Salman Khan: Laten we met video het onderwijs heruitvinden.

De Khan Academy is het best bekend om haar collectie video's. Voor ik verder ga zal ik jullie daarom een stukje videomontage tonen.

(Video) Salman Khan: Dus de hypotenusa zal vijf zijn. Deze fossielen zijn alleen te vinden in dit gebied van Zuid-Amerika - een mooie, duidelijke strook hier - en dit deel van Afrika. We kunnen integreren over het oppervlak, en de notatie is meestal een hoofdletter sigma. Nationale Vergadering: Ze vormen het Comité van Openbare Veiligheid, wat klinkt als een leuke commissie. Let op, dit is een aldehyde, en het is een alcohol. ...beginnen te differentiëren naar een effector- en geheugencellen. Een sterrenstelsel. Hé, daar is nog een sterrenstelsel. Oh kijk, daar is nog een sterrenstelsel. In dollars: hun 30 miljoen, plus de 20 miljoen dollar van de Amerikaanse fabrikant. Als je hier niet van versteld staat, dan heb je geen emotie.

(Gelach)

(Applaus)

SK: We hebben nu ongeveer 2.200 video's die alles omvatten, van elementair cijferen tot vectorcalculus, plus nog wat dingen die u daar zag. Eén miljoen leerlingen per maand gebruiken de site. Ze bekijken zowat 100 tot 200.000 video's per dag. Vandaag gaan we het hebben over hoe we het volgende niveau bereiken. Voor ik dat doe, wil ik even praten over hoe het allemaal begon. Misschien weten sommigen van u dat ik vijf jaar geleden analist was bij een hedge fund. Ik was in Boston en gaf vanop afstand les aan mijn neefjes in New Orleans. Ik begon de eerste YouTube-video's op te laten, eigenlijk gewoon omdat dat leuk was, een extraatje voor mijn neefjes -- een soort geheugensteuntje of zo.

Zodra ik die eerste YouTube-video's oplaadde, gebeurde er iets interessants. Er gebeurden een hoop interessante dingen. De eerste was de feedback van mijn neefjes. Ze vertelden me dat ze mij op YouTube liever hadden dan in persoon. (Gelach) Als je eenmaal over de dubbelzinnigheid heen bent, zit daar iets heel wezenlijks is. Ze zeiden dat ze liever de geautomatiseerde versie van hun neef hadden dan hun neef. Eerst lijkt het tegenstrijdig, maar als je er echt goed over nadenkt vanuit hun standpunt, dan zit er wel iets in. In deze situatie kunnen ze hun neef stopzetten en doen herhalen, zonder dat ze het gevoel hebben dat ze mijn tijd verdoen. Als ze iets willen nakijken dat ze een paar weken eerder hadden moeten leren, of misschien een paar jaar geleden, dan hoeven ze het niet beschaamd aan hun neef te vragen. Ze kunnen gewoon de video's bekijken. Als ze zich vervelen kunnen ze verdergaan. Ze kunnen kijken op het tijdstip van hun keuze, in hun eigen tempo. Wat waarschijnlijk het minst begrepen aspect hiervan is, is deze notie: de allereerste keer, de allereerste keer dat je probeert om je hersenen vat te doen krijgen op een nieuw concept, dan is het allerlaatste wat je nodig hebt, een andere mens die zegt: "Snap je dit?" Zo liep de interactie met mijn neefjes voordien. Nu kunnen ze het gewoon doen in de intimiteit van hun eigen kamer.

Er gebeurde nog iets -- Ik zette ze op YouTube, om -- Ik zag geen reden om het privé te houden, dus liet ik andere mensen meekijken. Mensen begonnen er per toeval op terecht te komen. Ik begon commentaar te krijgen, en brieven, en allerlei feedback, van willekeurige mensen uit de hele wereld. Hier is een selectie daarvan. Deze hoort bij een van de eerste video's over analyse. Iemand schreef op YouTube -- het was een YouTube-commentaar: "Eerste keer dat ik een afgeleide afwerkte met de glimlach." (Gelach) Laten we hier even halt houden. Deze persoon werkte een afgeleide af en glimlachte vervolgens. Toen antwoordde iemand op deze commentaar -- dit vind je op de thread, je kan deze opmerkingen op YouTube gaan bekijken -- iemand anders schreef: "Hetzelfde hier. Ik werd er gewoon high van en was de hele dag goed geluimd. Ik herinner me dat ik deze matrixstof allemaal gezien heb op school, en hier voel ik me helemaal "Ik kan kung fu!".

(Gelach)

We krijgen veel feedback in dezelfde zin. Mensen werden hier duidelijk door geholpen. Maar naarmate het aantal kijkers bleef groeien en groeien, begon ik brieven te krijgen van mensen, en het begon te duidelijk te worden dat het was eigenlijk meer dan een leuk hebbeding. Dit is slechts een fragment van een van die brieven. "Mijn 12 jaar oude zoon heeft autisme en heeft het heel moeilijk met wiskunde. We hebben alles geprobeerd, alles bekeken, alles gekocht. We kwamen bij jouw video over decimalen terecht, en hij snapte het. Dan gingen we naar de gevreesde breuken. En weer snapte hij het. We konden het niet geloven. Hij is zo enthousiast." Stel je dus voor: daar zat ik dan, als hedgefundanalist. Het was heel vreemd voor mij om iets van maatschappelijke waarde te doen.

(Gelach)

(Applaus)

Maar ik vond het spannend, dus ik ging door. Toen begonnen een paar andere dingen me te dagen. Dat dit niet alleen mijn neefjes nu zou helpen, of de mensen die brieven stuurden, maar dat deze inhoud nooit zou verouderen, dat dit hun kinderen of hun kleinkinderen zou kunnen helpen. Als Isaac Newton YouTube-video's had gemaakt over analyse, dan hoefde ik het niet te doen. (Gelach) Als we ervan uitgaan dat hij goed was. Dat weten we niet.

(Gelach)

Er gebeurde nog iets. Op dit punt zei ik: "Oke, misschien is het een goede aanvulling. Het is goed voor gemotiveerde leerlingen. Het is misschien goed voor het thuisonderwijs." Maar ik had niet gedacht dat het op een of andere manier zou doordringen tot in de klas. Maar toen begon ik brieven te krijgen van leerkrachten. De leerkrachten schreven: "Wij gebruiken je video's om de klas 180 graden te draaien. Jij hebt de les gegeven, dus wat we nu doen is ... " en dit zou morgen in elk klaslokaal in Amerika kunnen gebeuren - "... we geven je les als huiswerk op. Wat vroeger huiswerk was, laat ik de leerlingen nu in de klas doen."

Ik wil hier even pauzeren. (Applaus) Ik wil hier even pauzeren, omdat ik een paar interessante dingen zie. Een, wanneer deze leraren dat doen, is er het onmiskenbare voordeel - het voordeel dat hun leerlingen nu de video's kunnen gebruiken zoals mijn neefjes dat deden. Ze kunnen pauzeren, herhalen op hun eigen tempo, binnen hun eigen tijd. Wat nog interessanter is -- en dit gaat tegen de intuïtie in, als het over technologie in de klas gaat -- je stapt af van de "eenheidsworst"-les voor de klas en laat leerlingen op hun eigen tempo thuis les volgen. Dan ga je naar de klas, laat ze werken, laat de leerkracht rondlopen, laat de kinderen onderling met elkaar interageren. Zo hebben deze leerkrachten technologie gebruikt om de klas menselijker te maken. Ze namen een fundamenteel ontmenselijkende ervaring - 30 kinderen met hun vingers op de lippen, die niet met elkaar mochten interageren. Een leerkracht, hoe goed hij ook is, moet een "eenheidsworst"-les geven aan 30 leerlingen -- uitdrukkingsloos gezicht, ietwat vijandig. Nu is het een menselijke ervaring. Nu is er echt onderlinge interactie.

Zodra de Khan Academy -- Ik gaf mijn job op en we werden een echte organisatie. We zijn een organisatie zonder winstbejag. De vraag is, hoe brengen we dit naar een hoger niveau? Hoe kunnen we wat die leerkrachten doen tot zijn logische eindpunt brengen? Ik toon jullie hier dus echte oefeningen die ik begon te schrijven voor mijn neefjes. In het begin waren ze veel primitiever. Dit is al een gevorderder versie. Het paradigma is dat we zoveel vragen genereren als jij nodig hebt tot je het concept snapt, tot je er 10 na elkaar goed hebt. Daar zijn de video's van de Khan Academy. Je krijgt tips, de stappen om het vraagstuk op te lossen als je niet weet hoe je het moet doen. Het paradigma is erg eenvoudig: 10 na elkaar goed, op naar de volgende. Het is fundamenteel verschillend van wat vandaag in de klas gebeurt.

In een traditionele klas krijg je afwisselend huiswerk, lessen, huiswerk, lessen en dan een examen - een momentopname. Of je op dat examen 70 haalt of 80, 90 of 95 procent, de klas gaat door naar het volgende onderwerp. Zelfs voor de leerling die 95 procent haalde, geldt: wat was de 5 procent die hij niet kende? Misschien wist hij niet wat er gebeurt als je iets tot de nulde macht verheft. En dan bouw je daarop verder bij het volgende onderwerp. Dat is alsof je leert fietsen en ik je vooraf les geef, en je dan twee weken lang een fiets geef, en ik dan na twee weken terugkom en zeg: "Even kijken. Jij hebt moeite met links afslaan. Je kan niet echt stoppen. Je bent een 80-procent-fietser." Dus zet ik een grote C-stempel op je voorhoofd en zeg ik: "Hier is een eenwieler." Hoe belachelijk dat ook klinkt, dat is precies wat er gebeurt in onze klaslokalen vandaag. Het idee is: als je verder doorspoelt en goede leerlingen plots problemen krijgen met algebra, en met analyse, ondanks het feit dat ze slim zijn en goede leerkrachten hebben, dan is het meestal omdat hun basis een Zwitserse kaas met gaten is. Ons model is dus: leer wiskunde zoals je alles leert, zoals je leert fietsen. Blijf op je fiets rijden. Val van die fiets. Doe dat zolang als nodig, tot je meesterschap verworven hebt. Het traditionele model straft je als je experimenteert en faalt, maar het verwacht geen meesterschap. Wij sporen je aan om te experimenteren en te falen. Maar we verwachten wel meesterschap.

Dit is gewoon een van de modules. Dit is driehoeksmeetkunde. Dit is functies verschuiven en spiegelen. Ze passen allemaal in elkaar. We hebben er nu ongeveer 90. Je kan naar de site gaan. Hij is helemaal gratis. We proberen niets te verkopen. De idee is dat ze allemaal in deze kennisboom passen. Dat bovenste knooppunt daar, dat is letterlijk optellen met één cijfer. Eén plus één is twee. Het paradigma is: zodra je er 10 na elkaar goed hebt, stuurt het je verder naar steeds meer gevorderde modules. Als je steeds verder afdaalt in de kennisboom, komen we bij gevorderd cijferen. Verder naar beneden kom je in pre-algebra en eenvoudige algebra. Verder naar beneden kom je in algebra één, algebra twee en een beetje analyse terecht. De idee is dat we op deze basis alles kunnen onderwijzen -- alles dat kan worden onderwezen in dit soort kader. Je kan je dus voorstellen -- en daar werken we aan -- dat je op basis van deze kennisboom logica hebt, computerprogrammering, grammatica, genetica, allemaal op basis van die kern van "als je dit en dat weet, ben je klaar voor het volgende concept." Dat kan goed werken voor een individuele leerling. Ik moedig jullie allemaal aan om het met je kinderen te doen. Maar ik moedig je ook aan om het zelf te doen. Het zal impact hebben op het gebeuren tijdens de maaltijd.

Wat we willen doen is gebruik maken van het logische eindpunt van de 180°-omkering van de klas waarover die vroege leerkrachten mij hadden gemaild. Wat ik jullie hier toon, zijn gegevens van een pilootschool in het schooldistrict Los Altos. Ze namen twee klassen van de vijfde graad en twee van de zevende en beenden hun oude wiskundecurriculum helemaal uit. Deze kinderen gebruiken geen handboeken. Ze krijgen geen "eenheidsworst"-lessen. Ze doen Khan Academy. Ze gebruiken de software voor ongeveer de helft van de wiskundeles. Laat me duidelijk zijn: we zien dit niet als de volledige wiskundeles. Het effect hiervan is -- en dat gebeurt in Los Altos -- dat er tijd vrijkomt. Dit is blokkeren en aanpaken, zorgen dat je een stelsel van vergelijkingen kan afwerken. Dat maakt tijd vrij voor simulaties, games, mechanica, robots bouwen, schatten hoe hoog die heuvel is op basis van zijn schaduw.

Het paradigma is dat de leerkracht elke dag binnenkomt, dat elk kind op zijn eigen tempo werkt -- en dit is een live dashboard van het schooldistrict Los Altos -- en dat ze dit dashboard bekijken. Elke rij is een student. Elke kolom is een van die concepten. Groen betekent dat de leerling het al onder de knie heeft. Blauw betekent dat ze eraan werken -- komt in orde. Rood betekent dat ze vastzitten. En wat de leraar doet is letterlijk alleen maar zeggen: "Laat me ingrijpen op de rode kinderen." Of nog beter "Laat me een van de groene kinderen roepen, die dat concept al onder de knie hebben, om de eerste aanvalslinie te vormen en hun klasgenoten te coachen.

(Applaus)

Ik kom uit een omgeving die erg op data is gericht. We willen niet dat de leerkracht moet tussenkomen en het kind rare vragen moet stellen, genre: "Dus wat begrijp je niet?" of "Wat begrijp je wel?" enzovoort. Ons paradigma is dat we de leerkrachten met zoveel mogelijk gegevens wapenen. Echte gegevens, zoals dat in ongeveer elk ander domein wordt verwacht, of het nu financiën, marketing of productie is. De leerkrachten kunnen vaststellen wat er fout gaat met de leerlingen. Zo kunnen ze hun interactie zo productief mogelijk maken. De leerkrachten weten nu dus perfect wat de leerlingen hebben gedaan, hoe lang ze elke dag hebben gewerkt, welke video's ze hebben bekeken, wanneer ze ze hebben stopgezet, welke video ze niet uitkeken, welke oefeningen ze gebruiken, waarop ze zich hebben geconcentreerd. De buitenste cirkel toont op welke oefeningen ze zich hebben geconcentreerd. De binnenste cirkel toont op welke video's ze zich concentreren. De gegevens zijn erg verfijnd, zodat je precies kan zien welke vraagstukken die leerling goed of fout had. Rood is fout, blauw is goed. De meest linkse vraag is de eerste vraag die de leerling heeft geprobeerd. Ze keken naar die video daar. Zoals je kan zien, geraakten ze uiteindelijk aan tien op een rij. Het is bijna alsof je ze kan zien leren tijdens die laatste 10 vraagstukken. Ze werden ook sneller. De hoogte zegt hoe lang het duurde.

Als je praat over leren op je eigen tempo, dan is dat zinvol voor iedereen -- in onderwijsjargon: gedifferentieerd leren -- maar het is nogal gek als je het in een klas ziet. Elke keer als we dit deden, in elke klas waarin we het deden, telkens opnieuw, zie je dat na vijf dagen een groep kinderen pijlsnel vooruitgaan en een groep kinderen een beetje trager zijn. Als je in een traditioneel model een momentopname zou maken, zou je zeggen: "Dat zijn de getalenteerde kinderen. Dat zijn de trage kinderen. Misschien moeten we ze anders opvolgen. Misschien moeten we ze in afzonderlijke klassen stoppen." Maar als je elke leerling op zijn eigen tempo laat werken -- we zien dat keer op keer -- dan zie je leerlingen die wat meer tijd besteedden aan het ene of het andere concept, maar eens ze dat doorhebben, gaan ze pijlsnel vooruit. Dezelfde kinderen waarvan je 6 weken geleden dacht dat ze traag waren, zou je nu als begaafd beschouwen. We zien dat keer op keer. Het doet je echt bedenken hoezeer alle etiketten waarvan velen van ons hebben genoten, eigenlijk gewoon aan een toevallige momentopname te danken waren.

Hoe waardevol dit ook is in een district zoals Los Altos, ons doel is om technologie te gebruiken, om niet alleen in Los Altos, maar wereldwijd het onderwijs te vermenselijken. Dat brengt ons bij een interessant gegeven. Veel inspanningen bij het menselijker maken van de klas zijn gericht op de verhouding leerling / leerkracht. Voor ons is het relevante getal de verhouding leerling / waardevolle-menselijke-tijd- met-de-leerkracht. In een traditioneel model gaat het grootste deel van de tijd van de leerkracht naar lesgeven en punten geven enzovoort. Ze besteden misschien 5 procent van hun tijd aan naast de leerlingen zitten en met hen aan de slag gaan. Nu is dat 100 procent van hun tijd. Dus nogmaals, door het gebruik van technologie, niet alleen door de klas 180° te draaien, vermenselijk je de klas volgens mij met een factor 5 of 10.

Dat is heel waardevol in Los Altos. Maar stel je voor wat het betekent voor de volwassen leerling die zich schaamt om opnieuw dingen te gaan leren die hij al zou moeten hebben geleerd, voor hij opnieuw gaat studeren. Stel je voor wat het betekent voor een straatkind in Calcutta dat overdag zijn of haar familie moet helpen en daardoor niet naar school kan gaan. Nu kunnen ze twee uur per dag spenderen aan bijspijkeren, of sneller worden en zich niet schamen over wat ze al dan niet weten. Stel je nu eens wat er gebeurt, waar - we hadden het over leerlingen die elkaar onderrichten in klasverband. Maar dit systeem is één geheel. Er is geen reden waarom je geen leerling-leerling-onderwijs kan hebben buiten dat klasverband. Stel je voor wat er gebeurt als die leerling in Calcutta plots jouw zoon les kan geven, of als jouw zoon dat kind in Calcutta les kan geven. Wat je dan zal zien opkomen, is volgens mij de idee van één globale wereldklas. Dat is eigenlijk wat we proberen te bereiken.

Dank je.

(Applaus)

Bill Gates: Ik heb je in het systeem een aantal dingen zien doen die te maken hebben met met motivatie en feedback - energiepunten, badges van verdienste. Wat is je idee daarachter?

SK: Oh ja. We werken eraan met een geweldig team. Laat me duidelijk zijn: ik sta er niet meer alleen voor. Ik doe nog steeds alle video's, maar we hebben een sterrenploeg die de software maakt. We hebben er inderdaad een paar spelmechanismen in gestopt, waarbij je badges krijgt. We gaan beginnen met ranglijsten per domein. Je krijgt punten. Het is heel interessant. De naam van de badge, of hoeveel punten je krijgt om iets te doen, maken dat we over het hele systeem zien hoe tienduizenden kinderen van de vijfde of zesde graad de ene of de andere richting uitgaan, afhankelijk van de badge die je ze geeft.

(Gelach)

BG: Je samenwerking met Los Altos, hoe is die tot stand gekomen?

SK: Los Altos is een beetje een gek verhaal. Nogmaals, ik had niet verwacht dat dit gebruikt zou worden in de klas. Iemand van het bestuur kwam me zeggen: "Wat zou je doen als je de vrije hand kreeg in een klas?" Ik zei: "Ik zou elke leerling op zijn tempo laten werken aan zoiets, en we zouden een dashboard maken." Zij zeiden: "Dat is nogal radicaal. We moeten erover nadenken." De rest van het team en ik hadden zoiets van: "Dat gaan ze nooit willen doen." Maar letterlijk de volgende dag klonk het: "Kan je over twee weken starten?"

(Gelach)

BG: Dus dat gebeurt momenteel voor wiskunde in de vijfde graad?

SK: Het zijn twee klassen van de vijfde en twee van de zevende graad. Ze doen het op districtsniveau. Volgens mij zijn ze enthousiast omdat ze de kinderen nu kunnen opvolgen. Dit gaat verder dan alleen op school. Zelfs met kerstmis zagen we dat sommige kinderen aan de slag waren. We kunnen alles opvolgen. Ze kunnen ze dus opvolgen doorheen het hele district. Gedurende de vakantie, als ze naar de volgende leerkracht overgaan, is er een continuïteit van gegevens die ze zelfs op districtsniveau kunnen zien.

BG: Dus een aantal van die gegevensoverzichten waren voor de leraar, om op te volgen wat er aan de hand is met de kinderen. Je krijgt dus feedback over die overzichten voor de leerkracht om te zien wat ze volgens hen betekenen?

SK: Oh ja. De meeste van deze waren op vraag van de leerkrachten. We hebben er een paar voor de leerlingen gemaakt, zodat ze hun gegevens kunnen zien. Maar we krijgen strakke feedback van de leerkrachten zelf. Ze zeggen letterlijk: "Dit is leuk, maar ..." Zoals die focusgrafiek. Vele leerkrachten zeiden: "Ik heb de indruk dat vele kinderen van hier naar daar springen en zich niet op één onderwerp concentreren." Dus maakten we de focusgrafiek. Het is allemaal gedreven door de leerkrachten. Het is best gek.

BG: Is dit klaar voor prime-time? Denk je dat vele klassen dit volgend schooljaar moeten uitproberen?

SK: Ja, het is klaar. We hebben al een miljoen bezoekers op de site, dus we kunnen er nog wel wat meer aan. (Gelach) Er is geen reden waarom het niet morgen in elke klas in Amerika kan gebeuren.

BG: Je visie over de begeleiding. De idee is dat als ik een onderwerp niet snap, ik ergens in de gebruikersinterface vrijwilligers kan vinden, misschien hun reputatie kan zien, en met die mensen kan afspreken en verbinding kan maken?

SK: Absoluut. En dit is iets dat ik iedereen in het publiek wil aanbevelen. Je kan vandaag inloggen op die dashboards van de leerkrachten en een coach worden voor je kinderen, neefjes, kozijns, of misschien een paar kinderen van de Boys and Girls Club. Je kunt mentor, begeleider worden, echt onmiddellijk. Het is er allemaal.

BG: Nou, het is verbazingwekkend. Ik denk dat je hier een glimp van de toekomst van het onderwijs hebt gekregen. Dank je. (SK: Dank u wel.)

(Applaus)