Shaffi Mather: een nieuwe manier om corruptie tegen te gaan

Ik haat corruptie. Daarom maakte ik vorig jaar een grote carrièreomslag en werd full-time advocaat. Mijn ervaringen van de voorbije 18 maaanden als advocaat waren de voeingsbodem voor een idee voor een nieuw ondernemersinitiatief. Naar mijn mening is het de moeite om het wereldkundig te maken. Ik deel het hier vandaag al aan jullie mee al is het nog bezig met uitkristalliseren en ben ik het businessplan nog steeds aan het uitschrijven. Natuurlijk helpt het dat angst voor publieke mislukking afneemt naarmate het aantal ideeën die gefaald hebben, toeneemt.

Ik ben al sinds 1993 een grote fan van ondernemingen en ondernemerschap. Ik heb ondernemen en kapitalisme al naar hartenlust onderzocht en ervaren, en ik heb ermee geëxperimenteerd. Samen met mijn twee broers bouwde ik dé toonaangevende vastgoedonderneming in mijn eigen staat, Kerala, op. Werkte vervolgens professioneel samen met twee van de grootste zakenmensen van India bij het opstarten van hun bedrijven. In 2003 stapte ik uit de puur kapitalistische sector om te werken aan kwesties uit de zogenaamde sociale sector. Ik had zeker geen grote strategie of plan voor ogen om winstgevende oplossingen te vinden voor het aanpakken van dringende maatschappelijke kwesties.

Het leven confronteerde me met een reeks van dood- en bijna-doodervaringen in mijn naaste omgeving. Dat toonde de noodzaak aan voor een medische urgentiedienst in India, vergelijkbaar met 911 in de VS. Om dit aan te pakken, heb ik samen met vier vrienden Ambulance Access for All opgericht voor levenreddende ambulancediensten in India. Voor mensen uit de ontwikkelingswereld is er niets, absoluut niets nieuws aan dit idee. Maar zoals wij het zagen, hadden we drie belangrijke doelen: Het verstrekken van een levensreddende ambulancedienst van wereldklasse, volledig zelfbedruipend uit eigen inkomsten, en universeel toegankelijk voor iedereen in een medische noodsituatie, ongeacht de financiële mogelijkheden. De dienst die hieruit voortkwam, 'Dial 1298 for Ambulance', had in 2004 één ambulance en heeft er nu meer dan honderd in drie staten. We hebben sinds de oprichting al meer dan 100.000 patiënten en slachtoffers getransporteerd.

De dienst is - (Applaus) volledig zelfbedruipend uit eigen inkomsten, zonder toegang tot enige openbare fondsen Het kruissubsidiëringsmodel werkt zo: de rijke betaalt meer, de arme betaalt minder, en voor slachtoffers van ongevallen is de dienst gratis. De dienst reageerde effectief en efficiënt tijdens de ongelukkige terreuraanslagen van 26/11 in Mumbai. Zoals je kunt zien op de beelden, was de dienst bezig met het weghalen van slachtoffers van de locatie nog voordat de politie de locatie kon afbakenen en formeel kon bevestigen dat het een terreuraanval was. We kwamen als eerste medisch team op elke ongevalsplaats opdagen en vervoerden 125 slachtoffers. Vele levens werden gered.

(Applaus)

Als eerbetoon en herinnering aan de 26/11-aanvallen hebben we tijdens het laatste jaar een Pakistaanse NGO, de Aman-stichting, geholpen bij het opzetten van een eigen zelfbedruipende levenreddende ambulancedienst in Karachi, gefaciliteerd door Acumen Fund.

(Applaus)

Het is een klein bericht van ons, op onze eigen kleine manier, aan de vijanden van de mensheid, van de islam, van Zuid-Azië, van India, en van Pakistan, dat de mensheid zal blijven bloeien, ondanks dergelijke lafhartige aanvallen. Sindsdien was ik ook mede-oprichter van twee andere maatschappelijke ondernemingen. Een daarvan is Education Access for All, om scholen op te richten in kleinstedelijk India. De andere is Moksha-Yug Access, dat plattelandsvoorzieningen organiseert op basis van microfinanciering van zelfhulpgroepen. Ik denk dat we op zijn minst een paar dingen goed lijken te doen. Omdat volhardende investeerders en venturefondsen meer dan 7,5 miljoen dollar aan financiering hebben toegezegd. Let erop dat deze fondsen als QT kapitaal zijn gekomen, niet als subsidie of als filantropie.

Nu kom ik terug op het idee van de nieuwe sociale onderneming die ik aan het verkennen ben. Corruptie, steekpenningen en gebrek aan transparantie. Misschien verrast het jullie om te weten dat acht sprekers gisteren het over deze termen hadden in hun talks. Steekpenningen en corruptie hebben zowel een vraag- als een aanbodzijde. De aanbodzijde bestaat voornamelijk uit gulzige onethische bedrijven en de ongelukkige gewone man. De vraagzijde wordt vooral ingenomen door politici, bureaucraten en degenen die over beslissingsbevoegdheid beschikken.

Volgens schattingen van de Wereldbank wordt er elk jaar een biljoen dollar betaald aan steekpenningen, wat de toestand van diegenen die er al slecht aan toe zijn, nog verslechtert. De gewone man wordt niet elke dag wakker met in zijn hoofd de gedachte: "Hmm, laat eens zien wie ik vandaag wat smeergeld kan toestoppen." of "Laat eens zien wie ik vandaag kan omkopen." Vaak is het de beklemmende of de rug-tegen-de-muursituatie waarin de ongelukkige gewone man zich bevindt die hem ertoe brengt steekpenningen te betalen. In de moderne wereld waar tijd een schaars goed is en de strijd voor levensonderhoud onvoorstelbaar zwaar is, heeft de ongelukkige gewone man meestal geen keuze en betaalt hij het smeergeld alleen maar om door te gaan met leven.

Laat me je een andere vraag stellen. Stel je voor dat je wordt gevraagd om smeergeld te betalen om in je dagelijkse leven iets gedaan te krijgen. Wat doe je? Natuurlijk kan je de politie bellen. Maar wat is daarvan het nut als de politie zelf doordrenkt is van corruptie? Je wil het smeergeld natuurlijk liever niet betalen. Maar je hebt ook niet de tijd, de middelen, de expertise of wat dan ook om deze strijd aan te gaan. Helaas zijn velen van ons in deze zaal voorstanders van het kapitalistische beleid en de marktwerking.

Maar de markten in de wereld hebben nog geen dienst waar je kan bellen, een vergoeding betalen en vechten tegen de vraag naar steekpenningen. Een soort 'corruptieverdelgingingsdienst', of 1-800-Weg-Met-Corruptie, of www.stopsmeergeld.org of www.voorkomcorruptie.org. Een dergelijke dienst bestaat gewoon niet. Een beeld van mijn eerste werkdagen dat me blijft achtervolgen is van een grootmoeder van over de 70 die werd lastiggevallen door bureaucraten van het stedenbouwkundige kantoor. Het enige wat ze nodig had, was een toestemming om drie trappen vanaf de stoep naar haar huis te bouwen, om gemakkelijker haar huis in en uit te kunnen. Maar de bediende wou haar de vergunning niet geven zonder smeergeld. Ook al voelde ik me er niet goed bij toch kon ik haar niet, of liever gezegd had ik niet de neiging om haar te helpen of haar bij te staan, want ik was bezig met het uitbouwen van mijn vastgoedbedrijf. Ik wil door dergelijke beelden niet meer achtervolgd worden.

Een groep van ons werkt aan een pilootproject om individuele gevallen van eisen voor steekpenningen voor gemeentelijke diensten of rechten aan te pakken. In alle 42 gevallen waar we tegen zulke eisen zijn ingegaan door bestaande en legitieme tools te gebruiken, zoals de Right to Information Act, video, audio of peer pressure, hebben we met succes onze klanten kunnen helpen zonder daadwerkelijk steekpenningen te betalen. De kosten van deze tools zijn aanzienlijk lager dan het gevraagde smeergeld. Ik geloof dat deze tools, die werkten in deze 42 proefprojecten, kunnen worden geconsolideerd tot standaardprocessen, in een soort van BPO-omgeving. We kunnen ze beschikbaar maken op internet, via call-centers en via fysieke kantoren van een franchise, om tegen een vergoeding iedereen die een vraag om smeergeld krijgt, te helpen. De afzetmarkt is zo verleidelijk als maar kan. Ze kan tot een biljoen dollar waard zijn. Dat is wat elk jaar aan steekpenningen wordt betaald. Het is gelijk aan het BBP van India. Het is een absoluut maagdelijke markt.

Ik stel voor om dit idee verder te onderzoeken, om het potentieel te onderzoeken van het creëren van een op winst gebaseerde, niet-gratis vorm van dienstverlening om het geven van steekpenningen te stoppen en corruptie te voorkomen. Ik besef dat de strijd voor rechtvaardigheid tegen de corruptie nooit gemakkelijk is. Hij is dat nooit geweest en zal het nooit worden. In mijn laatste 18 maanden als advocaat, vocht ik tegen corruptie op kleine en grote schaal, inclusief een geval gepleegd door het grootste bedriegersbedrijf van India. Via hun goede werken werden er drie politionele zaken tegen mij ingeleid, op beschuldiging van overtreding, imitatie en intimidatie. De strijd tegen corruptie eist een tol van onszelf, onze families, onze vrienden en zelfs onze kinderen. Toch geloof ik dat de prijs die we betalen, de moeite waard is om onze waardigheid te bewaren en van de wereld een rechtvaardiger plaats te maken.

Wat geeft ons de moed? Wat antwoordde mijn goede vriend toen iemand, tijdens de begindagen van het ambulance-project, hem zei dat het een onmogelijke taak was en dat de oprichters krankzinnig waren om hun goedbetaalde banen op te geven? Ik citeer: "Natuurlijk kunnen we hierin niet falen, in ieder geval niet in onze eigen geest. Want wij zijn krankzinnige mensen, die een onmogelijke opgave proberen te volbrengen. En een krankzinnige weet niet wat een onmogelijke opgave is." Dank je wel.

(Applaus)

Chris Anderson: Shaffi, dat is een echt spannende businessidee. Shaffi Mather: Ik moet alleen maar door de begindagen zien te geraken zonder geëlimineerd te worden.

(Gelach)

CA: Wat heb je voor ogen? Ik bedoel, geef ons eens een idee over welke bedragen het hier gaat - een typische steekpenning en een typische vergoeding. Waaraan denk je?

SM: Laat me ... Ik geef je een voorbeeld. Iemand had een paspoort aangevraagd. De officier hield het gewoon achter en vroeg ongeveer 3.000 roepies aan steekpenningen. De man wilde niet betalen. We hebben ons dan beroepen op de Right to Information Act, te vergelijken met de Freedom of Information Act in de Verenigde Staten, en gingen in dit specifieke geval tegen de officieren in. In deze 42 gevallen kwamen er, als we ons verzetten, drie soorten reacties. Een deel zegden: "Och, laat me het gewoon betalen en ervandoor gaan." Sommige mensen komen terug en zegden: "Oh, je wil me bedriegen. Laat me je tonen wat ik kan doen." Hij zal zich verzetten. Dan zet je de volgende stap, of gebruik je de volgende beschikbare tool in wat we hebben opgezet, en dan geeft hij toe. Na drie pogingen hadden we succes in alle 42 gevallen.

CA: Maar als het een steekpenning is van 3.000 roepies, 70 dollar, welke vergoeding vraag je dan en kun je dat bedrijf rendabel maken?

SM: De gemaakte kosten waren minder dan 200 roepies. Dat werkt dus.

CA: Dat is een business met een hoge winstmarge. Hou ik van.

(Gelach)

SM: Eigenlijk wilde ik dit niet vertellen op het TED-podium.

CA: OK, het zijn voorlopige cijfers, geen prijsgarantie. Maar als je dit kan opstarten, word je een mondiale held. Ik bedoel, dit kan enorm worden. Dank je wel voor het delen van dit idee op TED.

(Applaus)