Stephen Palumbi: Het kwik achterna

Een zeer ingewikkelde zaak, de oceaan. Ook de menselijke gezondheid is een heel ingewikkeld iets. Deze twee samenbrengen lijkt een zeer moeilijke opgave. Maar wat ik ga proberen te zeggen, is dat er zelfs in die complexiteit een aantal eenvoudige thema's zijn. Als we die begrijpen, zullen we volgens mij echt vooruitgang kunnen maken. Die eenvoudige thema's gaan niet echt over de complexe wetenschap van wat er gaande is, maar zijn dingen die we allemaal vrij goed kennen. Ik ga hiermee beginnen. Als mama niet gelukkig is, is niemand gelukkig. Dat weten we toch uit ondervinding. En als we daarmee verder gaan kunnen we de volgende stap zetten, namelijk dat als de oceaan niet gelukkig is, niemand gelukkig is. Dat is het thema van mijn lezing. We maken de oceaan erg ongelukkig op een heleboel verschillende manieren.

Dit is een foto van Cannery Row in 1932. Cannery Row had toen de grootste industriële conservenindustrie op de westkust. We loosden enorme massa's verontreiniging in de lucht en in het water. Rolf Bolin, een professor aan het Hopkins Marine Station waar ik werk, schreef in de jaren 1940: "De dampen van het schuim dat op de baai dreef waren zo smerig dat loodhoudende verf er zwart van werd." Mensen die in deze conservenfabrieken werkten, konden het daar nauwelijks de hele dag uithouden vanwege de stank. Maar weet je wat ze zegden? Ze zegden: "Weet je wat je ruikt? Je ruikt geld." Die vervuiling betekende geld voor die gemeenschap. En die mensen verdroegen die verontreiniging die binnendrong in hun huid en in hun lichaam omdat ze het geld nodig hadden. We hebben de oceaan ongelukkig gemaakt en we maakten mensen heel ongelukkig en ongezond.

Het verband tussen de gezondheid van de oceaan en de menselijke gezondheid is eigenlijk gebaseerd op nog een paar eenvoudige gezegden. Dit bijvoorbeeld: "Als je een voorn knijpt, doe je een walvis pijn." De piramide van het leven in de oceaan ... Wanneer een ecoloog naar de oceaan kijkt - ik moet jullie zeggen: we kijken op een heel andere manier naar de oceaan, en we zien andere dingen dan wanneer een gewoon persoon naar de oceaan kijkt. Want als een ecoloog naar de oceaan kijkt, zien we al die wisselwerkingen. We zien de basis van de voedselketen, het plankton, de kleine dingen, en we zien hoe deze dieren voedsel zijn voor dieren in het midden van de piramide, en zo opwaarts in dit diagram. Die stroming, die stroming van het leven, vanaf de basis tot aan de top, is de stroming die ecologen zien. Dat is wat we proberen te behouden wanneer we zeggen: "Red de oceaan. Genees de oceaan." Het is die piramide.

Wat heeft dat nu te maken met menselijke gezondheid? Omdat als we aan de basis van die piramide zaken inbrengen die er niet thuishoren, er een aantal zeer beangstigende dingen gebeuren. Afval, vaak door ons gemaakt, moleculen zoals PCB's die in ons lichaam niet kunnen worden afgebroken. Ze komen terecht in de basis van die piramide, en kruipen omhoog. Zo worden ze doorgegeven aan roofdieren en toppredatoren. En daardoor hopen ze zich op.

Om dat duidelijk te maken, heb ik een spelletje bedacht. We hoeven het niet echt te spelen. Alleen maar in gedachten. Het is het piepschuim-en-chocolade-spel. Stel je voor dat we op deze boot allemaal twee piepschuimballetjes kregen. Je hebt er niet veel aan, je kan ze alleen maar in je zak steken. Omdat de regels zijn: elke keer als je iemand een drankje aanbiedt, geef je ze de drank, en ook je piepschuimballetjes. Die piepschuimballetjes zullen hier door ons groepje beginnen te verhuizen. Ze zullen zich ophopen bij de meest dronken en gierigste mensen. (Gelach) Dit spel kent geen mechanisme om ze ergens anders te doen terechtkomen dan in een steeds groter wordende stapel van onverteerbare piepschuimballetjes. Dat is precies wat er gebeurt met PCB's in deze voedselpiramide. Zij hopen zich op in de top.

Stel nu dat we in plaats van piepschuimballetjes deze mooie kleine chocoladen cadeautjes zouden nemen . Een aantal onder ons zouden die chocolaatjes opeten in plaats van ze door te geven. In plaats van zich op te hopen, zullen ze gewoon door onze groep worden opgenomen en niet zich accumuleren in een bepaalde groep. Omdat ze door ons verteerd worden. Dat is het verschil tussen een PCB en bijvoorbeeld iets natuurlijks als een omega-3, iets wat we willen halen uit de voedselketen in zee.

PCB's accumuleren. We hebben daar helaas belangrijke voorbeelden van. PCB's hopen zich op in de dolfijnen in Sarasota Bay, in Texas en North Carolina. Ze komen terecht in de voedselketen. De dolfijnen eten vis die al PCB's bevat uit het plankton, en omdat die PCB's vetoplosbaar zijn, hopen zich op in deze dolfijnen. Een dolfijn, een moederdolfijn, eender welke dolfijn - er is maar een manier om PCB's uit een dolfijn te krijgen. Hoe? Via moedermelk. Hier is een diagram van de PCB-belasting van dolfijnen in Sarasota Bay. Volwassen mannetjes, enorm veel. Jongeren, enorm veel. Vrouwtjes, nadat hun eerste kalf is gespeend, een lagere belasting. Die vrouwtjes doen dat niet zelf. Die vrouwtjes geven de PCB's in het vet van van hun eigen moedermelk door aan hun nakomelingen. En hun nakomelingen overleven dat niet. Het sterftecijfer ligt voor deze dolfijnen, voor het eerste kalf geboren uit elke vrouwelijke dolfijn, tussen 60 en 80 procent. Deze moeders pompen hun eerste nakomelingen vol met dit vergif. En de meeste sterven. De moeder kan doorgaan met reproduceren, maar wat een vreselijke prijs moet ze betalen door de ophoping van dit vergif in deze dieren - de dood van het eerstgeboren kalf.

Er is nog een toppredator in de oceaan, zo blijkt. Die toppredator zijn wij natuurlijk. Ook wij eten vlees dat afkomstig is van een aantal van dezelfde plaatsen. Dit is walvisvlees dat ik gefotografeerd heb in een supermarkt in Tokio - ja toch? In feite smokkelden we een paar jaar geleden een moleculaire-biologielab naar Tokio en gebruikten dat voor het genetisch testen van het DNA in stalen van walvisvlees om te bepalen wat het werkelijk was. Sommige van die walvisvleesstalen waren walvisvlees. Sommige daarvan waren, tussen haakjes, illegaal walvisvlees. Dat is een ander verhaal. Maar sommige waren allesbehalve walvisvlees. Ook al waren ze gelabeld als walvisvlees, het was dolfijnenvlees. Sommige waren dolfijnlever. Sommige dolfijnblubber. En die dolfijnstalen bevatten een enorme lading PCB's, dioxines en zware metalen. Die enorme lading werd doorgegeven aan mensen die dit vlees aten. Het blijkt dat veel dolfijnenvlees de wereld rond als walvisvlees wordt verkocht. Het is een tragedie voor deze populaties. Maar het is ook een tragedie voor de mensen die dat eten omdat ze niet weten dat dit vlees giftig is.

We verzamelden deze gegevens een paar jaar geleden. Ik herinner me nog dat ik aan mijn bureau zat en ongeveer de enige persoon in de wereld was die wist dat walvisvlees verkocht op deze markten in feite giftig dolfijnenvlees was. Het had tot 400 maal de giftige lading ooit toegestaan door de EPA. Ik herinner me dat ik zat te denken: "Ik weet het. Dit is een grote wetenschappelijke ontdekking." Maar het was zo verschrikkelijk. En voor de allereerste keer in mijn wetenschappelijke carrière brak ik met het wetenschappelijk protocol. Dat zegt dat je data eerst publiceert in wetenschappelijke tijdschriften, en er pas daarna over begint te praten. We stuurden een zeer beleefde brief naar de minister van Volksgezondheid in Japan om erop te wijzen dat dit is een onhoudbare situatie was, niet voor ons, maar voor de mensen van Japan. Omdat moeders die borstvoeding gaven en jonge kinderen hadden, iets zouden kopen waarvan ze dachten dat het gezond was, maar dat in feite echt giftig was. Dat leidde tot een hele reeks andere campagnes in Japan. Ik ben er echt trots op dat op dit punt, het heel moeilijk is om nog iets te kopen in Japan dat verkeerd is gelabeld, ook al verkopen ze nog steeds walvisvlees, wat ze volgens mij niet zouden moeten doen. Maar het is ten minste correct geëtiketteerd en je koopt geen toxisch dolfijnenvlees in de plaats.

Het is niet alleen daar dat dit gebeurt, maar ook in het natuurlijke dieet van sommige gemeenschappen in het Canadese Noordpoolgebied, in de Verenigde Staten en in het Europese Noordpoolgebied. Een natuurlijk dieet van zeehonden en walvissen leidt tot ophoping van PCB's die verzameld worden vanuit alle delen van de wereld en terechtkomen bij deze vrouwen. Deze vrouwen hebben giftige moedermelk. Ze kunnen hun nageslacht, hun kinderen geen borstvoeding geven vanwege de accumulatie van deze toxines in hun voedselketen, in hun deel van 's werelds oceaanpiramide. Dat betekent dat hun immuunsysteem aangetast is. Het betekent dat de ontwikkeling van hun kinderen in het gedrang kan komen. De aandacht van de wereld hiervoor in het afgelopen decennium heeft het probleem voor deze vrouwen verminderd, niet door de piramide te veranderen, maar door te veranderen wat ze ervan eten. We hebben ze uit hun natuurlijke piramide gehaald om dit probleem op te lossen. Dat is een goede zaak voor dit specifieke acute probleem, maar het helpt niets om het piramideprobleem op te lossen.

Er zijn nog andere manieren om de piramide te verstoren. Als we de piramidebasis verstoren, kan ze reageren als een verstopte riool. Als we voedingsstoffen, afvalwater, mest in de basis van die piramide stoppen, kunnen we dat allemaal terugkrijgen. We eindigen met dingen waar we nog van hebben gehoord zoals: rode getijden bijvoorbeeld, die zijn veroorzaakt door bloei van giftige algen in het zeewater en die leiden tot neurologische schade. Ook bacteriën en virussen kunnen in zeewater gaan woekeren. Dit zijn twee foto's van een rood tij dat hier aanspoelt en een bacterie van het genus Vibrio, waaronder ook het geslacht behoort dat cholera veroorzaakt. Wie heeft al een bord "strand gesloten" gezien ? Waarom gebeurt dat? Dat gebeurt omdat we zo veel hebben gestopt in de basis van de natuurlijke oceaanpiramide dat deze bacteriën ze verstoppen en op onze stranden belanden. Vaak is het afvalwater dat erin terechtkomt.

Hoe velen van jullie zijn ooit naar een natuurgebied gegaan met een groot bord aan de voorkant dat zegt, "Gesloten omdat menselijk afvalwater dit park zo overstroomd heeft dat je het niet meer kunt gebruiken"? Niet vaak. Dat zouden we niet tolereren. We zouden niet kunnen verdragen dat onze parken bedolven zouden worden onder menselijk afvalwater. Maar veel stranden in ons land zijn vaak gesloten. Om dezelfde reden worden ze meer en meer gesloten over de hele wereld. Ik denk dat we dat evenmin moeten tolereren. Het is niet alleen een kwestie van hygiëne. Het is ook een kwestie van hoe deze organismen vervolgens bij de mens ziekten veroorzaken . Deze vibrio's, deze bacteriën kunnen daadwerkelijk mensen infecteren. Ze kunnen huidinfecties veroorzaken.

Dit is een grafiek van NOAA's onderzoek van het verband tussen zeewater en menselijke gezondheid. Ze toont de opkomst van infecties door vibrio bij mensen in de afgelopen jaren. Surfers, bijvoorbeeld, weten dat. Je kan zien dat op sommige surfsites niet alleen wordt aangegeven hoe mooi de golven of het weer zijn maar op sommige surfsites zie je ook een klein knipperend poepalarm. Dat betekent dat het strand fijne golven zou kunnen hebben maar dat het een gevaarlijke plek is voor surfers omdat ze, zelfs na een geweldige dag surfen, een infectie zouden kunnen oplopen, waarvan het lang zou kunnen duren om er van verlost te geraken. Sommige van deze infecties bevatten nu zelfs antibioticaresistente genen. Dat maakt ze nog lastiger.

Dezelfde infecties veroorzaken schadelijke algengroei. Deze bloei genereert nog andere soorten chemicaliën. Dit is slechts een eenvoudige lijst van enkele van de soorten vergif die ontstaan door deze schadelijke algenbloei: schelpdierenvergiftiging, vis ciguatera, diarree schelpdierenvergiftiging - dat wil je niet meemaken - neurotoxische schelpdierenvergiftiging, paralytische schelpdierenvergiftiging. Dit zijn dingen die we krijgen in onze voedselketen omwille van deze woekeringen. Het is bekend dat Rita Calwell een zeer interessant verhaal natrok over hoe cholera in menselijke gemeenschappen terechtkwam, niet door een normale menselijke drager, maar door een mariene drager, deze copepoden. Copepoden zijn kleine kreeftachtigen. Ze zijn een fractie van een centimeter lang. Zij kunnen op hun korte pootjes drager zijn van een aantal van de cholera-bacteriën die leiden tot ziekte bij de mens. Dat heeft een aantal cholera-epidemieën veroorzaakt in havens wereldwijd en heeft geleid tot een verhoogde aandacht om te vermijden dat scheepvaart deze overbrengers van cholera over de hele wereld verspreidt.

Dus wat doe je dan? We hebben grote problemen door een verstoorde ecosysteemdoorstroming waardoor de piramide niet zo goed kan werken, omdat de doorstroming van de basis naar de top wordt geblokkeerd en verstopt. Wat doe je aan dit soort verstoorde doorstroming? Er is heel wat dat je zou kunnen doen. Je zou Joe de Loodgieter erbij kunnen halen. Hij zou kunnen komen en de stroming herstellen. Maar in feite, als je kijkt over de hele wereld, zijn er niet alleen hoopvolle plekken waar we in staat zijn om de problemen op te lossen, Er zijn al plaatsen waar de problemen zijn opgelost, waar mensen grip krijgen op deze kwesties en de zaken beginnen om te keren. Monterey is er een van.

Ik begon met te laten zien hoe veel we het Monterey Bay ecosysteem hadden verstoord met vervuiling en de conservenindustrie en alle daarmee gepaard gaande problemen. Zo zag het eruit in 1932. In 2009 is het beeld totaal anders. De conservenfabrieken zijn verdwenen. De vervuiling is afgenomen. Maar er is een groter aanvoelen hier dat individuele gemeenschappen behoefte hebben aan werkende ecosystemen. Ze hebben behoefte aan een goed functionerende piramide vanaf de basis helemaal tot aan de top. En die piramide, in Monterey, nu, als gevolg van de inspanningen van een heleboel verschillende mensen, functioneert die beter dan ooit gedurende de laatste 150 jaar.

Dat gebeurde niet zomaar. Het gebeurde omdat veel mensen hun tijd en moeite en pioniersgeest erin hebben gestoken. Daar links zie je Julia Platt, de burgemeester van mijn thuisstadje in Pacific Grove. Op haar 74ste werd ze burgemeester omdat er iets gedaan moest worden om de oceaan te beschermen. In 1931 stichtte ze in Californië het eerste gemeenschappelijk beschermde mariene gebied, direct naast de grootste vervuilende conservenfabriek. Julia wist dat wanneer de conservenfabrieken uiteindelijk waren verdwenen, de oceaan een plek moest hebben om uit te groeien, dat de oceaan een plek nodig had om opnieuw te ontkiemen. En zij wilde dat zaad leveren.

Andere mensen als David Packard en Julie Packard, hielden zich bezig met het inrichten van het Monterey Bay Aquarium om mensen bij te brengen dat de oceaan en de gezondheid van het oceaanecosysteem net zo belangrijk voor de economie van dit gebied zouden worden als eten van het ecosysteem dat al was. Die verandering in denken heeft geleid tot een dramatische verschuiving, niet alleen in het wel en wee van Monterey Bay, maar ook op andere plaatsen in de wereld.

Ik wil besluiten met de gedachte dat wat we hier echt proberen te doen is deze oceaanpiramide te beschermen. En die oceaanpiramide is verbonden met onze eigen levenspiramiden. Dit is een oceaanplaneet, en we zien onszelf als een soort die op het land leeft. Maar de piramide van het leven in de oceaan en ons eigen leven op het land zijn nauw verbonden. Het is alleen door een gezonde oceaan dat we zelf gezond kunnen blijven.

Dankuwel.

(Applaus)