Sophal Ear: Hoe wij de Rode Khmer ontvluchtten

Normaal gesproken geef ik cursussen over de wederopbouw van staten na een oorlog. Maar vandaag heb ik een persoonlijk verhaal dat ik met u wil delen. Dit is een foto van mijn familie, mijn vier broers en zussen, mijn moeder en ik, genomen in 1977. Wij zijn eigenlijk Cambodjanen Deze foto is genomen in Vietnam. Maar hoe is een Cambodjaanse familie in 1977 in Vietnam terechtgekomen? Om dat uit te leggen heb ik dit korte filmpje meegenomen dat het bewind van de Rode Khmer van 1975 tot 1979 uitlegt.

Video: 17 april 1975. De communistische Rode Khmer trekt Phnom-Penh binnen om zijn volk te bevrijden van het steeds dichterbij komende conflict in Vietnam en de Amerikaanse bombardementen. Onder leiding van Pol Pot, die van boerenafkomst is, evacueert de Rode Khmer burgers naar het platteland met als doel een communistisch Utopia op het platteland te creëren, net als de Culturele Revolutie van Mao Zedong in China. De Rode Khmer sluit de deur voor de buitenwereld. Maar na vier jaar sijpelt de gruwelijke waarheid naar buiten. In een land met slechts zeven miljoen inwoners, werden er anderhalf miljoen vermoord door hun eigen leiders, hun lijken stapelden zich op in de massagraven van de killing fields.

Sophal Ear: niettegenstaande het verhaal over de jaren '70, woonden we op 17 april 1975 in Phnom-Penh. De Rode Khmer beval mijn ouders de stad te verlaten vanwege een ophanden zijnd driedaags Amerikaans bombardement. Dit is een foto van de Rode Khmer. Het waren jonge soldaten. Echte kindsoldaten. Dit is erg gebruikelijk in moderne conflicten, omdat ze erg makkelijk een oorlog in zijn te leiden.

Het argument van de Amerikaanse bombardementen was niet eens zo ver bezijden de waarheid. Ik bedoel maar, tussen 1965 en 1973 vielen er meer bommen op Cambodja dan op Japan gedurende heel WOII, inclusief de twee atoombommen. van augustus 1945. De Rode Khmer geloofde niet in geld. Daarom werd de Nationale Bank in Cambodja gebombardeerd. Maar dat niet alleen. Geld werd letterlijk verbannen. Ik denk dat dit de enige keer is geweest dat geld werd afgeschaft. We weten allemaal dat geld de wortel van al het kwaad is, maar het kwaad in Cambodja werd er niet mee gestopt.

Mijn familie werd verhuisd van Phnom-Penh naar de provincie Pursat. Dit is een foto van hoe Pursat eruit ziet. Het is eigenlijk een erg mooie streek in Cambodja, waar rijst wordt verbouwd. In feite werden ze gedwongen om op het land te werken. Dus mijn vader en moeder kwamen terecht in een soort concentratiekamp, een werkkamp.

In die periode hoorde mijn moeder via het hoofd van de commune dat de Vietnamezen hun burgers vroegen terug te gaan naar Vietnam. Ze sprak een paar woorden Vietnamees, omdat ze opgegroeid was met Vietnamese vrienden. En ze besloot, ondanks het advies van haar buren, dat ze het risico zou nemen te beweren dat ze Vietnamees was, zodat wij een kans hadden om te overleven. Want op dat moment dwongen ze iedereen te werken. En ze geven --- wat je tegenwoordig een caloriearm dieet zou kunnen noemen -- ze geven pap met een paar korrels rijst.

Rond die tijd werd mijn vader ernstig ziek. Hij sprak geen Vietnamees. Hij stierf in januari van 1976. Dat maakte het voor ons feitelijk mogelijk om het plan uit te voeren. De Rode Khmer nam ons mee van Pursat naar Koh Tiev, dat aan de grens met Vietnam ligt. En daar hadden ze een detentiekamp waar vermeende Vietnamezen getest zouden worden op hun taal.

Het Vietnamees van mijn moeder was zo slecht dat ze, om ons verhaal geloofwaardiger te maken, alle jongens en meisjes nieuwe Vietnamese namen had gegeven. Maar ze had de jongens meisjesnamen gegeven en de meisjes jongensnamen. Pas toen ze een Vietnamese vrouw ontmoette die haar dit vertelde en haar twee dagen lang intensief bijles gaf, kon ze het examen afleggen. En dat was het moment van de waarheid. Als ze zakt is het gedaan met ons. Als ze slaagt gaan we naar Vietnam. En, natuurlijk, ik ben hier, slaagt ze. Zo komen we terecht in Hong Ngu aan de Vietnamese kant en gaan we verder naar Chau Doc. Dit is een recente foto van Hong Ngu, Vietnam. Een aardig idyllische plek in de Mekong Delta. Maar voor ons betekende het vrijheid. Vrijheid van vervolging door de Rode Khmer.

Vorig jaar is het Rode Khmer-tribunaal, dat Cambodja met behulp van de VN op zich neemt, begonnen en ik besloot dat ik om de feiten vast te laten leggen een civiele vordering zou indienen bij het Tribunaal over het overlijden van mijn vader. Vorige maand kreeg ik bericht dat de vordering officieel is aanvaard door het Rode Khmer-tribunaal. Voor mij gaat het om gerechtigheid voor de geschiedenis en verantwoordelijkheid voor de toekomst. Want Cambodja blijft soms nog een tamelijk wetteloos land.

Vijf jaar geleden gingen mijn moeder en ik terug naar Chau Doc. Zij kon terugkeren naar een plaats die voor haar zowel vrijheid als angst betekende, omdat we net uit Cambodja waren gekomen. Ik ben erg blij dat ik haar vandaag kan voorstellen. Ze is vandaag bij ons in het publiek. Bedankt moeder.

(Applaus)