Stephen Lawler geeft een rondleiding doorheen Microsoft Virtual Earth

Vandaag wil ik het met jullie hebben over virtuele werelden, digitale wereldbollen, het 3D-web, het metaversum. Wat betekent dit voor ons? Dat betekent dat het web weer spannend zal worden. Het zal extra spannend worden als we het omvormen tot een meeslepende en interactieve wereld, door middel van beelden, rekenkracht en snelle reactietijden. Dit soort toepassingen en mogelijkheden zullen waardevolle gegevens tot bij je brengen. Het Virtual Earth initiatief, en andere gelijkaardige projecten, zijn allemaal een verlengstuk van onze huidige zoekcultuur.

Als je er over nadenkt zijn we zo beperkt door het surfen op het web, URL's herinneren, favorieten opslaan. Door zoekfuncties te gebruiken, vertrouwen we op relevantierangschikkingen, webmatching, index crawling. Maar we willen vooral onze hersenen gebruiken. We willen opzoeken, verkennen en ontdekken. Om dat mogelijk te maken, moeten we jou als gebruiker terug aan het stuur zetten. We hebben samenwerking nodig tussen jou, het computernetwerk en de computer.

Hoe kunnen we je beter aan het stuur zetten, dan door je te plaatsen in echte wereld, waarmee je elke dag omgaat? Waarom geen gebruik maken van handelingen die je al heel je leven gewoon bent? Virtual Earth gaat over van nul af aan beginnen, met het creëren van een samenhangende digitale weergave van de wereld. We willen allerlei soorten gegevens samenbrengen. Kenmerken, associëren, metadata. De gebruikers lokale meerwaarde laten toevoegen. Een wereldwijde blik met lokale kennis. Probeer je dat eens voor te stellen. Wat een enorme opdracht. Hoe begin je daaraan? We verzamelen gegevens van satellieten, van vliegtuigen, van voertuigen op de weg, van mensen. Dat proces is... Het is een ontwerpprobleem, een technisch probleem, een logistiek en operationeel probleem.

Hier is een voorbeeld van onze luchtcamera. Deze is panchromatisch. Ze bestaat uit vier kleurenkegels. Daarbij is ze ook nog multi-spectraal. We verzamelen elke seconde vier gigabit aan gegevens. Als je zo'n gigantische hoeveelheid data kan voorstellen. Dat is het equivalent van 12 satellieten aan hoge resolutie. We brengen deze vliegtuigen anderhalve kilometer hoog. Je kan de camera vooraan zien. We verzamelen meerdere gezichtsvelden, kijkhoeken, oppervlaktestructuren. We brengen al die data samen.

Wat de voertuigen op de grond betreft, het menselijke perspectief. Wat zie jij zelf? We moeten dat van dichtbij in beeld brengen, om een herkenbare ervaring te bekomen. De meesten onder jullie hebben ongetwijfeld de reclames van Apple gezien, waar een steek wordt gegeven naar de pc, omwille van Apples slimheid en simpliciteit. Een goed bewaard geheim is... Heb je die met die man gezien, met die webcam? Arme pc-man, ze hangen zijn hoofd vol plakband, ze wikkelen hem helemaal in. Een goed bewaard geheim is dat dat zijn broer eigenlijk voor het Virtual Earth team werkt. (Gelach). Er heerst hier een beetje broederlijke rivaliteit. Maar ik verzeker je, het heeft geen invloed op zijn dagelijks werk.

We denken dat er veel goeds uit deze technologie kan komen. Dit was na Katrina. Wij waren de eerste commerciële vliegtuigenvloot die toestemming kreeg om het getroffen gebied te bezoeken. We vlogen over het gebied, we namen er foto's van, we stuurden er mensen heen, we namen foto's van interieurs, rampgebieden. We hielpen de eerste hulpverleners en de reddingsacties. Velen zagen op Virtual Earth voor het eerst wat er met hun huis gebeurd was. We maakten het allemaal vrij beschikbaar op het web, gewoon omdat het een voor ons een mooie kans was om hulp te bieden.

Als we erover nadenken hoe dit allemaal samenvloeit... Het gaat over software, algoritmes en wiskunde. We maken deze beelden, maar om er 3D-modellen van te maken, moeten we geo-positionering toepassen. We moeten de beelden koppelen aan plaatsen. We moeten ze verbinden, knooppunten vinden. Meetkundige verhoudingen afleiden uit deze afbeeldingen. Dit is een heel beredeneerd proces. Eigenlijk werd het allemaal manueel gedaan. Hollywood zou miljoenen dollars uitgeven om een klein stuk van een stad te analyseren voor een film, omdat ze het handmatig moeten doen. Ze zouden rondrijden met een lasersysteem genaamd LIDAR. Ze verzamelen informatie uit foto's, ze zouden elke gebouw handmatig nabouwen. Wij doen dit met software, algoritmes en wiskunde. Een hoogst geautomatiseerde stroomlijn om deze steden te maken. We decimeerden de kost om deze steden te bouwen, en zo is het voor ons mogelijk om dit schaalbaar te houden en van deze realiteit een droom te maken.

We denken na over de gebruikersinterface. Hoe is het om er vanuit verschillende perspectieven naar te kijken? Vogel- en kikkerperspectief. Hoe behoud je de precisie en de echtheid van de afbeeldingen, zonder de vlotheid van het model te verliezen? Ik zal afsluiten door jullie... Dit is iets exclusiefs dat nog niet in de ontwikkelingsversie van Virtual Earth is getoond. Wat we gaan doen -en mensen vinden dat echt leuk-, dit vogelperspectief waar we mee werken. Dit is in hoge resolutie. Men houdt blijkbaar vooral van de vlotheid van het 3D-model. Een kind kan navigeren met een Xbox-controller of een gamecontroller.

Hier proberen we de afbeeldingen een plaats te geven in de 3D-ruimte. Je kan in allerlei resoluties kijken. Van hieruit kan je het beeld langzaam naar de zijkant laten gaan. Ik kan naar het volgende beeld gaan. Ik kan laten overvloeien of vervormen. Ik verlies de oorspronkelijke details niet. Meer nog, ik kan misschien een stuk geschiedenis vastleggen. Het vernieuwende, de mogelijkheden. Ik kan dit beeld ronddraaien. Ik kan er uit verschillende standpunten en hoeken naar kijken.

We proberen hier een virtuele wereld te bouwen. We hopen dat we een gebruikersmodel kunnen maken waar je vertrouwd mee bent, en dat we jouw inzichten kunnen gebruiken, vanuit alle mogelijke hoeken. Van harte bedankt voor jullie tijd. (Applaus)