Shimon Schockens fietstochten van de hoop

Mountainbiken in Israël is iets dat ik met grote passie en betrokkenheid doe. Op mijn fiets voel ik verbinding met de diepe schoonheid van Israël en ik voel mij verenigd met de geschiedenis van dit land en de Bijbelse wet. Voor mij is fietsen een kwestie van empowerment. Als ik de top van een steile berg bereik in het midden van nergens, voel ik me jong, onoverwinnelijk, eeuwig. Het is alsof ik verbinding maak met een erfenis of met energie veel groter dan mijzelf. Je kunt mederijders zien aan het eind van het beeld, die met enige bezorgdheid naar me kijken. Hier is nog een andere foto van hen. Helaas kan ik hun gezichten niet tonen, noch kan ik hun ware namen onthullen. Dat is omdat mijn mederijders jeugdige gedetineerden zijn, overtreders, die hun straf uitzitten in een jeugdgevangenis op ongeveer 20 minuten rijden van hier. Nou ja, zoals alles in Israël. Ik rijd een keer per week met deze kinderen, elke dinsdag, weer of geen weer, gedurende de laatste vier jaar. Ze zijn een zeer groot deel van mijn leven geworden.

Dit verhaal begon vier jaar geleden. De jeugdgevangenis waar ze opgesloten zitten, bevindt zich toevallig precies in het midden van een van mijn gebruikelijke trips. Ze is omgeven door prikkeldraad, elektrische hekken en gewapende bewakers. Dus op een van deze ritten, geraakte ik in de instelling en ging op bezoek bij de directeur. Ik vertelde de directeur dat ik een mountainbikeclub wilde oprichten in deze plaats en dat ik de kinderen wilde meenemen van hier naar daar. Ik vroeg hem: "Laten we een manier zoeken waarbij ik 10 kinderen een keer per week zou kunnen meenemen om samen te fietsen in de zomer op het platteland." De directeur was heel geamuseerd. Hij vertelde me dat hij dacht dat ik gek was. Hij vertelde me: "Deze plaats is een jeugdgevangenis. Deze jongens zijn zware overtreders. Ze worden verondersteld opgesloten te zitten. Het is niet de bedoeling dat ze naar buiten gaan." Toch begonnen we erover te praten, en van het een kwam het ander. Ik zie mezelf niet binnenstappen in een staatsgevangenis in New Jersey en een dergelijk voorstel doen, maar omdat we hier in Israël zijn, zorgde de directeur ervoor dat het kon gebeuren. Twee maanden later bevonden we ons daarbuiten - ik, 10 jeugdige gedetineerden en Russ, een prachtige kerel die een zeer goede vriend werd van mij en mijn partner in dit project.

In de weken die volgden, had ik het enorme plezier om deze kinderen te laten kennismaken met de wereld van totale vrijheid, een wereld die bestaat uit prachtige vergezichten zoals deze - Alles wat je hier ziet, is uiteraard in Israël - ook ontmoetingen van dichtbij met allerlei kleine dieren in allerlei maten, kleuren en vormen en ga zo maar door. Ondanks al deze pracht, was het begin zeer frustrerend. Elke kleine hindernis, iedere kleine heuvel, deed die kerels in hun sporen stoppen en opgeven Dat soort dingen gebeurde veel. Ik kwam erachter dat ze het zeer moeilijk hadden met het omgaan met frustratie en moeilijkheden - niet omdat ze lichamelijk ongeschikt waren. Dat is één reden waarom ze hier terecht waren gekomen. Ik werd steeds meer en meer opgewonden, want ik was er, niet alleen met hen, maar ook om te rijden en een team te vormen. Ik wist niet wat te doen.

Laat me jullie een voorbeeld geven. We gaan bergafwaarts in rotsachtig terrein en de voorband van Alex geraakt geklemd in een van deze gletsjerspleten hier. Dus hij valt en hij raakt lichtgewond. Dat verhindert echter niet dat hij opspringt en op en neer begint te springen op zijn fiets en heftig vloekt. Hij gooit zijn helm in de lucht. Zijn rugzak vliegt in een andere richting. Dan rent hij naar de dichtstbijzijnde boom en begint takken af te breken en stenen te gooien en te vloeken zoals ik nog nooit gehoord heb. Ik sta daar gewoon, te kijken naar deze scène met compleet ongeloof, niet wetend wat te doen. Ik ben gewend aan algoritmen en datastructuren en supergemotiveerde studenten. Niets in mijn achtergrond heeft me voorbereid op omgaan met een razende, gewelddadige adolescent in het midden van nergens. Je moet beseffen dat deze incidenten niet gebeurden op handige locaties. Ze gebeurden op plaatsen zoals deze, in de woestijn van Judea op 20 km afstand van de dichtstbijzijnde weg. Wat je niet ziet in deze foto is dat ergens tussen deze fietsers daar, er een tiener op een rots zit, die zegt: "Ik ben niet van plan verder te gaan. Vergeet het maar. Ik heb het gehad." Nou, dat is een probleem op de een of andere manier moet je deze kerel in beweging krijgen want het wordt snel donker en gevaarlijk.

Het kostte me een aantal van dergelijke incidenten om erachter te komen wat ik moest doen. In het begin was het een ramp. Ik probeerde harde woorden en bedreigingen en die brachten me nergens. Dat is wat ze hun hele leven al gewend waren. Op een gegeven moment ontdekte ik, wanneer een kind als dit zo'n bui heeft, je best zo dicht mogelijk bij deze jongen blijft. Dat is moeilijk, want wat je echt wilt doen, is weggaan. Maar dat is wat hij gewend is, mensen lopen weg van hem. Je moet dichtbij blijven, uitreiken en schouderklopjes geven of hem een stuk chocolade geven. Ik zei: "Alex, ik weet dat het verschrikkelijk moeilijk is. Rust een paar minuten en dan gaan we door. " "Ga weg jij maniak, psychopaat. Waarom breng je ons naar deze verdomde plek? " Ik zeg: 'Rustig, Alex. Hier is een stukje chocolade." Alex zegt: "Arrrrggg!" Je moet begrijpen dat we op deze ritten voortdurend honger hebben - en na de ritten ook.

Wie is Alex eigenlijk? Hij is 17 jaar. Toen hij acht was, zette iemand hem op een boot in Odessa en verscheepte hem naar Israël helemaal alleen. Hij belandde in het zuiden van Tel Aviv en had niet het geluk om opgehaald te worden door een [onduidelijk]. Hij zwierf door de straten en werd een prominent bendelid. Hij bracht de laatste 10 jaar van zijn leven door op twee plaatsen - de sloppenwijken en de staatsgevangenis, waar hij de laatste twee jaar doorbracht voordat hij uiteindelijk op deze rots daar zat. Deze jongen was waarschijnlijk misbruikt, verlaten, genegeerd, verraden door bijna elke volwassene die zijn pad kruiste. Voor zo'n kind, als een volwassene die hij leert te respecteren, dichtbij hem blijft en niet van hem wegloopt in welke situatie dan ook, ongeacht hoe hij zich gedraagt, is dat een enorme helende ervaring. Het is een daad van onvoorwaardelijke acceptatie, iets dat hij nooit meegemaakt heeft.

Ik wil een paar woorden zeggen over visie. Toen ik vier jaar geleden dit programma begon, had ik dit oorspronkelijke plan om een team te creëren van winnende underdogs. Ik had een beeld van Lance Armstrong in mijn hoofd. Het kostte me precies twee maanden van complete frustratie om te beseffen dat deze visie misplaatst was. Er is een andere visie veel meer belangrijk en meer voor de hand liggend. Het drong plotseling tot me door dat het doel van deze ritten het volgende moest zijn: de kinderen blootstellen aan slechts een ding: liefde, liefde voor het land, voor de heuvel en de afdaling, voor alle ongelooflijke wezens die ons omringen - de dieren, de planten, De insecten, liefde en respect voor andere leden in je team, in je fietsteam, en vooral liefde en respect voor jezelf. Dat is iets wat ze verschrikkelijk misten.

Samen met de kinderen ging ik ook door een opmerkelijke transformatie. Ik kom uit een meedogenloze wereld van wetenschap en hoogwaardige technologie. Ik dacht dat redeneren en logisch denken en onophoudelijke drive de enige manieren waren om dingen te laten gebeuren. Voordat ik ging werken met de kinderen, moest alles wat ik deed met hen of iets dat ik met mezelf deed, perfect zijn, ideaal, optimaal. Na enige tijd met hen gewerkt te hebben, ontdekte ik de grote deugd van empathie en flexibiliteit. Ik was in staat om te starten vanuit een bepaalde visie en als die visie niet werkte, gebeurde er niets. Ik moest er enkel mee spelen, een beetje aanpassen en met iets komen dat helpt, iets dat werkt. Nu voelt dit meer aan als: dit zijn mijn principes, en als je er niet van houdt, ik heb er andere.

(Gelach)

(Applaus)

Een van deze principes is focus. Voor elke rit zitten we samen met de kinderen, en geven we ze een woord om over na te denken tijdens de rit. Je moet hun aandacht richten op iets omdat er zoveel dingen gebeuren. Deze woorden zijn 'teamwerk' of 'uithoudingsvermogen' of zelfs ingewikkelde concepten zoals 'toewijzing van middelen' of 'perspectief', een woord dat ze niet begrijpen. Je weet wel, perspectief, een cruciaal belangrijke levensstrategie die mountainbiken je echt kan leren. Ik vertel kinderen als ze worstelen met een klim en het gevoel hebben dat ze het niet meer aankunnen, dat het echt helpt om de nabije obstakels te negeren en je hoofd op te heffen en rond te kijken en te zien hoe het uitzicht zich om je heen ontplooit. Het stuwt je letterlijk naar boven. Dat draait perspectief om. Je kunt ook terugkijken in de tijd en beseffen dat je al steilere bergen hebt veroverd. Dat is hoe ze het gevoel van eigenwaarde ontwikkelen.

Laat me jullie een voorbeeld geven van hoe het werkt. Je staat met je fiets en het is begin februari. Het is erg koud, het is een regenachtige dag, het motregent het is koud en kil en je staat in, laten we zeggen, Yokneam. Je kijkt naar de lucht en door de wolken zie je het klooster op de top van de Muhraka. Daar moet je naartoe klimmen en je zegt: "Ik geraak daar onmogelijk." En toch, twee uur later sta je op het dak van een klooster, besmeurd met modder, bloed en zweet. En je kijkt neer op Yokneam, alles is zo klein. En je zegt: "He, Alex. Kijk eens naar deze parkeerplaats waar we begonnen zijn. Het is zo groot. Ik kan niet geloven dat ik het deed. Dat is het punt waarop je begint te houden van jezelf.

We spraken over deze speciale woorden die we hen leerden. Aan het eind van elke rit, zitten we samen en delen momenten waarin die speciale woorden van de dag opdoken en een verschil maakten. Deze discussies kunnen zeer inspirerend zijn. In een van hen, zei een van de kinderen ooit: "Toen we aan het rijden waren op deze bergkam met uitzicht op de Dode Zee - hij heeft het over deze plek hier - werd ik herinnerd aan de dag, toen ik mijn dorp verliet in Ethiopië en samen met mijn broer wegging. We liepen 120 km totdat we Soedan bereikten. Dit was de eerste plaats waar we water en voorraden konden krijgen." Hij vertelt verder en iedereen kijkt naar hem als een held, waarschijnlijk voor de eerste keer in zijn leven. Hij zegt: - want ik heb ook vrijwilligers die met mij meerijden, volwassenen, die daar zitten en naar hem luisteren. Hij zegt: "En dit was nog maar het begin van onze beproeving totdat we uiteindelijk in Israël uitkwamen. En pas nu," zegt hij: "begin ik te begrijpen waar ik ben, en ik vind het eigenlijk leuk." Ik herinner mij dat toen hij dat zei, ik kippenvel voelde op mijn lichaam omdat hij het zei met op de achtergrond het Moab-gebergte. Dat is waar Joshua naar beneden kwam en de Jordaan overstak en het volk van Israël leidde naar het land Kanaän 3000 jaar geleden in dit laatste gedeelte van de reis uit Afrika.

Dus het perspectief, context en geschiedenis spelen een belangrijke rol in de manier waarop ik mijn ritten met de kinderen plan. We bezoeken kibboetsen die werden opgericht door overlevenden van de Holocaust. We verkennen ruïnes van Palestijnse dorpen en we bespreken hoe ze ruïnes werden. We gaan door de vele overblijfselen van de joodse nederzettingen, zoals Nabatic, en Kanaänitische nederzettingen - drie, vier, vijfduizend jaar oud. En door deze wandtapijten, die de geschiedenis van dit land voorstellen, krijgen de kinderen, wat waarschijnlijk het belangrijkste van waarde is in het onderwijs: het inzicht dat het leven complex is. Er is geen zwart-wit. Door het waarderen van de complexiteit, worden ze meer tolerant, en tolerantie leidt tot hoop.

Ik rijd met deze kinderen een keer per week, elke dinsdag. Hier is een foto van vorige week dinsdag - minder dan een week geleden - en ik rijd morgen ook met hen. In ieder van deze ritten eindig ik altijd op een van deze ongelooflijke locaties om het prachtige landschap in mij op te nemen. Ik voel me gezegend en gelukkig dat ik leef. Ik voel elke vezel in mijn pijnlijke lichaam. Ik voel me gezegend en gelukkig dat ik 15 jaar geleden de moed had om af te treden van mijn vaste aanstelling aan de New York Universiteit en terug te keren naar mijn land waar ik deze ongelooflijke ritten kan maken met deze groep van problematische kinderen afkomstig uit Ethiopië, Marokko en Rusland. Ik voel me gezegend en gelukkig dat elke week, elke dinsdag en eigenlijk elke vrijdag, ik nog eens in het merg van mijn botten de essentie van het leven in Israël op de rand, kan vieren.

Dank je.

(Applaus)