen met hetzelfde wantrouwen waarmee we onze kerncentrales bekijken. Zo eenvoudig is dat. Dit is een verbazingwekkend ongereguleerd gebied. Toen de StarLink-ramp gebeurde, was er een strijd tussen de EPA en de FDA over de vraag wie en over welke delen moest toezicht houden en ze konden er maandenlang niet uitkomen. Dat is te gek.

Nummer vijf, een van mijn favorieten: omkering van het magnetisch veld van de Aarde. Geloof het of niet, dit gebeurt elke paar honderdduizend jaar en is al vele malen gebeurd in de loop van onze geschiedenis. De Noordpool wordt Zuidpool en vice versa. Maar als dit gebeurt, raken we ons magnetisch veld rond de aarde voor een periode van ongeveer 100 jaar kwijt. Dat betekent dat al deze kosmische straling en deeltjes die van de zon naar ons toe stromen en waartegen dit veld ons beschermt, ons gaan frituren. (Gelach)

(Voice: Steve, ik heb beneden nog wat extra hoeden.)

SP: Wat kunnen we hieraan doen? We zijn trouwens al over tijd. De laatste was 780.000 jaar geleden. Het zou ongeveer 480.000 jaar geleden moeten zijn gebeurd. Hier nog wat. Wetenschappers denken dat ons magnetisch veld met ongeveer vijf procent verminderd kan zijn. Dat is misschien al de voorbode ervan. Een van de problemen om erachter te komen hoe gezond de Aarde is, is dat we slechts van de laatste 60 jaar goede atmosferische data hebben en nog veel minder gegevens over zaken als de ozonlaag.

Daar is een vrij eenvoudige oplossing voor. Over ongeveer 6 of 7 jaar gaan we over een hoop goedkope raketten beschikken waardoor we zeer goedkoop in de lage atmosfeer kunnen geraken. Er komt zelfs ozon uit de uitlaat van auto's. Het is niet moeilijk: het zijn maar drie zuurstofatomen. Als je de hele ozonlaag tot tegen het oppervlak van de Aarde zou brengen, zou de laag maar ongeveer twee cent dik zijn bij een druk van 1 kgf/cm2. Je hebt daar niet zoveel nodig. We moeten leren hoe we de ozonlaag van de aarde moeten repareren en aanvullen. (Applaus)

Nummer vier: enorme zonnevlammen. Zonnevlammen zijn enorme magnetische uitbarstingen van de zon. Ze bombarderen de aarde met subatomaire deeltjes van hoge snelheid. Tot nu toe hebben onze atmosfeer en ons magnetisch veld ons daar vrij goed tegen beschermd. Af en toe krijgen we een uitbarsting op de zon die communicatie, elektriciteit enzovoort verstoort. Maar het alarmerende is dat astronomen onlangs sterren die op onze zon lijken, zijn gaan bestuderen. Ze hebben ontdekt dat een aantal ervan als ze de leeftijd van onze zon bereiken maar liefst 20 keer harder gaan schijnen. Duurt niet erg lang. En ze denken dat dat super-zonnevlammen zijn, miljoenen malen krachtiger dan de zonnevlammen die we van onze zon tot nu toe hebben gehad.

Uiteraard willen wij dat niet. (Gelach) Ook het omgekeerde is mogelijk. Bij het bestuderen van sterren zoals onze zon hebben we ontdekt dat er soms perioden van achteruitgang zijn, wanneer hun totale energie-output met misschien wel één procent vermindert. Eén procent lijkt niet veel, maar het zou hier een kanjer van een ijstijd kunnen veroorzaken. Wat is hieraan te doen?

(Gelach) Begin met Mars te terraformeren. Een van mijn favoriete onderwerpen. Ik schreef er een verhaal over in Life magazine in 1993. Dit is wetenschap, maar niet al te moeilijk. Alles wat we nodig hebben om een atmosfeer te maken op Mars en er een leefbare planeet van te maken, is er waarschijnlijk al. Je hoeft er letterlijk slechts wat nucleaire fabrieken naar toe te sturen. Die verwerken het ijzeroxide van het oppervlak van Mars en geven de zuurstof terug af. Het probleem is dat het terraformeren van Mars minimum 300 jaar in beslag neemt. Meer dan 500 jaar om het goed te doen. Geen reden om er nu niet mee te beginnen. (Gelach)

Nummer 3 - leuke dingen voor de mensen, niet? (Gelach) Een nieuwe mondiale epidemie. Mensen hebben sinds mensenheugenis al ziektekiemen in de oorlog gebruikt. Af en toe krijgen de kiemen zeker de overhand. In 1918 hadden we een griepepidemie in de Verenigde Staten die 20 miljoen mensen heeft gedood. Op een bevolking van ongeveer 100 miljoen mensen. De builenpest doodde in de Middeleeuwen in Europa een op de vier Europeanen. AIDS komt terug. Ebola lijkt al veel te vaak de kop op te steken. Oude ziekten zoals cholera worden resistent tegen antibiotica. We hebben allemaal geleerd welk soort paniek zich kan voordoen wanneer een oude ziekte zoals miltvuur terugkomt.

De ergste mogelijkheid is dat een zeer eenvoudige kiem zoals een stafylokok, waarvoor wij één werkzaam antibioticum hebben, muteert. We weten dat stafylokokken verbazingwekkende dingen kunnen doen. Een stafylokokcel kan van een spiercel in je lichaam genen lenen en, wanneer de antibiotica eraan komen, veranderen en muteren. Het gevaar is dat sommige stafylokokken zullen muteren tot iets dat echt virulent, zeer besmettelijk is en in de bevolking zal huishouden, voordat we er iets aan kunnen doen. Dat is nog gebeurd. Ongeveer 12.000 jaar geleden, was er een massale uitstervinggolf van zoogdieren in Amerika. Men denkt door een kwaadaardige ziekte. Wat kunnen we eraan doen?

Het is idioot. We geven antibiotica - (Applaus) - aan elke koe, elk lam, elke kip, ze krijgen elke dag antibiotica, van alles. Als je in een restaurant vis bestelt, dan heb ik nieuws voor je: hij is allemaal gekweekt. In een restaurant moet je vragen naar wilde vis, want ze zullen het je niet vertellen. We zijn de code aan het weggeven. Alsof je in oorlog bent en je iemand je geheime code laat weten. We vertellen de ziektekiemen hoe ons te bevechten. Daar moeten we vanaf. Meteen verbieden.

Ten tweede is onze openbare gezondheidszorg een echte ramp, zoals we zagen met miltvuur. Als we een echt grote ziekte-uitbraak in de Verenigde Staten krijgen, zijn we er niet op voorbereid. Nu is er volgend jaar geld van de federale begroting beschikbaar voor het uitbouwen van de openbare gezondheidszorg. Maar volgens mij is dat niet prioritair

Nummer 2 - mijn favoriet - we komen een rondzwervend zwart gat tegen. Als je 10 jaar of 15 jaar geleden op een astronomensamenkomst beweerde dat er waarschijnlijk een zwart gat in het centrum van elk melkwegstelsel zat, werd je gewoon uitgefloten. Maar als je vandaag op een van die conventies zou zeggen: "Ik denk niet dat er zwarte gaten zijn," jouwen ze je ook uit. Ons begrip van hoe het universum werkt, is in de afgelopen jaren ongelooflijk vooruitgegaan.

Wij denken dat er in ons melkwegstelsel alleen al ongeveer 10 miljoen dode sterren zijn. Deze sterren werden gecomprimeerd tot iets van ongeveer 25 km doormeter. Het zijn zwarte gaten. Ze slokken alles om hen heen op, inclusief licht, dat is de reden waarom we ze niet kunnen zien. De meesten van hen zouden rond iets in een baan bewegen. Maar sterrenstelsels zijn zeer gewelddadige plaatsen en dingen kunnen uit hun baan worden geworpen. De ruimte is ook ongelooflijk groot. Zelfs als je een miljoen van die dingen uit hun baan zou stoten, is de kans dat er een ons zou raken, vrij klein. Maar zo'n ding hoeft alleen maar te dichtbij te komen, ongeveer op een miljard kilometer afstand. Hier is wat er dan gebeurt met de baan van de Aarde: ze wordt langwerpig elliptisch in plaats van rond. Voor drie maanden van het jaar zouden de oppervlaktetemperaturen stijgen tot 60 à 80°C. Voor drie maanden van het jaar gaan ze naar -50 °C. Dat zal niet al te goed werken. Wat kunnen we hieraan doen? En nu komt mijn meest angstaanjagende. (Gelach) Ik heb er geen goed antwoord op. Opnieuw moeten we eraan denken om een koloniserend ras te worden.

En tenslotte, nummer 1: het grootste gevaar voor het leven zoals wij het kennen is, denk ik, een echt grote asteroïde die onze kant uitkomt. Het belangrijkste om te onthouden is dat het geen kwestie is van als, maar een kwestie van wanneer en van hoe groot. In 1908 ontplofte een stuk komeet van slechts 60 meter doormeter boven Siberië en legde over een 150 km de bossen plat. Het had het effect van ongeveer 1000 Hiroshimabommen. Astronomen schatten dat kleine asteroïden zoals die ongeveer om de honderd jaar inslaan. In 1989 passeerde een grote asteroïde op 600.000 km afstand van de aarde.

Niets aan de hand, toch? Ze ging precies door de aardbaan. We waren zes uur eerder op die plek voorbijgekomen. Een kleine asteroïde van zeg 800 m zou vuurstormen veroorzaken gevolgd door een ernstige wereldwijde afkoeling door het opgeworpen puin - een nucleaire winter à la Carl Sagan. Een asteroïde van 8 km zou massaal uitsterven veroorzaken. Wij denken dat diegene, die de dinosauriërs velde, er zo een was. Waar zitten ze? Er is zoiets als de Kuipergordel. Dat is - sommige mensen denken dat Pluto geen planeet is - waar Pluto zich bevindt, de Kuipergordel dus. Een eindje verder hebben we de Oort-wolk. Daar zijn ongeveer 100.000 ballen van ijs en rotsen – kometen in feite - met diameters van 70 km of meer. Af en toe wijkt er eentje van zijn baan af, gaat richting zon en komt redelijk dicht in onze buurt. Van meer belang, denk ik, zijn de asteroïden tussen Mars en Jupiter. De mensen van de Sloan Digital Sky Survey vertelden ons vorige herfst - ze maken de eerste drie-dimensionale kaart van het heelal - dat er waarschijnlijk 700.000 asteroïden tussen Mars en Jupiter zijn die 800 m of groter zijn. Dan vraag je je af hoe groot de kans is dat dit gebeurt? Andrew, kun je die kaart even tonen?

Dit is een grafiek die Dr. Clark Chapman van het Southwest Research Institute een paar jaar geleden aan het Congres voorlegde. Je merkt dat de kans dat je sterft door een asteroïde- of komeetinslag volgens hun berekeningen ongeveer één op 20.000 is. Bekijk nu eens wat daar net onder staat. Sterven door een passagiersvliegtuigcrash: ook één op 20.000. We besteden heel veel geld om ervoor te zorgen dat we niet sterven bij vliegtuigongevallen en hieraan besteden we nauwelijks iets. En toch is dit volledig te voorkomen. We hebben eindelijk, net in het laatste jaar, de technologie om dit te voorkomen. En de oplossingen?

NASA besteedt drie miljoen dollar per jaar, drie miljoen dollar - dat is zakgeld - aan het zoeken naar asteroïden. Omdat we daadwerkelijk elke asteroïde die de aarde kan raken, kunnen achterhalen, en wanneer dat zou gebeuren. Ze proberen dat te doen. Maar het gaat tegen drie miljoen dollar per jaar, 10 jaar in beslag nemen. Zelfs dan, beweren ze, zullen ze slechts ongeveer 80 procent ervan gecatalogiseerd hebben. Kometen zijn een hardere noot om te kraken. We hebben niet echt de technologie om komeettrajecten te voorspellen of wanneer er een met onze naam erop zou kunnen komen. Maar we zouden veel tijd hebben, mochten we er een zien aankomen. We hebben behoefte aan een speciaal observatorium. Merk op dat veel kometen zijn vernoemd naar mensen waar je nog nooit van hebt gehoord: amateurastronomen. Dat komt omdat alleen amateurs naar hen op zoek zijn. We moeten een speciaal observatorium dat naar kometen zoekt, oprichten.

Deel twee van de oplossingen: we moeten uitzoeken hoe we een asteroïde kunnen opblazen of zijn traject wijzigen. Nu, een jaar geleden, deden we een geweldig ding. We stuurden een sonde, NEAR genoemd, Near Earth Asteroid Rendezvous, naar de asteroïdengordel. Deze jongens draaiden rond een asteroïde van 30 km, Eros genaamd. Daarna deden ze een van die stiekeme NASA-dingen, omdat ze extra batterijen, extra brandstof en nog van alles aan boord hadden. Op het laatste moment landden ze erop. Toen de missie voorbij was, landden ze op het ding. We hebben een raket laten landen op een asteroïde. Niks speciaals. Het probleem met het versturen van een bom uit naar dit ding is dat je in de ruimte niets hebt om je tegen af te zetten, omdat er geen lucht is. Een nucleaire explosie is wel heet genoeg, maar we hebben niets dat groot genoeg is om een asteroïde van 30 km te doen smelten, laat staan verdampen, wat nog beter zou zijn.

Maar we kunnen leren hoe te landen op deze asteroïden met onze naam erop en er een kleine ionenmotor op plaatsen. Die zou de asteroïde geleidelijk aan in een andere baan kunnen duwen en, als we goed gerekend hebben, beletten dat ze de Aarde zou raken. Slechts een kwestie van ze te vinden, er naartoe te gaan en er iets aan te doen. Je zou wel draaierig worden als je dit allemaal hoort. Ai! Zoveel grote bedreigingen!

Waar we aan moeten blijven denken, is 11 september. We willen niet meer onvoorbereid zijn. We weten iets over dit soort dingen. De wetenschap kan nu in veel gevallen de toekomst voorspellen. Kennis is macht. Het ergste wat we kunnen doen, is zeggen: "Ik heb al genoeg aan mijn hoofd dat ik me ook nog zorgen moet gaan maken over een asteroïde." (Gelach) Dat is een vergissing die ons letterlijk de toekomst kan kosten. Dank je.