Shulka Bose: Een kind per keer onderwijzen

Ik sta hier vandaag voor jullie in alle nederigheid, klaar om met jullie mijn reis van de laatste zes jaar te delen in dienstverlening en onderwijs. Ik ben niet academisch opgeleid. Ik ben geen veteraan in sociaal werk. Ik probeerde 26 jaar in de bedrijfswereld organisaties winstgevend te maken. In 2003 startte ik met de Parikrma Humanity Foundation, aan mijn keukentafel.

Het eerste dat we deden, was door de sloppenwijken wandelen. Wist je dat er meer dan twee miljoen mensen in 800 sloppenwijken in Bangalore wonen? We konden niet alle sloppenwijken bezoeken, maar we probeerden er zoveel mogelijk te doen. We wandelden door deze sloppenwijken, vonden huizen waar kinderen nooit naar school zouden gaan. We praatten met de ouders, probeerden hen te overtuigen hun kinderen naar school te sturen. We speelden met de kinderen, en gingen moe naar huis terug, uitgeput, maar met beelden van glanzende gezichten, twinkelende ogen, en gingen slapen.

We konden niet wachten om te starten. Maar toen kwamen de cijfers binnen. 200 miljoen kinderen tussen vier en 14 die naar school zouden moeten gaan, maar het niet deden. 100 miljoen kinderen die naar school gaan maar niet kunnen lezen, 125 miljoen die geen elementaire wiskunde kunnen. We hoorden ook dat 250 miljard Indische roepies toegewezen waren aan overheidsonderwijs. 90 procent daarvan werd uitgegeven aan het loon van de leerkrachten en de administratie. En toch heeft India het hoogste absenteïsmecijfer bij leerkrachten ter wereld, met een op vier leerkrachten die gedurende een gans schooljaar afwezig is.

Deze cijfers waren verbijsterend, overweldigend, en er werd ons constant gevraagd: "Wanneer starten jullie? Hoeveel scholen gaan jullie opstarten? Hoeveel kinderen gaan jullie bereiken? Hoe gaan jullie het verdelen? Hoe gaan jullie het uitbreiden?" Het was moeilijk om niet bang en ontmoedigd te worden. Maar we beten ons vast, en zeiden: "We doen niet mee aan het gegoochel met cijfers." We nemen een kind per keer en leiden dat kind door de school, sturen het naar de universiteit, en bereiden het voor op een beter leven, een goede baan.

We startten Parikrma, de eerste Parikrma school, in een sloppenwijk waar er 70.000 mensen onder de armoedegrens leven. We startten onze eerste school op het dak van een gebouw in de sloppenwijk, het enige twee verdiepingen tellende gebouw in de sloppenwijk. Geen plafond boven ons hoofd, enkel een dunne tinnen plaat. Dat was onze eerste school. 165 leerlingen. Het Indische schooljaar begint in juni. In juni regent het zoveel dat we meermaals samen wegkropen onder het tinnen dakje, en wachtten op het einde van de regen. Dat was pas een oefening in hechting. En allen die daar onder dat dakje zaten, zijn hier nog steeds. Toen kwam de tweede school, de derde school, de vierde school, en een junior universiteit. Op zes jaar tijd tellen we vier scholen en een junior universiteit, 1.100 leerlingen uit 28 sloppenwijken en vier weeshuizen. (Applaus)

Onze droom is heel eenvoudig, elk van deze kinderen voorbereiden op het leven, op een opleiding, maar ook op een leven in vrede, tevreden in deze door conflict geteisterde, geglobaliseerde, chaotische wereld. Als je over de wereld spreekt, moet je Engels spreken. Dus al onze scholen zijn Engelse scholen. Maar ze weten dat er een mythe is dat kinderen uit een sloppenwijk niet goed Engels spreken. Niemand in hun familie heeft ooit Engels gesproken. Niemand van hun generatie heeft ooit Engels gesproken. Maar hoe verkeerd is dat.

Video: Meisje: Ik houd van avonturenboeken, en een van mijn favorieten is Alfred Hitchcock en [onduidelijk] en Hardy Boys. Alle drie zijn ze gelijk, hoewel in een andere context, een is magisch, de andere twee onderzoekend. ik houd van deze boeken omdat ze iets speciaals in zich hebben, de woordenschat die gebruikt wordt in deze boeken, en de schrijfstijl. Eens ik een boek begin te lezen, kan ik het niet meer neerleggen voor het uitgelezen is. Zelfs als het vier en een half uur duurt, of drie en een half uur voor het uit is.

Jongen: ik heb het onderzocht en ik kreeg de informatie over de snelste wagens ter wereld. Ik houd van Ducati ZZ 143, omdat die de snelste is, de snelste motorfiets ter wereld. Ik houd van Pulsar 220 DTSI omdat het India's snelste motorfiets is.

De vader van het meisje dat je zag, verkoopt bloemen langs de weg. Het jongetje komt al vijf jaar naar school. Is het niet vreemd dat alle jongetjes over de hele wereld houden van snelle motorfietsen? Hij heeft er nooit een gezien en nooit op gereden, maar hij heeft gezocht op het internet via Google. Toen we startten met onze Engelse school hebben we ook besloten het best mogelijke onderwijsprogramma toe te passen, het ICSE curriculum. Ook toen lachten mensen met mij en zeiden: "Je bent gek om dit zware onderwijsprogramma voor deze studenten te kiezen. Ze zullen het nooit aankunnen." Niet alleen kunnen onze kinderen het aan, ze blinken er zelfs in uit. Je moet zelf maar eens komen kijken hoe goed onze kinderen het doen.

Er is ook een mythe dat het ouders uit de sloppenwijken niet interesseert dat hun kinderen naar school gaan, dat ze hen liever aan het werk zetten. Dat is absolute onzin. Alle ouders over de hele wereld willen dat hun kinderen een beter leven leiden dan zijzelf. Ze moeten er enkel in geloven dat verandering mogelijk is.

Video: (Hindi)

Shukla Bose: we hebben 80 procent aanwezigheid bij al onze ouder-leerkracht-ontmoetingen. Soms zelfs 100 procent, veel meer dan in vele elitescholen. Vaders begonnen deel te nemen. Het is zeer interessant. Toen we onze school opstartten, gaven de ouders duimafdrukken in het aanwezigheidsregister. Nu beginnen ze handtekeningen te zetten. De kinderen hebben het hun geleerd. Het is ongelooflijk hoeveel kinderen kunnen leren.

Een paar maand geleden, eind vorig jaar, zijn er een aantal moeders naar ons gekomen die zeiden: "Wij willen leren lezen en schrijven. Kunnen jullie het ons leren?" Dus zijn we gestart met naschoolse opleiding voor onze ouders, voor onze moeders. We hadden 25 moeders die regelmatig kwamen om na school te studeren. We willen verdergaan met dit programma en het uitbreiden naar onze andere scholen.

98 procent van onze vaders zijn alcoholici. Je kunt je voorstellen hoe getraumatiseerd en hoe dysfunctioneel de gezinnen waren waar onze kinderen uit kwamen. We moeten de vaders naar een afkicklab sturen en als ze terugkomen, meestal nuchter, moeten we een baan voor hen vinden zodat ze niet hervallen. We hebben drie vaders die we tot kok opgeleid hebben. We leerden hen voedingsleer en hygiëne. We hielpen hen een keuken opzetten en nu voorzien ze de kinderen van voedsel. Ze doen het goed want hun kinderen eten het voedsel, maar het belangrijkste: dit is de eerste keer dat ze respect krijgen en dat ze voelen dat ze iets nuttigs doen.

Meer dan 90 procent van onze staf buiten de leerkrachten zijn ouders en uitgebreide families. We hebben vele programma's opgestart enkel om zeker te zijn dat het kind naar school komt. Beroepskwalificatieprogramma's voor de oudere zussen en broers zodat de jongere naar school blijven komen.

Er is ook een mythe dat kinderen uit de sloppenwijken niet kunnen integreren in de gewone wereld. Kijk naar dit meisje, dat een van de 28 kinderen was, uit alle geprivilegieerde scholen, de beste scholen in het land, dat was geselecteerd voor het talentprogramma van de Duke University. Ze mocht naar IIM-Amedabad.

Video: Meisje: IIM-Amedabad Camp: telkens als we IIM zien, was het zo een eer voor ons om naar dat kamp te gaan. We gingen naar daar. Iedereen was heel vriendelijk, vooral ik had veel vrienden. Mijn Engels ging erop vooruit door de gesprekken met vrienden. Daar ontmoetten ze kinderen met andere normen, een andere mentaliteit, een totaal verschillende gemeenschap. Ik ging met bijna iedereen om. Ze waren zeer vriendelijk. Ik had zeer goede vrienden daar, die uit Delhi en Mumbai komen. Zelfs nu nog houden we contact via Facebook.

Na de Amedabad-trip was ik helemaal anders, mengde mij onder mensen enzovoort. Vroeger voelde ik mij anders. Ik maak niet zo gemakkelijk contact met anderen Mijn Engels accent is sterk verbeterd en ik heb voetbal en volleybal leren spelen, frisbee en nog veel andere spelletjes. Ik wilde niet naar Bangalore gaan. Laat mij hier blijven. Het is hier zo'n mooi voedsel. Ik heb ervan genoten. Het was zo mooi. Ik heb ervan genoten om zulk voedsel te eten. Ze kwamen me vragen: "Ja, mevrouw, wat wil je?" Het was zo goed om te horen!

(Gelach) (Applaus)

Dit meisje werkte als dienstbode voordat ze naar school kwam. Vandaag wil ze studeren voor neuroloog.

Onze kinderen doen het schitterend in sport. Ze blinken écht uit. Er is een inter-school-sportcompetitie die elk jaar gehouden wordt in Bangalore, waar 5000 kinderen aan deelnemen uit de 140 beste scholen in de stad. We hebben de prijs van de beste school drie jaar na elkaar gewonnen. En onze kinderen komen naar huis met tassen vol medailles, met veel bewonderaars en vrienden. Vorig jaar waren een paar kinderen uit de elite scholen die toestemming kwamen vragen om toegelaten te worden tot onze school. We hebben ook onze eigen droomteam.

Waarom gebeurt dit? Waarom dit vertrouwen? Is het de blootstelling? We hebben professoren van MIT, Berkeley, Stanford, het Indische wetenschappelijk instituut die komen om onze kinderen wetenschappelijke formules te leren, te experimenteren, ver buiten het klaslokaal. Kunst, muziek worden beschouwd als therapie en middelen tot expressie. We geloven ook dat het de inhoud is die belangrijker is dan de infrastructuur, niet de toiletten, niet de bibliotheek, maar wat echt gebeurt in deze school, dat is belangrijker. Een omgeving creëren van leren, vragen en ontdekken, dat is écht onderwijs.

Toen we Parikrma startten hadden we geen idee welke richting we zouden uitgaan. We huurden McKinsey niet in om een businessplan te maken. Maar we weten zeker wat we vandaag willen doen: één kind per keer nemen, niet verdrinken in de cijfers, en echt zien dat het kind zijn levenscirkel afmaakt, zijn volledige potentieel ontdekt. We geloven niet in kwantiteit want we geloven in kwaliteit, en kwantiteit en cijfers zullen automatisch komen. We hebben bedrijven gehad die achter ons stonden, waardoor we meer scholen kunnen openen. Maar we begonnen met de idee van één kind per keer.

Dit is de vijfjarige Parusharam. Hij bedelde aan een bushalte, een paar jaar geleden, werd opgepikt en zit nu in een weeshuis. Hij komt nu al vier en een halve maand naar school. Hij zit in de kleuterschool. Hij heeft Engels leren spreken. We hebben een model waardoor kinderen Engels kunnen spreken en verstaan in drie maanden tijd. Hij kan verhalen vertellen, in het Engels, van de dorstige kraai, van de krokodil, en van de giraf. Als je hem vraagt waar hij van houdt, zal hij zeggen: "Ik houd van slapen. Ik houd van eten. Ik houd van spelen." En als je hem vraagt wat hij wil doen zal hij zeggen: "Ik hou van 'horsing'." "Horsing" wil zeggen op een paard rijden. Parusharam komt elke dag naar mijn kantoor. Hij komt voor een streling over de buik, omdat hij denkt dat mij dit geluk zal brengen.

Toen ik Parikrma startte, begon ik met een grote arrogantie om de wereld te transformeren. Vandaag ben ik getransformeerd. Ik ben veranderd samen met mijn kinderen. Ik heb zoveel van hen geleerd, liefde, mededogen, verbeelding, en zoveel creativiteit. Parusharam is Parikrma met een klein begin maar met nog een lange weg te gaan. Ik beloof je, Parusharam zal binnen een paar jaar op de TED-conferentie spreken. Dank je wel. (Applaus)