Sergey Brin en Larry Page over Google

Sergey Brin: Ik wil het hebben over een bepaalde vraag waarvan ik weet dat jullie ze prangend vinden. We hebben jullie enkele jaren geleden toegesproken. Vooraleer ik van start ga, gezien jullie het zich afvragen, wilde ik er toch even klaarheid over scheppen. Het antwoord is 'boxer shorts'. Ik hoop dat jullie zich nu beter voelen.

Weten jullie wat dit zou kunnen zijn? Weet er iemand wat dit is?

Publiek: Ja.

SB: Wat is het?

Publiek: Het zijn mensen over heel de wereld die zich aanmelden op Google.

SB: Wow, oké. Ik besefte niet echt wat het was toen ik het voor het eerst zag. Dit heeft me wel duidelijkheid verschaft. Dit gebruiken we op kantoor, waar het in real time gebeurt. Dit is eerder een momentopname, maar je ziet hoe mensen over heel de wereld Google aan het gebruiken zijn. Ieder van die stijgende stipjes vertegenwoordigt waarschijnlijk 20 of 30 zoekopdrachten of zoiets. Ze worden momenteel aangeduid met een kleur, per taal.

Je ziet dus: hier zijn we in de Verenigde Staten, waar ze allemaal in het rood verschijnen. Hier zijn we in Monterey -- hopelijk heb ik het goed. Je ziet dat Japan 's nachts bezig is, hier zo. Tokio loopt binnen in het Japans. Er is veel bedrijvigheid in China. Er is veel bedrijvigheid in India. Een paar in het Midden-Oosten, kleine enclaves. En Europa, waar het momenteel volop dag is, gaat heel hard met een hele resem aan talen.

Je kan nu ook zien, als ik dit even beweeg -- hopelijk schud ik de wereld niet teveel door elkaar. Maar je kan dus ook zien dat er plekken zijn waar er niet zoveel is. Australië, gezien er gewoon niet veel mensen leven. Dit is iets waar we echt moeten aan werken, namelijk Afrika, met slechts enkele straaltjes, vooral in Zuid-Afrika en een paar andere stedelijke omgevingen. Kortom, wat we met deze zoekopdrachten hebben opgemerkt, die met duizenden per seconde binnenkomen, is dat ze voorkomen op plaatsen waar er energie is. Zowat overal waar er energie is, is er ook internet. Zelfs in Antarctica -- in deze periode van het jaar tenminste -- zien we af en toe een zoekopdracht opstijgen. Zelfs in het internationaal ruimtestation ISS als we het juist hadden ingesteld.

Dit is zo'n beetje de uitdaging waar we voor staan. Je kan namelijk zien dat het eigenlijk vrij moeilijk is om -- hier gaan we. Dit is de manier waarop we alles moeten schikken om mensen werkelijk een antwoord te bieden op hun vragen. Je ziet dat er overal veel data mee gemoeid zijn. Het moet naar overal in de wereld: via vezels, via satellieten, via allerlei soorten verbindingen. Het is geen sinecure om de latentietijd minimaal te houden. Hopelijk hebben jullie een goede ervaring. Je ziet ook opnieuw -- sommige plaatsen hebben meer aansluitingen dan anderen. Je kan alle bandbreedte zien over heel de Verenigde Staten, naar boven richting Azië, Europa in de andere richting, enzovoort.

Wat ik nu graag wil doen is jullie laten zien hoe één seconde van al die activiteit er zou uitzien. Als we kunnen overgaan tot de dia's -- goed, hier gaan we dan. Dit is een vertraagde weergave. Zo ziet één seconde er uit. Dit is iets waar we veel tijd aan besteden: er gewoon voor zorgen dat we kunnen bijbenen met dit soort verkeershoeveelheid. Bij ieder van deze zoekopdrachten hoort een eigen boeiend verhaal. Het kan gaan over iemands gezondheid, iemands carrière, iets dat voor hen van belang is. Mogelijk kan het zo belangrijk zijn als tomatensaus, of in dit geval, ketchup.

Dit was eens een zoekopdracht -- ik vermoed dat het een populair groepje is dat vooral bekend is in bepaalde delen van de wereld. Je ziet het hier beginnen. Het was populair op hetzelfde moment in de Verenigde Staten en Spanje. Het bereikte echter niet dezelfde aanhang in de Verenigde Staten in vergelijking met Spanje. Van in Spanje ging het naar Italië, en dan werd Duitsland enthousiast, en misschien zijn de Britten er nu ook voor te vinden. Uiteindelijk denk ik dat de Verenigde Staten er ook zijn beginnen van te houden. Ik zal het even laten horen.

Hoe dan ook, je kan het zelf ook eens gaan beluisteren -- hopelijk werkt dit. Een onderdeel van -- wat we met ons bedrijf willen doen om te groeien, is om meer zoekopdrachten te hebben. Beter gezegd, we willen meer gezonde en opgeleide mensen. Meer dieren, als ze ook zaken gaan beginnen zoeken. Maar voor een deel willen we een betere wereld maken. Zodoende willen we ons inzetten met behulp van de Google Stichting. We zijn op dit moment alles in gereedheid aan het brengen.

We hebben ook al een programma dat Google Grants heet. Het staat ten dienste van wel 150 liefdadigheidsorganisaties over heel de wereld. Dit zijn een paar van de organisaties die je er op terugvindt. Ik ben heel blij om er deel van uit te maken. In feite zijn veel van de organisaties die hier zijn -- het Acumenfonds, ik geloof ook ApproTEC, maar ik ben niet zeker of het er al op staat. Veel van de mensen die een presentatie hebben gegeven, werken via Google Grants. Ze gebruiken Google-advertenties en we geven hen gewoon het publiciteitskrediet zodat ze organisaties op de hoogte kunnen stellen.

Eén van de eerste resultaten die we binnenkregen -- we hebben een Singaporese zakenman die nu een dorp sponsort met 25 Vietnamese meisjes voor hun onderwijs. Dat was één van de eerste resultaten. Zoals ik al zei, komen er heel veel verhalen binnen gezien we honderden goede doelen hebben. De Google Stichting zal zelfs een nog grotere onderneming worden. Weet er nu iemand wie dit is? Aha!

Publiek: Orkut.

SB: Ja! Iemand die het weet. Dit is Orkut. Wie is hier op Orkut? Iemand? Oké, niet veel mensen kennen het. Ik zal het zo dadelijk uitleggen. Dit is een van onze ingenieurs. We vinden dat ze beter werken wanneer ze bedolven en bedekt worden met bladeren. Dat is de wijze waarop wij die producten afleveren. Orkut had een visie voor het ontwikkelen van een sociaal netwerk. Ik weet dat jullie nu denken van: "Nog een sociaal netwerk." Dit was echter een droom van hem en wanneer mensen echt iets willen doen, dan laten we hen meestal begaan. Dit is wat hij dus gemaakt heeft. Vorige maand hebben we het in een testfase vrijgegeven en het gaat nu van start.

Dit is onze Directeur Technologie. Je ziet het rosse haar en ik weet niet of jullie de neusring zien. Dit zijn al zijn vrienden. Dit is hoe -- we hebben het net in werking gezet -- we beslisten dat mensen elkaar uitnodigingen konden sturen om de dienst te gebruiken. In het begin lieten we die door de mensen in ons bedrijf versturen. Het is nu uitgegroeid tot meer dan 100.000 leden. Het verspreidt zich heel snel, zelfs buiten de Verenigde Staten.

Je kan zien dat hoewel de Verenigde Staten hier de meerderheid vormt -- qua zoekopdrachten is het overigens maar 30% van al het verkeer. Het slaat nu ook over op Japan, het Verenigd Koninkrijk en Europa, en alle andere landen. Het is dus een plezierig projectje. Er zijn allerlei demografische gegevens. Ik zal jullie er niet mee vervelen. Het zijn het soort dingen die we voor de lol uitproberen, om te zien wat het geeft. En -- ik zal jullie in spanning laten. Larry, jij kan dit uitleggen.

Larry Page: Bedankt, Sergey. Eén van de dingen -- zowel Sergey als ik gingen naar een Montessori-school. Om een of andere reden is dit ook in Google terug te vinden. Sergey vermeldde Orkut, hetgeen iets is dat Orkut in zijn tijd wilde doen. We noemen het -- bij Google hebben we er "de 20 procent-tijd" van gemaakt. De bedoeling is dat gedurende 20% van je tijd als werknemer bij Google, je datgene kunt doen waarvan je denkt dat dat het beste is. Talloze dingen bij Google zijn daar het resultaat van, zoals Orkut en Google News ook. Vele andere dingen in de wereld zijn daar het resultaat van. (Gregor) Mendel, die verondersteld werd om les te geven aan tieners, ontdekte de wetten van de genetica -- als een hobby. Zoveel nuttige zaken die hieruit voortkomen.

En (Google) News, waar ik het net over had, werd opgezet door een onderzoeker. Na 11 september 2001 raakte hij erg geboeid door de actualiteit. Hij zei: "Waarom bekijk ik het nieuws niet beter?" Dus zo begon hij het nieuws per categorie te groeperen. Vervolgens ging hij het gebruiken en daarna ook zijn vrienden. Behalve dat het schattig zou zijn op het zitvlak van een baby, maakten we er een Googlette van, met andere woorden een klein project bij Google.

Grofweg drie mensen zouden er deel van uitmaken om zo proberen met een product naar buiten te komen. We waren nooit zeker of het zou lukken of niet. In het geval van Google News hadden ze een paar mensen die er een tijdje aan werkten, en nadien zijn meer en meer mensen het gaan gebruiken. Toen hebben we het op het internet geplaatst waardoor nog meer mensen het zijn gaan gebruiken. Nu is het een volwaardig project waar meer mensen aan werken. Op die manier kunnen we blijvend innoveren.

Als bedrijven groter worden, slagen ze er meestal moeilijk in om kleine en innovatieve projecten te hebben. Een tijdje hadden we dat probleem ook en toen zeiden we: "Oh, we hebben echt nood aan een nieuw concept." De Googlettes -- dus een klein project waarvan we niet helemaal zeker zijn hoe het zal uitdraaien. Maar we hopen van wel, en als we er genoeg doen, dan zullen er enkele werkelijk goed zijn en eindigen zoals News.

Maar dan hadden we een probleem omdat we meer dan 100 projecten hadden. Hoe het bij jullie zit, weet ik niet, maar ik kan moeilijk 100 zaken tegelijkertijd onthouden. We stelden vast dat als we ze gewoon allemaal opschreven en ordenen -- deze zijn zowat verzonnen. Je mag ze gewoon negeren. De "Koop IJsland" bijvoorbeeld komt van een krantenartikel. Zoiets onzinnig zouden we nooit doen. In elk geval stelden we vast dat als we ze allemaal noteerden en ordenden, dat de meeste mensen het eens zouden zijn met de rangschikking. Dit heeft mij eigenlijk een beetje verrast, maar we zagen dat zolang je de 100 zaken kon blijven onthouden, door ze ergens op te schrijven, dat je behoorlijk goed kon beslissen wat je moet doen en waar je je middelen moet inzetten. Dat is wat we gedaan hebben sinds we die werkwijze enkele jaren geleden hebben opgezet. Het heeft ons toegelaten innoverend te zijn en ondertussen goed georganiseerd te blijven.

Wat we ook ontdekten, was dat mensen graag aan belangrijke dingen werken. Zodoende schuiven mensen vanzelf op naar de hoog-prioritaire zaken. Ik wilde even stilstaan bij een paar zaken die nieuw zijn, of waarvan je niets afweet. Opmerkelijk is de Deskbar. Dit is een nieuwe -- wie van jullie gebruikt de Google Toolbar? Doe jullie arm omhoog.

Wie van jullie gebruikt de Deskbar? Goed, zie je? Jullie moeten het zeker uitproberen. Maar als je naar onze site gaat en zoekt naar "Deskbar", dan krijg je dit. In plaats van een werkbalk is het de bedoeling dat het altijd beneden op je scherm te vinden is. Zo kan je heel gemakkelijk zoekopdrachten ingeven. Het is zowat een betere versie van de werkbalk. Bedankt, Sergey.

Dit is een ander voorbeeld van een project waar iemand bij Google heel gepassioneerd door was. Ze gingen gewoon van start en het is werkelijk een fantastisch product. Het loopt echt goed. We waren ook gestart met Google Answers, iets heel gaafs. Voor vijf tot 100 dollar kan je een vraag invoeren waarna vervolgens een bende onderzoekers die vraag voor jou gaan onderzoeken, allemaal gegarandeerd en zo. In feite kan je nog heel goede antwoorden bekomen op zaken zonder er zelf zoveel tijd aan te besteden.

Met Froogle kan je winkelinformatie opzoeken, en met Blogger kan je dingen publiceren. Al deze dingen -- dit waren allerlei innoverende dingen die we gedaan hebben die -- we trachten heel veel verschillende dingen uit te proberen in ons bedrijf. We innoveren ook graag in onze fysieke omgeving. Het is ons opgevallen tijdens vergaderingen dat je lang moet wachten om de projectors aan en uit te doen. Ze maken nogal veel lawaai dus zetten de mensen hem af. Dat hadden we niet graag dus hebben we misschien wel in een paar weken van die kleine omhulsels gebouwd om de projectors te omgeven. Nu kunnen we ze de hele tijd aan laten in volledige stilte. Als gevolg konden we software maken die ons toelaat een vergadering te beheren. Wanneer je nu een vergaderzaal binnenstapt, maakt het een lijst op van alle vergaderingen die bezig zijn. Notities nemen is heel gemakkelijk en ze worden automatisch verstuurd naar alle mensen die in de vergadering aanwezig waren.

Aangezien ons bedrijf alsmaar globaler wordt, menen we dat deze zaken ons echt beïnvloeden -- kunnen we doeltreffend werken met mensen die niet in de zaal zijn? Zo'n dingen. Eenvoudige zaken zoals deze kunnen echt wel een groot verschil maken. Veel ingenieurs zijn aanwezig tijdens die vergaderingen. Ze wassen hun kleren soms minder vaak dan ze zouden moeten. Het leek ons dus heel nuttig om wasmachines te hebben, vooral voor onze jongere werknemers, en... we laten ook honden toe en dergelijke. Tot nog toe hebben we een heel plezierige bedrijfscultuur gehad. Het helpt de mensen plezier te hebben in hun werk.

Dit is onze "cultusfoto". Even snel laten zien. Dit stond een tijdje op onze website, maar we zagen dat sedert we het op de website plaatsten, we geen sollicitatieaanvragen meer binnenkregen. Hoe dan ook, elk jaar gaan we met heel het bedrijf op een skireis. Veel van het werk in bedrijven komt tot stand door dat mensen elkaar informeel leren kennen. Ik denk dat we al veel hebben gedaan om dat aan te moedigen. Zo wordt het echt een plezierige werkplek.

Net zoals onze logo's die ook echt onze cultuur belichamen wanneer we dingen veranderen. In het begin werd ons eigenlijk aangeraden nooit ons logo te veranderen omdat we ons merk moesten vestigen, weet je wel, omdat je verondersteld werd nooit je logo te wijzigen. Het moest consistent zijn. We zeiden: "Dat klinkt ook niet echt boeiend. Waarom proberen we het niet elke dag te wijzigen?"

Iets waar ik echt enthousiast van word, is AdSense. Dit is nu een beetje vooroplopen -- het is nog van voor Dean ermee ophield. De bedoeling is dat we bijvoorbeeld op een krant relevante publiciteit laten zien. Dit is moeilijk te lezen, maar hier staat: "De strijd om New Hampshire: Howard Dean voor het presidentschap" -- artikels over Howard Dean. Deze reclames worden automatisch gegenereerd -- zoals hier in de Washington Post -- vanuit de inhoud van de site. We maken gebruik van onze meer dan 150.000 adverteerders en miljoenen advertenties. Dus kiezen we degene die het meest relevant zijn bij hetgeen je aan het bekijken bent, net zoals we ook bij de zoekopdrachten doen. Het is dus de bedoeling om reclame nuttig te maken, niet enkel vervelend.

Het leuke hieraan is dat we een programma hebben met zelfbediening. Vele duizenden websites hebben zich aangemeld. Het laat hen toe geld te verdienen. Ik heb een aantal mensen ontmoet -- Op een feestje heb ik een kerel ontmoet die een website over milieubehoud heeft. Hij zei: "Weet je, ik was niets aan het verdienen. Ik plaatste gewoon zo'n ding op mijn site en nu verdien ik 10.000 dollar per maand. Bedankt! Nu hoef ik mijn andere baan niet meer te doen." Dit is echt belangrijk voor ons omdat het internet hierdoor beter gaat werken. De inhoud wordt steeds beter en het zoeken verloopt beter wanneer mensen hun kost kunnen verdienen door degelijke inhoud te produceren.

Deze sessie ging normaal over de toekomst gaan, dus dacht ik er tenminste kort iets over te vertellen. Het idee erachter is om het zoeken zo goed mogelijk te maken, je moet echt slim zijn. Je kan immers allerhande dingen intypen in Google en je verwacht ook een antwoord. Dingen vinden is echter lastig. Je moet er dus intelligentie in stoppen. In feite zou de ultieme zoekmachine slim moeten zijn. Je moet er kunstmatige intelligentie bij betrekken. Daar werken we nu dus aan. We hebben zelfs een paar mensen die enthousiast genoeg zijn en gek genoeg zijn om er nu aan te werken. Het is werkelijk hun doel. We blijven dus hopen dat Google slim zal zijn, maar het verrast ons steeds als mensen denken dat het al zo is.

Ik wilde hier nog even een grappig voorbeeld van geven. Dit is een blog uit Irak. Het is niet echt hetgeen waarover ik het ga hebben, maar ik wilde jullie gewoon een voorbeeld tonen. Sergey, misschien kan jij dit even aanduiden. We beslisten dus -- de lichtpen ligt daar. Oh, dank je.

Dus "verwante zoekopdrachten", hier zo. Je ziet het niet zo goed, maar we beslisten deze eigenschap in onze AdSense-advertenties te plaatsen met de naam "verwante zoekopdrachten". Dan zouden we zeggen: "Bedoelde u 'zoek naar'" -- wat is dit, in dit geval, "Saddam Hussein", vermits deze blog over Irak gaat -- naast de advertenties, en we dachten dat dit een goed idee zou zijn.

Er was dus zo'n blog van een jongere die ietwat depressief was en hij zei: "Ik slaap veel." Hij schreef gewoon wat over zijn leven. Onze algoritmen -- geen persoon natuurlijk, maar onze algoritmen, onze computers -- lezen zijn blog en beslisten dat de verwante zoekopdracht "ik verveel mij" was. Hij las dit en dacht dat het een persoon was die beslist had dat hij saai was. Het was een heel stom voorval en hij zei: "Wat zijn die rotzakken bij Google allemaal aan het doen? Waarom vinden ze mijn blog niet leuk?" Dan hebben we zijn blog gelezen, wat in feite van kwaad naar erger ging. Dus zeiden we dat de verwante zoekopdracht "Debielen" was. Vervolgens werd hij nog kwader en hij schreef -- hij begon scheldnamen te gebruiken en zo. Toen produceerden we "Jullie zijn achterlijk". Uiteindelijk eindigde het met "Loop naar de maan". Hij dacht dus dat hij te maken had met iets intelligents, en natuurlijk hebben we dit programma zowat geschreven en uitgeprobeerd, maar het werkte niet. Nu hebben we deze functie niet meer.

Misschien kan ik van daar terug overschakelen op de wereld. Ik wilde eindigen met te zeggen dat er een paar dingen zijn die me werkelijk enthousiast maken om betrokken te zijn bij Google. Eén van die dingen is dat we grotendeels geld kunnen verdienen dankzij reclame, en één van de voordelen die ik er niet van verwachtte, was dat we iedereen in de wereld kunnen bedienen zonder ons zorgen te maken over plaatsen waar ze niet zoveel geld hebben. We moeten ons dus geen zorgen maken dat onze producten voor minder geld worden verkocht in arme gebieden dan opnieuw worden geïmporteerd naar de VS -- bijvoorbeeld zoals in de farmaceutische industrie.

We mogen ons gelukkig prijzen om een dergelijk bedrijfsmodel te hebben, omdat iedereen in de wereld toegang heeft tot onze zoekmachine. Dat is een enorm, enorm voordeel volgens mij. Wat ik nog kort wilde vermelden, is dat we een ongelooflijk vermogen en verantwoordelijkheid hebben om mensen de juiste informatie aan te bieden. We beschouwen onszelf als een krant of een tijdschrift -- dat we heel objectieve informatie moeten aanbieden.

We aanvaarden nooit betalingen voor onze zoekresultaten. We aanvaarden geld voor reclame en we gaan er ook in die hoedanigheid mee om. Dat maakt ons verschillend van veel van onze concurrenten. De beslissingen die we op die manier kunnen maken, hebben volgens mij een enorme impact op de wereld. Ik ben werkelijk trots dat ik daar bij Google deel mag van uitmaken. Dankjewel.