Shekhar Kapur: We zijn de verhalen die we aan onszelf vertellen

Ik werd gevraagd om de film "Elizabeth" te maken. We zijn in gesprek over dit geweldige Engelse icoon en zeggen: "Ze is een fantastische vrouw. Ze doet alles. Hoe gaan we haar voorstellen?" We gingen rond de tafel zitten met de studio, de producenten en de schrijver, en ze vroegen mij mening: "Shekhar, wat denk je?"

Ik zei: "Ik denk dat ze danst."

Ik kon zien dat iedereen me aankeek. Iemand zei: "Bollywood."

De andere zei: "Hoeveel betalen we hem hiervoor?"

Een derde zei: "Laat ons een andere regisseur zoeken."

Ik dacht dat ik maar beter kon veranderen. We discussieerden lang over hoe Elizabeth voorgesteld moest worden. Ik zei: "Misschien ben ik te Bollywood. Elizabeth, dit grote symbool, dansend? Waar heb je het over? Ik dacht er nog eens over na. We bereikten een consensus. Hier is de introductie van dit grote Britse icoon "Elizabeth."

Leicester: Mag ik meedoen, mevrouw?

Elizabeth: Als u dat graag wilt, mijnheer. (Muziek)

Shekhar Kapur: Dus ze danste. Iedereen die de film zag, begreep onmiddellijk dat het hier om een verliefde vrouw ging, jeugdig en volledig onschuldig en met grote vreugde in haar leven. Hoeveel van jullie begrepen dat niet? Dat is de kracht van verhalen vertellen via beelden. Dat is de kracht van de dans. Dat is de kracht van muziek. De kracht van het niet weten.

Als ik een film regisseer, bereiden we elke dag te veel voor, we denken te veel. Kennis zet wijsheid onder druk. Je weet wel, eenvoudige woorden geraken verloren in het drijfzand van de ervaring. Ik begin te werken en zeg: "Wat ga ik vandaag doen?" Ik doe niet wat ik van plan was te doen, en ik breng mezelf in absolute paniek. Het is mijn manier om het denken uit te schakelen, het denken dat zegt: "Je weet wat je doet. Je weet precies wat je doet. Je bent regisseur, je doet het al jaren. " Ik moet in complete paniek geraken. Als symbolisch gebaar scheur ik het script. Ik breng mijzelf tot paniek. Ik word bang. Ik doe het nu. Kijk naar mij. Ik word nerveus. Ik weet niet wat te zeggen. Ik weet niet wat ik doe. Ik wil het niet.

Als het zover is, zegt mijn assistent: "Je weet wat je gaat doen, mijnheer.” Ik zeg: "Natuurlijk, weet ik dat."

De studiobonzen zullen zeggen, "He, kijk eens naar Shekhar. Hij is goed voorbereid." Vanbinnen heb ik net geluisterd naar Nusrat Fateh Ali Khan omdat hij chaotisch is. Ik sta mezelf toe in de chaos te gaan omdat ik hoop dat uit chaos een aantal momenten van waarheid zullen komen. Alle voorbereiding is voorbereiding. Ik weet zelfs niet of het eerlijk is. Ik weet niet eens of het waarheidsgetrouw is. De waarheid van dit alles komt allemaal op het moment, organisch, en als je vijf grote momenten van fantastisch organisch materiaal krijgt in je verhaal, in je film, zal je publiek het snappen. Ik ben op zoek naar die momenten en sta daar en zeg: "Ik weet niet wat te zeggen."

Dus uiteindelijk kijkt iedereen naar mij, 200 mensen om zeven uur in de ochtend. Zij kwamen toe om kwart voor zeven, ik om zeven uur, en iedereen zegt: " Waar beginnen we mee? Wat gaat er gebeuren?" Ik breng mezelf in een staat van paniek waar ik niets weet, en dus weet ik het ook niet. Omdat ik het niet weet, bid ik tot het universum. Ik ga proberen toegang te krijgen tot het universum op de manier waarop Einstein ("zeg een gebed") - toegang kreeg tot zijn vergelijkingen - dezelfde bron - ik ben op zoek naar dezelfde bron, want creativiteit komt absoluut van dezelfde bron als meditatie, ergens buiten jezelf, buiten het heelal. Ik ben op zoek naar iets dat komt en me raakt. Tot het me raakt, begin ik niet aan de eerste opname. Wat doe ik dan?

Kate zegt: "Shekhar, wat wil je dat ik doe?"

En ik zeg: "Kate, wat wil je doen?" (Gelach) "Je bent een geweldige actrice, en ik wil geven aan mijn acteurs. Waarom toon jij me niet wat je wilt doen. " (Gelach) Wat doe ik? Ik probeer tijd te kopen. Ik probeer tijd te kopen.

Dus het eerste wat ik leerde over verhalen vertellen, en ik volg het altijd, is paniek. Paniek is de grote toegang tot creativiteit, want dat is de enige manier om je te ontdoen van het denken. Laat je denken los. Kom eruit los. Breng het naar buiten. Laten we naar het universum gaan, omdat er daar iets is dat waarachtiger is dan je denken, dat waarachtiger is dan jouw universum. [Onduidelijk], je zei het gisteren. Ik herhaal het gewoon omdat dat het is wat ik voortdurend volg om de shunyata te vinden, de leegte. Uit de leegte komt een moment van creativiteit. Dus dat is wat ik doe.

Toen ik een kind was - ik was ongeveer acht jaar oud. Herinner je hoe India was. Er was geen vervuiling. We woonden in Delhi - we noemden het een chata of de khota. Khota is een slecht woord geworden. Het betekent hun uitkijkpunt - en we sliepen ’s nachts buiten. Op school werd ik net onderwezen over natuurkunde, en ik kreeg te horen dat als iets bestaat, het altijd meetbaar is. Als het niet meetbaar is, bestaat het niet. 's Nachts lag ik buiten in niet-verontreinigde lucht in het Delhi van vroeger toen ik een kind was, en ik staarde naar het universum en zei: "Hoe ver reikt dit universum?"

Mijn vader was dokter. Ik dacht: "Papa, hoe ver reikt het heelal?"

Hij zei: "Zoon, het is oneindig."

Dus zei ik: "Alsjeblieft, meet oneindig, want op school heb ik geleerd dat als ik het niet kan meten, het niet bestaat. Het komt niet in voor in mijn referentiekader. " Ja, hoe ver gaat de eeuwigheid? Wat betekent oneindig? Ik lag 's nachts te huilen omdat mijn fantasie de creativiteit niet kon aanraken.

Dus wat deed ik? Op dat moment, op de prille leeftijd van zeven, creëerde ik een verhaal. Wat was mijn verhaal? Ik weet niet waarom, maar ik herinner me het verhaal. Er was een houthakker die op het punt stond met zijn bijl een stuk hout te hakken. De hele Melkweg is één atoom van die bijl. Als die bijl het stuk hout raakt, zal alles vernietigd worden en de big bang zal opnieuw gebeuren. Maar voor dat alles was er een houthakker. Toen ik uit dat verhaal liep, stelde ik me dat houthakkersuniversum voor als een atoom in de bijl van een andere houthakker. Dus iedere keer kon ik mijn verhaal opnieuw en opnieuw vertellen, om dit probleem te overwinnen, en zo overwon ik het probleem.

Hoe heb ik het gedaan? Door een verhaal te vertellen. Wat is een verhaal? Een verhaal is van ons - van iedereen. Wij zijn de verhalen die we onszelf vertellen. In dit universum, en dit bestaan, waar we leven met deze dualiteit - bestaan we of niet, en wie zijn wij. De verhalen die we onszelf vertellen, zijn de verhalen die de mogelijkheden van ons bestaan bepalen. Wij zijn de verhalen die we onszelf vertellen. Dus zo breed kijken we naar verhalen. Een verhaal is de relatie die je ontwikkelt tussen wie je bent, of wie je kunt zijn, en de oneindige wereld, en dat is onze mythologie.

We vertellen onze verhalen. Een persoon zonder verhaal bestaat niet. Einstein vertelde een verhaal. Hij volgde zijn verhalen en kwam met theorieën en kwam vervolgens met zijn vergelijkingen. Alexander had een verhaal dat zijn moeder hem vertelde, en hij ging naar buiten om de wereld te veroveren. Wij allemaal, iedereen heeft een verhaal dat hij volgt. We vertellen onszelf verhalen. Ik ga nog een stap verder en zeg: ik vertel een verhaal, en dus besta ik. Ik besta omdat er verhalen zijn, en als er geen verhalen zijn, bestaan we niet. Wij creëren verhalen om ons bestaan te definiëren. Als we geen verhalen creëren, worden we waarschijnlijk gek. Ik ben niet zeker, maar dat is wat ik voortdurend heb gedaan.

Nu, een film. Een film vertelt een verhaal. Ik vraag me vaak af als ik een film maak - Ik denk eraan een film over Boeddha te maken - en ik vraag me vaak af: als Boeddha alle elementen had die worden gegeven aan een regisseur, als hij muziek had en beelden en een videocamera, zouden we het boeddhisme kunnen verbeteren? Maar dat zet een soort van druk op mij. Ik wil een veel uitgebreider verhaal vertellen. Hiervoor heb ik subtekst. Toen ik voor het eerst naar Hollywood ging, sprak ik regelmatig over subtekst, tot mijn agent naar me toe kwam: "Wil je alsjeblieft niet over subtekst praten?" Ik vroeg: "Waarom?" Hij zei: "Niemand gaat je nog een film aanbieden als je over subtekst praat. Praat alleen nog over het plot en hoe geweldig je de film zult maken, wat de beelden zullen zijn. "

Als ik kijk naar een film, dan is wat wij zoeken, een verhaal op het plotniveau, dan zoeken we naar een verhaal op het psychologische vlak, dan zoeken we naar een verhaal op het politiek niveau, dan zoeken we een verhaal op een mythologisch niveau. Ik zoek naar verhalen op elk niveau. Het is niet nodig dat deze verhalen gelijklopend zijn. Het is geweldig dat de verhalen vaak in tegenspraak zijn met elkaar. Als ik werk met Rahman, een geweldige muzikant, zeg ik vaak tegen hem: "Volg niet wat het script al vertelt. Vind dat wat het niet vertelt. Vind de waarheid voor jezelf, en als je de waarheid vindt voor jezelf, zal er een waarheid in zitten die het plot misschien tegenspreekt, maar maak je daar geen zorgen over. "

Het vervolg op 'Elizabeth', 'Gouden Eeuw'. Toen ik het vervolg maakte op "Elizabeth," was er een verhaal dat de schrijver vertelde. Een vrouw die werd bedreigd door Filips de Tweede, en die ten oorlog trok, werd verliefd op Walter Raleigh. Omdat ze verliefd werd op Walter Raleigh, gaf ze de reden op waarom ze koningin was. Walter Raleigh werd verliefd op haar hofdame, en ze moest beslissen of ze een koningin was die een oorlog voerde of dat ze wilde ...

Hier is het verhaal dat ik vertelde. De goden daarboven. Er waren twee mensen. Er was Filips de Tweede, die goddelijk was omdat hij constant bad, en er was Elizabeth, die goddelijk was, maar niet helemaal omdat ze dacht dat ze goddelijk was, maar in haar aderen stroomde sterfelijk bloed. Maar de goddelijke was onrechtvaardig, dus de goden zeiden: 'We mogen enkel de rechtvaardige helpen." En dat deden ze. Ze stuurden Walter Raleigh naar beneden om haar sterfelijke zelf fysiek te scheiden van haar spirituele zelf. Het sterfelijke zelf was het meisje naar wie Walter Raleigh was gezonden, en geleidelijk aan scheidde hij haar zodat ze vrij was om goddelijk te zijn. De twee goddelijke personen vochten, en de goden stonden aan de kant van de goddelijkheid.

Uiteraard was de Britse pers beledigd. Ze zeiden: "We overwonnen de Armada."

Maar ik antwoordde: "De storm overwon de Armada. De goden stuurden de storm. "

Wat deed ik? Ik probeerde een mythische reden te vinden om de film te maken. Aan Kate Blanchett vroeg ik: "Waar gaat de film over?" Ze antwoordde: "De film gaat over een vrouw die in het reine probeert te komen met het ouder worden. " Psychologisch. De schrijver zei dat het over de geschiedenis gaat, het plot. Ik zei dat het over mythologie gaat, de goden.

Ik laat je een stukje uit die film zien- en hoe een camera ook - dit is een scène, waar ze in mijn gedachten, op het dieptepunt van haar sterfelijkheid was. Ze ontdekte wat sterfelijkheid eigenlijk betekent, Wat gebeurt er echt als ze zich op de diepte van de sterfelijkheid bevindt. Als ze de gevaren van de sterfelijkheid erkent en de reden waarom ze zich moet bevrijden van de sterfelijkheid. Vergeet niet, in de film zijn, in mijn ogen, zijzelf en haar hofdame delen van hetzelfde lichaam, de ene is het sterfelijke zelf en de andere het spirituele zelf.

Dus kunnen we dat moment zien?

(Muziek)

Elizabeth: Bess? Bess? Bess Throckmorton?

Bess: Hier, mevrouw.

Elizabeth: Vertel me, is het waar? Ben je in verwachting? Ben je in verwachting?

Bess: Ja, mevrouw.

Elizabeth: Jij verrader. Je durft geheimen voor mij te houden? Je moet mijn toestemming vragen voor je loops wordt, voordat je je voortplant. Mijn teven dragen mijn halsbanden. Hoor je me? Hoor je me?

Walsingham: Majesteit. Alsjeblieft, waardigheid. Genade.

Elizabeth: Dit is geen tijd voor genade, Walsingham. Ga naar je broer, de verrader en laat mij dit regelen. Is het van hem? Vertel me. Zeg het. Is het kind van hem? Is het van hem?

Bess: Ja. Mevrouw, Het is het kind van mijn man. Elizabeth: Bitch! (Huilt)

Raleigh: Majesteit. Dit is niet de koningin die ik liefheb en dien.

Elizabeth: Deze man heeft een pupil van de koningin verleid, en ze is getrouwd, zonder koninklijke toestemming. Deze feiten zijn strafbaar bij wet. Arresteer hem. Ga. Je staat niet langer onder de bescherming van de koningin.

Bess: Zoals U wilt, Majesteit.

Elizabeth: Eruit! Eruit! Eruit! Eruit.

(Muziek)

Shekhar Kapur: wat probeer ik hier te doen? Elizabeth wordt zich bewust, en ze wordt geconfronteerd met haar eigen gevoel van jaloezie, haar gevoel van sterfelijkheid. Wat doe ik met de architectuur? De architectuur vertelt een verhaal. Zij vertelt een verhaal. over hoe, ook al is ze op dat moment de machtigste vrouw in de wereld, er nog iets anders is, de architectuur is machtiger. De steen is groter dan zij, want steen is onsterfelijk. De steen zal haar overleven. Dus het zegt tegen jou en mij dat steen een deel is van haar lot. Niet alleen dat, wat is de reden waarom de camera op haar neerkijkt? De camera kijkt op haar neer omdat ze in de put zit. Ze zit op het absolute dieptepunt van haar eigen gevoel van sterfelijkheid. Daar moet ze zichzelf uit omhoog trekken, uit de diepten van haar sterfelijkheid, en haar spiritualiteit vrijlaten. En dat is het moment waar, voor mij Elizabeth en Bess dezelfde persoon zijn. Maar dat is het moment waarop ze zichzelf er chirurgisch van lossnijdt. Dus de film opereert op vele niveaus in die scène. We vertellen verhalen met beelden, met muziek, met acteurs, en op elk niveau is er een andere betekenis, soms met elkaar in tegenspraak. Dus hoe start ik dit allemaal? Wat is het proces van het vertellen van een verhaal?

Ongeveer tien jaar geleden, hoorde ik iets van een politicus, een politicus die weinig respect kreeg in India. Hij zei dat mensen in de steden, in één trek, zoveel water verbruiken als mensen uit de landelijke gebieden op twee dagen verbruiken. Dat raakte mij, en ik zei: "Dat is waar." Ik ging op bezoek bij mijn vriend. Hij liet me wachten in zijn appartement in Malabar Hill op de twintigste verdieping, dat is een heel, heel chique wijk in Mumbai. Hij stond gedurende 20 minuten onder de douche. Ik verveelde mij en vertrok. Ik reed langs de sloppenwijken van Bombay, zoals altijd, en ik zag rijen en rijen van vrouwen en kinderen met emmers in de hete middagzon, wachtend op een tankwagen die hen water zou brengen. Ik ontwikkelde een idee. Hoe groeit dat uit tot een verhaal? Ik besefte ineens dat we afstevenen op een ramp.

Mijn volgende film heet "Paani", wat water betekent. Vanuit de mythologie begin ik een wereld te creëren. Wat voor wereld? En waar komt de idee, het ontwerp vandaan? In mijn verbeelding, in de toekomst, begonnen ze luchtbruggen te bouwen. Begrijpen jullie luchtbruggen? Ja? Ze begonnen luchtbruggen te bouwen om sneller van A naar B te geraken. Ze gingen van het ene gebied van relatieve rijkdom naar een ander gebied van relatieve rijkdom. Dan creëerden ze een stad boven de luchtbruggen. De rijke mensen verhuisden naar de bovenste stad en de armere mensen bleven achter in de onderste steden. Ongeveer 10 tot 12 procent van de mensen verhuisden naar de bovenste stad.

Waar komen de bovenste stad en de lager gelegen stad vandaan? In India bestaat een mythologie. Ik zal het zeggen in het Hindi, [Hindi] Juist. Wat betekent dat? De rijken zitten altijd op de schouders en overleven op de schouders van de armen. Vanuit die mythologie zijn de bovenste en onderste stad ontstaan. Het ontwerp heeft een verhaal.

Wat er gebeurt, is dat de mensen van de bovenste stad al het water opzuigen. Onthoud het woord dat ik gebruik, opzuigen. Ze zuigen al het water op en houden het voor zichzelf, en de lager gelegen stad krijgt het water slechts druppelsgewijs. Als er revolutie is, wordt het water afgesneden. Omdat democratie nog steeds bestaat. Het is een democratische manier om te zeggen: als je ons geeft wat we willen, krijg je van ons water.

Mijn tijd is om. Ik kan blijven vertellen hoe we verhalen laten evolueren, en hoe de verhalen zijn wie we zijn en hoe deze worden vertaald in mijn discipline, de film. Maar uiteindelijk, wat is een verhaal? Het is een contradictie. Alles is een contradictie. Het universum is een contradictie. Ieder van ons is voortdurend op zoek naar harmonie. Als je opstaat, zijn de dag en de nacht een contradictie. Je staat op om vier uur ‘s morgens. De eerste tekenen van de dageraad zijn waar dag en nacht proberen elkaar te vinden in harmonie. Harmonie, dat zijn de noten die Mozart je niet geeft, maar wat de tegenstrijdigheid van de noten suggereert. Al de tegenstellingen van zijn noten suggereren harmonie. Het is het effect van het zoeken naar harmonie in de tegenstrijdigheid die bestaat in het hoofd van een dichter, een tegenstrijdigheid die bestaat in het hoofd van een verteller. In het hoofd van een verteller bestaat een contradictie van de moraal. In het hoofd van een dichter is er een conflict van woorden. In de geest van het universum, tussen dag en nacht. In de geest van een man en een vrouw, kijken we voortdurend tegen de tegenstelling tussen mannelijk en vrouwelijk aan. We zijn op zoek naar harmonie met elkaar.

Het hele idee van tegenstelling, maar de acceptatie van tegenstelling is het vertellen van een verhaal, niet de oplossing. Het probleem met veel van de verhalen in Hollywood en vele films, en zoals [onduidelijk] zei, dat we proberen om de tegenstrijdigheid op te lossen. Harmonie betekent niet oplossing. Harmonie is de suggestie, iets dat veel groter is dan de oplossing. Harmonie is de suggestie van iets dat alomvattend, universeel, eeuwig en van het moment is. Oplossing is iets dat veel beperkter is. Het is eindig. Harmonie is oneindig. Dus dat verhaal, net als alle andere tegenstellingen in het universum, is op zoek naar harmonie en oneindigheid in morele oplossingen, het ene oplossen, het ander loslaten, een ander loslaten en een vraag creëren die echt belangrijk is.

Dank je wel. (Applaus)