Sheikha Al Mayassa: het lokale mondialiseren, het mondiale lokaliseren

Zowel ik als mijn broer behoren tot de generatie onder de 30, die volgens Pat 70%, maar volgens onze statistieken 60% uitmaakt van de populatie in de regio. Qatar is geen uitzondering in de regio. Het is een jonge natie geleid door jeugdige mensen. We hebben gemijmerd over de laatste technologiën en de iPods, en voor mij de abaya, het traditionele gewaad dat ik vandaag draag.

Dit is geen religieus kledingstuk, noch is het een religieus statement. Wel is het een divers cultureel statement dat we willen dragen. Ik herinner me dat enkele jaren geleden een journalist aan de hier aanwezige Dr. Sheikha, president van Qatar University -- die vrouw is, overigens -- vroeg of ze dacht dat de abaya haar vrijheid op enige wijze beknotte. Haar antwoord was: "Zeer integendeel". Zij voelde zich vrijer, vrijer omdat ze kon dragen wat ze maar wilde onder de abaya. Ze kon in haar pyjama naar haar werk komen zonder dat iemand het wist. (Gelach) Niet dat je dat doet... is maar een voorbeeld.

(Gelach)

Ik bedoel dat mensen een keuze hebben -- evenals de Indiase vrouw haar sari kan dragen of de Japanse vrouw haar kimono. We veranderen onze cultuur van binnenuit, maar tegelijkertijd herverbinden we ons met onze tradities. We weten dat modernisatie plaatsvindt. En ja, Qatar wil een moderne natie zijn. Maar tegelijkertijd herverbinden we ons met onze Arabische cultuur en dragen die uit. Het is belangrijk dat we organisch groeien. We maken continu de bewuste beslissing om die balans te bereiken.

In feite heeft onderzoek aangetoond dat hoe platter de wereld is, om Tom Friedmans analogie te gebruiken, of mondialer, hoe meer mensen anders willen zijn. Wij als jonge mensen streven ernaar individuen te worden en de onderlinge verschillen te vinden. Daarom geef ik de voorkeur aan Richard Wilks analogie van mondialisering van het lokale en lokalisering van het mondiale. We willen niet alemaal hetzelfde zijn, maar we willen elkaar respecteren en begrijpen. Daarom wordt traditie belangrijker, en niet minder belangrijk.

Het leven vereist een universele wereld, maar wij geloven in de veiligheid van een lokale identiteit. Dit is wat de leiders van deze regio proberen te doen. We trachten deel uit te maken van de 'global village', maar tegelijkertijd herzien we onszelf door onze culturele instituties en culturele ontwikkeling. Ik ben een weerspiegeling van dat fenomeen. Ik denk dat veel van de aanwezigen zich in dezelfde positie bevinden als ik. En we zien de mensen in Washington dan niet, maar voor hen geldt dat ook. We proberen voortdurend verschillende werelden en culturen te overbruggen en de uitdagingen aan te gaan van een andere verwachting van onszelf en van anderen.

Dus ik wil een vraag stellen: Hoe moet cultuur in de 21ste eeuw eruit zien? In een tijd waarin de wereld verpersoonlijkt wordt; als het mobieltje, de hamburger, de telefoon, allemaal zijn eigen identiteit heeft... hoe moeten we dan onszelf zien en hoe moeten we anderen zien? Hoe beïnvloedt dat onze woestijncultuur?

Ik weet niet hoevelen van jullie in Washington je bewust zijn van de culturele ontwikkelingen in de regio. In 2008 opende het Museum of Islamic Art de deuren in Qatar. Ikzelf verpersoonlijk deze culturele veranderingen, maar ik begrijp tevens dat dit op organische wijze moet gebeuren. Ja, we hebben alle benodigde middelen om nieuwe culturele instituten te ontwikkelen, maar belangrijker is volgens mij nog, dat we gelukkig visionaire leiders hebben die begrijpen dat dit niet van buitenaf kan gebeuren. Het moet van binnenuit komen. En raad eens... Het zal je wellicht verbazen dat de meeste mensen in de Golf die deze culturele initiatieven leiden, vrouwen zijn.

Waarom denk je dat dit is? Omdat het een 'zachte optie' is; en we niets anders te doen hebben? Nee, dat denk ik niet. Ik denk dat vrouwen in dit deel van de wereld beseffen dat cultuur een belangrijk onderdeel is in het verbinden van mensen, lokaal evenals regionaal. Het is een natuurlijk onderdeel van het samenbrengen van mensen, het bespreken van ideeën -- net zoals we dat hier bij TED doen. We zijn hier als onderdeel van een gemeenschap, om ideeën te delen en te bespreken. Kunst wordt een belangrijk deel van onze nationale identiteit. De existentiële en sociale en politieke invloed van een kunstenaar op de nationale ontwikkeling van culturele identiteit is erg belangrijk.

Jullie weten dat in kunst en cultuur veel geld omgaan. Vraag het maar aan mij. Vraag het de voorzitters en directeuren van Sotheby's en Christie's. Vraag Charles Saatchi over geweldige kunst. Ze verdienen enorm veel geld. Dus ik denk dat vrouwen in onze maatschappij leiders beginnen te worden, omdat ze zich realiseren dat voor hun toekomstige generaties het erg belangrijk is onze culturele identiteit te bewaren. Waarom eisen de Grieken de teruggave van de Elgin Marbles? Waarom is er opschudding wanneer een privé-verzamelaar zijn collectie wil verkopen aan een buitenlands museum? Waarom kost het me maanden om een exportlicentie te bemachtigen van London of New York om stukken naar mijn land te krijgen?

Over enkele uren spreekt hier Shirin Neshat, mijn vriendin uit Iran, die een belangrijk kunstenaar is voor ons. Ze woont in New York, maar tracht niet een westerse kunstenaar te zijn. Wel probeert ze een zeer belangrijke dialoog aan te gaan over haar cultuur, natie en erfgoed. Ze doet dat middels belangrijke visuele vormen van fotografie en film.

Net zo, probeert Qatar zijn nationale musea te ontwikkelen middels een organisch proces van binnenuit. Onze missie draait om culturele integratie en onafhankelijkheid. We willen niet hebben wat er in het Westen is. We willen hun collecties niet. We willen onze eigen identiteiten bouwen, en een open dialoog creëren zodat we onze ideeën kunnen delen en jullie met ons. Over enkele dagen openen we het Arabische Museum voor Moderne Kunst. We hebben uitgebreid onderzoek gedaan om te zorgen dat Arabische en moslimkunstenaars en Arabieren die geen moslim zijn -- niet alle Arabieren zijn Moslim overigens -- maar we zorgen dat ze vertegenwoordigd zijn in dit nieuwe instituut. Dit instituut heeft overheidssteun en dat was zo gedurende de laatste drie decennia. We openen het museum over enkele dagen, en ik nodig jullie allemaal uit om ons met Qatar Airways te komen opzoeken.

(Gelach)

Dit museum is voor ons even belangrijk als het westen. Sommigen van jullie hebben misschien gehoord van de Algerijnse kunstenaar Baya Mahieddine, maar ik niet veel mensen zullen weten dat deze kunstenaar in Picasso's atelier werkte in Parijs in de jaren 30. Voor mij was het een nieuwe ontdekking. En mettertijd, in de komende jaren leren we wellicht een hoop over ónze Picasso's, ónze Legers en ónze Cezannes. We hebben kunstenaars, maar helaas hebben we die nog niet ontdekt.

Nu is visuele expressie slechts één vorm van culturele integratie. We hebben gerealiseerd dat recentelijk meer en meer mensen gebruik maken van YouTube en sociale netwerken om hun verhalen te uiten, foto's te delen en hun eigen verhalen met hun eigen stemmen te vertellen. Op vergelijkbare manier zijn we het Doha Filminstituut gestart. Het Doha Filminstituut is een organisatie die mensen wil leren over film en filmaken. Verleden jaar hadden we geen enkele Qatarese cineast. Vandaag zeg ik met trots dat we meer dan 66 vrouwelijke Qatarese cineasten hebben opgeleid, om hun eigen verhalen vorm te geven met hun eigen stem.

(Applaus)

Als je me toestaat, wil ik graag een kort filmpje tonen dat bewezen heeft dat een 60-secondenfilm zo krachtig kan zijn als een haiku in het vertellen van een groter verhaal. Dit is het product van één van onze filmmakers.

(Video) Jongen: Hé luister! Heb je gehoord dat de aandelen gestegen zijn? Wie speel je? Meisje: Oom Khaled. Hier, doe de hoofddoek om. Khaled: Waarom zou ik dat willen doen? Meisje: Niet tegensputteren, meisje. Jongen: Nee, speel jij mama en ik speel papa. (Meisje: Het is mijn spel.) Speel dan maar alleen. Meisje: Vrouwen! Eén woord, en ze zitten op de kast. Hopeloos. Dank U. Dank U!

(Applaus)

SM: Terug naar de overbrugging van Oost en West. Verleden maand hielden we ons 2e Doha Tribeca Film Festival hier in Doha. Het Doha Tribeca Film Festival werd gehouden in onze nieuwe culturele centum, Katara. Er kwamen 42.000 mensen op af, en we toonden 51 films. Het Doha Tribeca Film Festival is geen geïmporteerd festival, maar een belangrijk festival tussen de steden New York en Doha. Het is belangrijk om twee redenen. Ten eerste laat het ons onze Arabische cineasten presenteren aan één van de meest kosmopolitische steden ter wereld: New York. Tegelijkertijd nodigen we ze uit om ons deel van de wereld te verkennen. Ze leren onze cultuur, taal en erfgoed kennen en realiseren dat we net zo anders en net zo hetzelfde zijn als de ander.

Keer op keer hebben mensen gezegd: "Laten we bruggen bouwen", Eerlijk gezegd wil ik meer doen dan dat. Ik wil de muren van onwetendheid neerhalen tussen Oost en West -- nee, niet de zachte optie die we eerder bespraken, maar liever de zachte kracht waarover Joseph Nye eerder sprak. Cultuur is een belangrijk gereedschap om mensen samen te brengen. We mogen het niet onderschatten.

"Ken Uzelve", dat is de weg van zelfexpressie en zelfrealisatie die we afleggen. Ik wil niet pretenderen dat ik alle antwoorden heb, maar ik weet dat ik als individu en wij als natie deze gemeenschap van 'ideeën om te verspreiden' verwelkomen. Dit is een zeer interessante reis. Ik nodig je uit aan boord waar we kunnen discussiëren over nieuwe ideeën om mensen bij elkaar te brengen door culturele initiatieven en discussies. Vertrouwdheid verdelgt en overwint angst. Probeer het.

Dames en heren, heel hartelijk dank. Shokran.

(Applaus)