Stefon Harris: Er zijn geen fouten op het podium

Oké, ik heb geen idee wat we gaan spelen. Ik kan jullie niet vertellen wat het is tot het zover is. Ik realiseerde me niet eerder dat we muziek zouden spelen. Ik denk dat ik begin met wat ik zojuist gehoord heb.

(Muziek)

(Applaus)

Oké, eerst en vooral verwelkomen we meneer Jamire Williams op de drums, (Applaus) Burniss Travis op de bas, (Applaus) en meneer Christian Sands op de piano.

(Applaus)

Het podium, zoals wij het noemen, is een ongelooflijke plaats. Het is echt een heilige plaats. Een van de dingen die er echt heilig aan zijn, is dat je geen gelegenheid hebt om aan de toekomst of het verleden te denken. Je leeft hier echt op dit moment. Er worden zoveel beslissingen genomen als je op het podium staat. We hadden geen idee in welke toonaard we zouden spelen. In het middenstuk deden we zo'n beetje een lied 'Titi Boem'. Dat werd het -- misschien en misschien ook niet. Iedereen luistert. We reageren. Je hebt geen tijd voor geprojecteerde ideeën.

Dus het idee van een fout: vanuit het perspectief van een jazzmuzikant, is het gemakkelijker om over de fouten van anderen te praten. Mijn idee over fouten op het podium: we zien het in de eerste plaats niet als fout. Het gaat enkel fout als ik niet in staat ben om waar te nemen wat iemand anders deed. Elke 'fout' is een kans in jazz. Het is moeilijk om te beschrijven wat een rare noot zou zijn.

Bijvoorbeeld: als ik een kleur speel op een palet, dan klinkt dat zo ... (Muziek) Dus als Christian een noot speelt, bijvoorbeeld een F. (Muziek) Zie je, deze kloppen allemaal binnen het kleurenpalet. Als je een E zou spelen. Deze noten liggen allemaal binnen dit emotionele palet dat we 'schilderen'. Als je echter een F# zou spelen, (Dissonant) zou dit door de meeste mensen als een fout gehoord worden.

Ik zal dit even spelen om het te verduidelijken. We zullen binnen dit palet spelen. Op een bepaald punt speelt Christian deze noot en we zullen er niet op reageren. Hij zal ze een tweede keer spelen en dan zal ik stoppen en even praten. We zullen zien wat er gebeurt als we met dit palet spelen.

(Muziek)

Dus iemand zou dit als fout kunnen beschouwen. Ik zou enkel van een fout spreken omdat we er niet op reageerden. Het was een kans en we lieten ze voorbijgaan. Het is dus onvoorspelbaar. We schilderen het palet opnieuw. Hij speelt het. Ik weet niet hoe we er zullen op reageren maar iets zal veranderen. We gaan voor zijn voorstellen of niet.

(Muziek)

Hij speelde dus deze noot en ik maakte er een melodie van. De textuur veranderde deze keer in de drum. Het werd wat ritmischer, wat intenser, in antwoord op hoe ik erop reageerde. Er is dus geen fout. De enige fout is als ik of elke individuele muzikant zich niet bewust is en onvoldoende zijn collega uit de band accepteert om het idee te verweven en we geen creativiteit toelaten.

Dit jazzpodium is echt ongelooflijk. Het is een heel louterende ervaring. Geen van ons beschouwt het als vanzelfsprekend. We weten dat de mogelijkheid om in de band te spelen een zegen is. Wat heeft dit alles met behavioral finance te maken? We zijn jazzmuzikanten, we hebben typisch niet veel voeling met het financiële.

(Gelach)

Ik wilde maar even een idee geven hoe we er mee omgaan. De andere dynamiek is dat we jazz niet micromanagen. Er zijn mensen die dat doen. Maar dat beperkt eigenlijk onze artistieke mogelijkheden. Als ik opkom en voorschrijf aan de band dat ik op een bepaalde manier wil spelen en ik begin er onmiddellijk aan ... klaar, speel maar wat. Een, twee, een, twee, drie, vier. (Muziek) Het is chaotisch omdat ik mijn ideeën opdring ... Ik vertel hen dat ze mij moeten volgen.

Als ik echt wil dat de muziek die weg opgaat, is de beste manier voor mij om te luisteren. Het is een luisterwetenschap. Het heeft meer te maken met wat ik kan horen dan wat ik kan doen. Als ik wil dat de muziek een bepaalde intensiteit bereikt, is de eerste stap voor mij om geduldig te zijn en te luisteren naar wat er gebeurt en iets halen uit wat rond mij gebeurt. Als je dat doet, engageer en inspireer je de andere muzikanten. Ze geven je meer en het bouwt geleidelijk op. Kijk: een, twee, een, twee, drie, vier.

(Muziek)

Totaal verschillende ervaring als ik ideeën uit het moment haal. Het is meer organisch en genuanceerd. Het gaat niet om mijn visie opdringen. Het gaat om in het moment zijn, elkaar accepteren en creativiteit laten stromen.

Dankjewel

(Applaus)