Simon Lewis: Beschouw het bewustzijn niet als iets vanzelfsprekends

Er was een periode in mijn leven dat alles perfect leek. Ik voelde me overal thuis. Wie ik ook ontmoette, ik had het idee dat ik ze altijd al had gekend. Ik wil met jullie delen hoe ik daartoe ben gekomen en wat ik heb geleerd sinds ik daar niet meer ben.

Hier begon het. Het roept een existentiële vraag op, en die is: als ik totale verbondenheid en bewustzijn ervaar, waarom zie je me dan niet op de foto, en waar is deze tijd en plaats? Dit is Los Angeles, Californië, waar ik woon. Dit is een politiefoto. Dat is mijn auto. We zijn nog geen mijl van één van de grootste ziekenhuizen in Los Angeles. Cedars-Sinai. Een auto vol paramedici die op weg naar huis is na het werk, komt onderweg het wrak tegen, en ze hebben de politie doorgegeven dat er geen overlevenden in de auto zijn, dat de chauffeur dood is, dat ik dood ben. De politie wacht tot de brandweer arriveert om de auto open te knippen om het lichaam van de chauffeur eruit te halen. Als ze dat doen, dan vinden ze achter het glas, dan vinden ze mij -- en mijn schedel en jukbeen zijn verbrijzeld, bijna al mijn ribben, mijn bekken en beide armen. Allemaal verbrijzeld, maar er is nog polsslag. Ze brengen me naar dat ziekenhuis, Cedars-Sinai, waar ik vanwege mijn interne bloedingen die nacht 45 eenheden bloed ontvang, dat houdt in dat al mijn bloed wordt vervangen -- voordat ze de bloeding kunnen stelpen. Ze zetten me op life support en ik heb een zware beroerte en mijn hersenen vallen in coma.

Nou worden coma's gemeten op een schaal van 15 naar 3. 15 is een ondiepe coma. Drie is de diepste. Er is maar één manier om 3 te scoren, zoals u ziet. In feite is er van buitenaf gezien geen enkel levensteken. Ik was meer dan een maand in een coma van drie op de Glasgow-schaal, en in die diepste vorm van coma, op de rand tussen leven en dood, ervaar ik de volledige verbintenis en het volledig bewustzijn van de innerlijke ruimte.

Mijn familie die toekijkt, probeert een ander soort existentiële vraag uit te zoeken, namelijk: in hoeverre kun je de afstand overbruggen tussen de comateuze, potentiële geest die ze zien en een actuele geest, die ik eenvoudig definieer als de werking van het brein dat over is binnenin mijn hoofd. Om het in een breder verband te plaatsen, stel je eens voor dat je een eeuwige buitenaardse bent die de aarde bekijkt vanuit de ruimte, en je favoriete programma op de intergalactische tv is het Aarde-kanaal, en je favoriete programma is de mensen-show. Ik denk dat de reden waarom je dit boeiend zou vinden, is omdat het bewustzijn zo interessant is, zo onvoorspelbaar en zo kwetsbaar.

En zo zijn we begonnen. We zijn allemaal begonnen in de Awash-vallei in Ethiopië. De show begon met geweldige speciale effecten, want er waren catastrofale klimaatveranderingen -- wat best boeiend klinkt als je kijkt naar de huidige tijd. Vanwege het kantelen van de aarde-as en die catastrofale klimaatveranderingen moesten we beter voedsel leren te vinden, en we moesten leren -- dit is Lucy, zo zijn we begonnen -- we moesten leren botten van dieren open te breken, gereedschap gebruiken om het merg te eten, om onze hersenen te laten groeien. We ontwikkelden dus ons bewustzijn als reactie op deze wereldwijde dreiging.

Zo meteen zullen jullie zien dat bewustzijn evolueerde tot een punt waarop hier in India, in Madhya Pradesh, één van de oudste kunstuitingen in steen gevonden is. Dit kommetje werd gemaakt met 40 tot 50.000 houwen van een stenen gereedschap, en het is de eerste kunstuiting die we kennen op de wereld. De reden dat het ons nu nog verbindt met het bewustzijn is dat voor ons allemaal geldt dat de allereerste vorm die we ooit tekenden een cirkel is. Het volgende wat we doen, is dat we een punt middenin die cirkel zetten. We maken een oog -- en dat oog evolueert gedurende onze geschiedenis. Je hebt de Egyptische god Horus, die staat voor voorspoed, wijsheid en gezondheid. En dat kun je doorvoeren tot het heden met het dollarbiljet van de VS, met het oog der voorzienigheid er op.

Terwijl je hier allemaal naar kijkt vanuit de ruimte, denk je: we begrijpen het, we snappen dat de kostbaarste bron op de blauwe planeet ons bewustzijn is. Want het is het allereerste dat we tekenen; we omringen onszelf met afbeeldingen ervan; het is wellicht de meest gangbare afbeelding ter wereld. Maar nee. We beschouwen ons bewustzijn als vanzelfsprekend. Terwijl ik produceerde in Los Angeles dacht ik er geen moment aan. Totdat het van me werd weggerukt dacht ik er nooit aan. Wat ik heb geleerd na die gebeurtenis en tijdens mijn genezing is dat het bewustzijn wordt bedreigd op deze aarde zoals het nog niet eerder is bedreigd. Dit zijn maar een paar voorbeelden.

De reden dat ik zo vereerd ben om hier te zijn, om nu te spreken in India, is dat India de twijfelachtige eer heeft dat er het meeste hoofdletsel ter wereld voorkomt. Een triest gegeven. Niets zorgt voor een meer drastische en spontane kloof tussen potentieel en actueel bewustzijn dan ernstig hoofdletsel. Elke keer kan het wel tien jaar revalidatie kosten, wat voor India betekent dat, als het zo doorgaat, het een behoefte opbouwt van honderden jaren revalidatie. Wat je in de VS ziet, is elke 20 seconden een letsel -- anderhalf miljoen per jaar -- elke 40 seconden een beroerte, Alzheimer, elke 70 seconden krijgt iemand dat. Deze stellen allemaal kloven voor tussen potentiële en actuele geesten.

Hier zie je wat andere categorieën, wereldwijd bezien. De Wereldgezondheidsorganisatie zegt ons dat depressiviteit bovenaan staat als ziekte in de wereld voor wat betreft het aantal jaren dat je ermee leeft. De ziekte die op nummer twee staat is depressiviteit in de leeftijdsgroep van 15 tot 44. Onze kinderen worden depressief in een verontrustend tempo. Ik ontdekte tijdens mijn genezing dat de derde belangrijkste doodsoorzaak onder tieners zelfmoord is. Als je kijkt naar wat andere onderdelen -- hersenschudding. De helft van de tieners op de spoedeisende hulp komt er voor hersenschuddingen. Als ik het over migraine heb, 40 procent van de bevolking ervaart soms hoofdpijn. 15 procent heeft last van migraines, die ze dagenlang uitschakelen.

Dat leidt allemaal -- computerverslaving, even in het kort: wat we het meest frequent doen, is digitale apparaten gebruiken. De gemiddelde tiener verstuurt 3.300 sms'jes per maand. Het gaat over een maatschappij die zich terugtrekt in depressie en dissociatie terwijl we in principe worden geconfronteerd met de volgende catastrofale klimaatverschuiving. Wat je je dus afvraagt terwijl je naar de mensen-show kijkt, is: gaan we iets doen aan de catastrofale klimaatverschuiving die er wellicht aan komt door ons bewustzijn te vergroten, of blijven we ons terugtrekken?

En dat kan er toe leiden dat je een keer een aflevering ziet van het Cedars-Sinai medisch centrum en het verschil tussen potentieel en actueel bewustzijn beschouwt. Dit is een 'Dense Array EEG MRI' die 156 informatiekanalen meet. Het is niet mijn EEG in Cedars; het is jullie EEG van vannacht en gisterennacht. Dit is wat onze hersenen elke nacht doen om de dag te verwerken en zich voor te bereiden om de brug te maken van de potentiële geest in de slaap naar de actuele geest wanneer we wakker worden. Zo zag ik er uit toen ik uit het ziekenhuis kwam na bijna vier maanden. De hoefijzervorm die je op mijn schedel ziet, is waar ze opereerden en in mijn hersens gingen om de ingrepen te doen die mijn leven zouden redden. Maar als je in het bewustzijnsoog kijkt, dat ene oog wat je ziet, dan kijk ik omlaag, maar ik zal vertellen wat ik op dat moment voelde. Ik voelde me niet leeg; ik voelde alles tegelijkertijd. Ik voelde me leeg en vol, warm en koud, euforisch en moedeloos. Omdat het brein 's werelds eerste volledig functionerende kwantumcomputer is, kan het in meerdere toestanden tegelijk verkeren. Omdat alle interne regelaars van mijn brein waren beschadigd, voelde ik alles tegelijkertijd.

Laten we eens draaien en mij frontaal bekijken. We gaan even vooruit in de tijd tot waar ik word ontslagen door de gezondheidszorg. Kijk eens in die ogen. Ik kan ze niet scherp stellen. Ik kan geen regel in een boek lezen. Maar het systeem heeft me afgevoerd want, zoals mijn familie ontdekte, er is geen langetermijn-concept in het gezondheidssysteem. Neurologische schade, 10 jaar revalidatie, dat vergt een langetermijnvisie.

Maar laten we eens achter mijn ogen kijken. Dit is een 'gamma radiation spec scan' die gammastraling gebruikt om de hersenfunctie in 3D te tonen. Je moet in een laboratorium zijn om het in 3D te zien, maar in twee dimensies kun je wel de prachtige symmetrie zien en het oplichten van een normaal functionerend brein. Dit zijn mijn hersenen. Dat komt omdat meer dan een derde van mijn rechter hersenhelft is vernietigd door de beroerte. Terwijl we verder gingen, moest mijn familie, die ontdekte dat de gezondheidszorg ons had gepasseerd, oplossingen en antwoorden zien te vinden. Tijdens dat proces -- het nam vele jaren in beslag -- zei een arts dat mijn genezing, de mate van mijn vooruitgang, de mate van mijn hoofdletsel in aanmerking genomen, wonderbaarlijk was. En toen begon ik een boek te schrijven, omdat ik het niet wonderbaarlijk vond. Wel zag ik dat er wonderbaarlijke elementen waren, maar ik vond het ook onterecht dat je zo je best moet doen om antwoorden te vinden terwijl dit een pandemie in onze maatschappij is.

Van deze ervaring van mijn genezing wil ik vier aspecten met name noemen -- Ik noem ze de vier C's van het bewustzijn -- die me hielpen met de ontwikkeling van mijn potentiële geest terug naar de actuele geest waar ik dagelijks mee werk. De eerste C is cognitieve training. In tegenstelling tot de gebroken ruit van mijn auto betekent de plasticiteit van het brein dat er altijd de mogelijkheid was om tijdens de behandeling het brein te trainen om je bewustzijnsniveau te herwinnen en te verhogen. Plasticiteit houdt in dat er altijd wel hoop is voor ons verstand -- hoop is voor het opnieuw opbouwen van die functie. Het brein kan zich zelfs herdefiniëren, en dat werd aangetoond door twee specialisten, Hagen en Silva in de jaren '70. Wereldwijd zie je dat tot 30 procent van de schoolgaande kinderen leermoeilijkheden hebben die niet vanzelf over gaan, maar met de juiste behandeling kunnen ze gescreend, ontdekt en bijgesteld worden zodat schooluitval wordt voorkomen. Maar ik heb ontdekt dat je bijna geen mensen kunt vinden die die zorg verlenen.

Dit is wat mijn neuropsycholoog mij verschafte toen ik iemand vond die het kon toepassen. Ik ben geen arts, dus laat ik de diverse sub-testen voor wat ze zijn. Laten we het over het volledige IQ hebben. Volledig IQ is de verstandelijke verwerking -- hoe snel je informatie vergaart, vasthoudt en terugvindt -- dat is essentieel om succesvol te zijn tegenwoordig. Je ziet hier dat er drie kolommen zijn. Niet te testen -- dat ben ik in mijn coma. En dan kruip ik omhoog totdat ik op 79 punten kom, wat net onder het gemiddelde is. In de gezondheidszorg ben je klaar als je op het gemiddelde zit. Toen werd ik ontslagen uit het systeem. Wat betekent gemiddeld IQ? Het betekent dat toen ik 2,5 uur kreeg om een test te doen waar iedereen hier 50 minuten over zou doen, ik misschien een 4 zou halen. Dat is een zeer laag niveau om uit de gezondheidszorg te worden gegooid. Daarna onderging ik cognitieve training. En ik laat zien wat er met de rechterkolom gebeurde terwijl ik de cognitieve training deed. Dit zou niet moeten gebeuren. Het IQ zou moeten stabiliseren en consolideren rond het achtste jaar.

Het Journal of the National Medical Association gaf een klinische recensie op mijn verhandeling, wat zeer ongebruikelijk is. Ik ben geen arts. Ik heb totaal geen medische achtergrond. Maar ze vonden de bewijzen, dat er belangrijke, waardevolle informatie in het boek zat, en dat merkten ze op toen ze een volwaardige academische recensie schreven. Maar ze stelden een vraag. Ze zeiden: "Is dat herhaalbaar?" Dat was een terechte vraag want ik schreef alleen over hoe ik oplossingen had gevonden die voor mij werkten.

Het antwoord is ja, en nu voor het eerst heb ik het genoegen twee voorbeelden met jullie te delen. Hier is iemand, wat die deed toen 'ie de cognitieve training deed op zijn zevende en elfde jaar. En hier is een ander, op de middelbare school bijvoorbeeld. En deze persoon is met name interessant. We kijken verder niet naar de verstrooiing in de subtesten, maar hij had wel neurologische problemen. Maar je kon die persoon aanwijzen als iemand met leerproblemen. En met aanpassingen kon hij naar de universiteit en leidde een vol leven, bekeken vanuit zijn mogelijkheden.

Tweede aspect: Ik had nog steeds vreselijke migraines. Twee elementen die me hierbij hielpen: ik ontdekte dat de eerste 90 procent van hoofd- en nekpijn komt door onbalans in het spier-skelet-systeem. Het schedel-kaak-systeem is daarbij belangrijk. Ik onderging het en vond oplossingen, en dat is de relatie tussen het slaap-kaak-gewricht en de tanden. Tot 30 procent van de bevolking heeft een kwaal, ziekte of disfunctie in de kaak die het hele lichaam beïnvloedt. Gelukkig vond ik een tandarts die een volledige waaier toepaste van technologie die je zo gaat zien om vast te stellen dat als hij mijn kaak verzette, de hoofdpijnen zo goed als verdwenen waren, maar dat mijn tanden verkeerd zaten. Daarna zette hij mijn kaak in de juiste stand terwijl hij mijn tanden orthodontisch correct uitlijnde. Feitelijk houden mijn tanden mijn kaak in de juiste positie. Dit beïnvloedde mijn hele lichaam.

Als dat heel erg vreemd klinkt, en een nogal gedurfde uitspraak lijkt -- Hoe kan je kaak je hele lijf beïnvloeden? -- laat me je dan vertellen dat, als ik je morgen vraag één zandkorrel tussen je tanden te nemen en een fijne, lange wandeling te maken, hoe ver zou je dan komen voordat je die zandkorrel zou moeten verwijderen? Zo'n minieme verkeerde uitlijning. Let wel, de tanden hebben geen zenuwen. Daarom zie je in de voor-en-na-foto's die je hier ziet maar moeilijk een verschil. Probeer gewoon eens een paar zandkorrels tussen je tanden te doen en merk het verschil eens op. Ik had nog steeds migraine.

Het volgende probleem dat werd opgelost was dat, als 90 procent van hoofd- en nekpijn door onbalans komt, de overige 10 procent grotendeels -- afgezien van aneurysmen, hersenkanker en hormonale problemen -- door de bloedsomloop komt. Stel je voor dat het bloed door je lijf stroomt -- vertelden ze mij in het UCLA Medical Center -- in één gesloten systeem. Er is een grote pijp waar het bloed doorheen stroomt. Rondom die pijp liggen de zenuwen die hun voedingsstoffen uit het bloed halen. Dat is eigenlijk alles. Als je op een slang drukt in een gesloten systeem, dan zwelt het ergens anders op. Als die plek waar het opzwelt in de grootste zenuw van je lijf is, je hersenen, dan krijg je vasculaire migraine. Dan is er een hoeveelheid pijn die alleen andere lijders aan vasculaire migraines kennen. Door deze techniek -- dit is in 3D in kaart gebracht. Dit is een MRI MRA MRV, een volumetrisch MRI. Door deze techniek konden de specialisten van UCLA Medical Center uitvinden waar die compressie in de slang plaatsvond. Een vaatchirurg verwijderde het meeste TOS-syndroom aan beide kanten. En in de maanden en jaren die volgden, voelde ik de neurologische levensstroom terugkeren.

Communicatie, de volgende C. Dit is essentieel. Alle bewustzijn gaat over communicatie. En hier, door een gelukkig toeval, had een cliënt van mijn vader een echtgenoot die werkte in de Alfred Mann Foundation for Scientific Research. Alfred Mann is een briljant natuurkundige en innovator die gefascineerd is door het overbruggen van gaten in het bewustzijn, of het nu gaat om de doven te laten horen, de blinden te laten zien of de verlamden te laten bewegen. Ik zal jullie nu een voorbeeld geven van het laten bewegen van de verlamden. Ik heb dit uit Zuid-Californië meegebracht: het FM-apparaat. Dit plaats je in de hand. Het weegt nog geen gram. Als je er twee inbrengt in het lichaam weegt het nog geen vijf cent. Vijf ervan wegen nog steeds minder dan een roepiemunt.

Waar breng je het in in het lichaam? Het is getest en gesimuleerd voor een verblijf in het lichaam zonder corrosie gedurende meer dan 80 jaar. Je stopt het er dus in en het blijft zitten. Dit zijn de implantatie-plekken. Waar ze naartoe werken -- en ze hebben werkende prototypen -- is dat we ze op alle motorische plekken van het lichaam plaatsen waar ze nodig zijn. De hoofdeenheid wordt dan in de hersenen geplaatst. Een FM-apparaat in de hersenschors, de motorische schors, zendt signalen in real-time naar de motorische punten in de relevante spieren, zodat de persoon zijn arm kan bewegen, bijvoorbeeld, in real-time, als hij geen controle meer heeft over zijn arm. Andere FM-apparaten, geïmplanteerd in vingertoppen, zenden, als er contact met een oppervlak is, een boodschap naar de sensorische hersenschors zodat je een gevoel van aanraking ervaart. Is dit science-fiction? Nee. Want ik draag de eerste toepassing van die technologie. Ik heb geen controle over mijn linkervoet. Een radio-apparaat bestuurt elke stap die ik zet. En een sensor tilt m'n voet voor me op telkens als ik loop.

Ter afsluiting wil ik met jullie delen wat de persoonlijke reden is waarom dit zoveel voor me betekent en mijn levenspad heeft veranderd. In mijn coma voelde ik de aanwezigheid van een beschermer. Toen ik uit m'n coma kwam, herkende ik mijn familie, maar ik herinnerde me mijn verleden niet. Gaandeweg herinnerde ik me dat mijn vrouw mijn beschermer was. Ik fluisterde dat goede nieuws via mijn gebroken kaak die dichtgenaaid was aan de nachtzuster. De volgende morgen kwam mijn moeder uitleggen dat ik niet altijd in dit bed, in deze kamer was geweest, dat ik in film en televisie had gewerkt en dat ik een auto-ongeluk had meegemaakt en ja, dat ik getrouwd was, maar Marcy was ter plekke overleden in de botsing. En tijdens mijn coma was ze begraven in haar geboortestad Phoenix. In de donkere jaren die volgden, moest ik ontdekken wat er voor me over was, nu dat alles wat een dag speciaal maakt, weg was. Terwijl ik de bedreigingen voor het bewustzijn ontdekte en hoe die de wereld omvatten en de levens van steeds meer mensen elke dag beïnvloeden, ontdekte ik wat er werkelijk overbleef. Ik denk dat we de bedreigingen voor ons bewustzijn kunnen overwinnen, dat de mensen-show in de uitzending kan blijven, millennia lang. Ik denk dat we allemaal kunnen schitteren.

Dank u hartelijk.

(Applaus)

Lakshmi Pratury: Wacht nog even. Wacht nog even hier.

(Applaus)

Weet je, toen ik Simons -- ga nog even zitten; ik wil nog even met hem praten -- toen ik zijn boek las, ging ik naar LA om hem te zien. Dus ik zat in een restaurant, te wachten op een man die duidelijk wat moeite zou hebben ... Ik weet niet wat ik verwachtte. En hij liep rond. Ik had niet verwacht dat de persoon die ik zou ontmoeten, dat hij dat was. We ontmoetten elkaar en we praatten, en ik dacht: hij ziet er niet uit als iemand die uit het niets is opgebouwd. En ik was onder de indruk van de rol die technologie speelt in jouw genezing. En we hebben zijn boek buiten in de boekwinkel. Waar ik van onder de indruk was, is de nauwgezette detaillering waarmee hij heeft geschreven over elk ziekenhuis waar hij is geweest, elke behandeling die hij kreeg, elke keer dat het bijna fout ging, en hoe hij toevalligerwijs met innovaties in aanraking kwam. Er is volgens mij één detail dat de mensen iets te snel ging. Vertel iets over wat je op je been draagt.

Simon Lewis: Ik wist toen ik dit timede, dat er geen tijd zou zijn om aandacht te besteden aan -- Nou, dit is het. Hiermee bestuur ik het. Dit meet elke stap die ik heb genomen al zo'n vijf à zes jaar lang. En als ik dit doe, misschien hoor je het niet. Dat piepje gevolgd door twee piepjes staat nu aan. Als ik nog eens druk, piept 'ie drie keer, en dat betekent dat hij is ingeschakeld. Het is mijn vriend. Ik laad 'm elke avond op. En het werkt. Het werkt. Wat ik heel graag wil toevoegen omdat ik geen tijd had...

Wat doet het? Nou, ik zal het je hier laten zien. Dit hier, als de camera het kan zien, is een kleine antenne. Onder mijn hiel is een sensor die voelt wanneer mijn voet omhoog komt -- wat je de hiellift noemt. Dit knippert altijd, ik zal het eruit halen zodat je het kunt zien. Maar dit knippert altijd. Hij verzendt signalen in real-time. Als je sneller loopt, als ik sneller loop dan neemt hij wat je noemt het tijdsinterval waar, dat is het interval tussen elke hiellift. En hij versnelt de hoeveelheid en het niveau van de stimulatie. Waar ze nog meer aan hebben gewerkt -- ik had er geen tijd voor in de toespraak -- is dat ze functioneel gehoor hebben hersteld voor duizenden doven.

Ik kan je het verhaal vertellen: deze technologie zou niet verder ontwikkeld worden, maar Alfred Mann ontmoette de dokter die met pensioen ging, [Dr. Schindler.] Hij zou met pensioen gaan -- alle technologie zou verloren zijn gaan, want niet één medisch fabrikant wilde er aan beginnen omdat het een onbelangrijk probleem was. Maar er zijn miljoenen doven in de wereld, en het Cochleair implantaat heeft duizenden doven weer laten horen. Het werkt. Wat ze ook doen, is werken aan kunstmatige netvliezen voor blinden. En dat is de implanteerbare generatie. Want wat ik niet vermeld heb in mijn toespraak is dat dit buiten het skelet zit. Dat moet ik verduidelijken. Omdat de eerste generatie buiten het skelet zit, bind je het om het been, om het gekwetste ledemaat. Werkelijk, ze zijn ongelooflijk -- er werken honderd mensen in dat gebouw -- ingenieurs, wetenschappers, andere teamleden -- continu.

Alfred Mann heeft een stichting opgericht om verder te gaan met onderzoek want hij begreep dat durfkapitaal zich echt niet zal gaan bezighouden met zoiets als dit. Er is te weinig belangstelling. Je zou zeggen dat er meer dan genoeg verlamde mensen zijn, maar er is te weinig belangstelling, en de hoeveelheid onderzoek, de tijd die ermee is gemoeid, de geneeskundige goedkeuringen, de terugverdientijd is te lang om durfkapitaal aan te trekken. Dus hij zag een behoefte en stapte er in. Het is een zeer uitzonderlijke man. Hij heeft veel ultramoderne wetenschap bedreven.

LP: Dus als je de kans hebt, breng wat tijd met Simon door. Dank u. Dank u.

(Applaus)