Roz Savage: Waarom ik roeiend de Grote Oceaan oversteek

Hallo, mijn naam is Roz Savage en ik roei oceanen over. Vier jaar geleden roeide ik solo over de Atlantische Oceaan, en sindsdien heb ik twee van de drie trajecten over de Grote Oceaan gedaan, van San Francisco naar Hawaï en van Hawaï naar Kiribati. Morgen verlaat ik deze boot om terug naar Kiribati te vliegen om met het derde en laatste traject te beginnen van mijn roeitocht over de Grote Oceaan. Cumulatief zal ik bijna 13.000 km. geroeid hebben, met meer dan 3 miljoen roeislagen en ben ik meer dan 312 dagen alleen geweest op de oceaan, op een roeiboot van 7 meter. Hierdoor heb ik een zeer speciale band met de oceaan gekregen. We hebben een beetje een haat-liefde verhouding. Ik voel een beetje hetzelfde als wat ik voelde bij die strenge wiskundelerares die ik ooit op school had. Ik vond haar niet altijd leuk maar respecteerde haar wel. Ze heeft me enorm veel geleerd. Dus vandaag wil ik wat met u delen over mijn avonturen op de oceaan en u een beetje vertellen over wat ik geleerd heb, en hoe we misschien wat van die lessen kunnen meenemen en ze toepassen op de milieu-uitdaging waar we nu tegen aan kijken.

Sommigen van u zullen denken, "Wacht eens even. Ze ziet er niet uit als een oceaanroeister. Zou ze niet ongeveer zo lang moeten zijn en ongeveer zo breed, en een beetje meer op deze kerels lijken?" Je ziet, ze hebben allemaal iets dat ik niet heb. Ik weet niet wat jullie denken, maar ik heb het over die baarden. Hoelang ik ook op zee ben geweest, het is me nog niet gelukt een baard te kweken ...en ik hoop dat dat zo blijft.

Heel lang heb ik geloofd dat ik geen groot avontuur kon hebben. Ik vertelde mezelf dat avonturiers er zo uitzagen. Ik leek er niet op. Ik dacht: dat zijn zij en dit zijn wij, ik was niet een van hen. Ik conformeerde me 11 jaar lang. Ik deed wat men verwachtte van mensen met mijn achtergrond. Ik werkte in een kantoor in Londen als management consultant. Vanaf de eerste dag wist ik waarschijnlijk, dat het niet mijn soort baan was. Maar dat soort conditionering hield me zo veel jaren op mijn plek, tot ik als midden-dertiger dacht: "Ik word er niet jonger op. Ik heb het gevoel een doel in dit leven te hebben, en ik weet niet wat, maar ik ben er vrij zeker van dat het niet management consultancy is.

Een paar jaar vooruit spoelen. Ik maakte wat veranderingen door. Om te proberen de vraag te beantwoorden wat ik met mijn leven wilde, ben ik op een dag gaan zitten en heb twee versies van mijn necrologie geschreven, dat wat ik wilde: een leven vol avontuur... ...en dat waarop ik afstevende, namelijk een normaal, plezierig leven, hetgeen niet was wat ik wilde, aan het eind van mijn leven. Ik wilde een leven leiden waar ik trots op kon zijn. En ik herinner me dat ik naar die twee versies keek en dacht, "O jee, ik zit volledig op het verkeerde spoor. Als ik doorga zoals nu, kom ik niet terecht waar ik graag wil zijn over vijf of tien jaar, of tegen het einde van mijn leven." Ik veranderde wat dingen, liet een paar verplichtingen van mijn oude leven gaan, en door een sprongetje in logica, besloot ik de Atlantische Oceaan over te roeien.

(Gelach)

De Atlantische roeiroute gaat van de Canarische eilanden naar Antigua. Het is ongeveer 4800 kilometer. Het bleek het moeilijkste te zijn dat ik ooit gedaan heb. Zeker, ik wilde buiten mijn comfort-zone gaan, maar wat ik vergat, was dat uit je comfort-zone komen, per definitie extreem oncomfortabel is. Mijn timing was ook niet geweldig. 2005, toen ik de Atlantische deed, was het jaar van Hurricane Katrina. Er waren meer tropische stormen op de Noord Atlantische Oceaan dan ooit, sinds dat is bijgehouden. Al heel vroeg begonnen die stormen zich kenbaar te maken.

Alle vier mijn riemen braken voor ik op de helft was. Riemen horen er niet zo uit te zien. Maar wat kun je doen? Je zit midden op een oceaan. De riemen zijn je enige manier van voortbewegen. Dus ik moest eens zoeken op de boot om te kijken wat ik kon gebruiken om de riemen te repareren zodat ik door kon. Ik vond een bootshaak en mijn vertrouwde duct tape. en versplinterde de bootshaak om de riemen mee te versterken. Toen dat het begaf, zaagde ik de wielassen van mijn reserve roeistoel en gebruikte die. Toen die het begaven, kannibaliseerde ik één van de gebroken riemen. Ik was nooit goed in dingen repareren in mijn oude leven, Maar het verbaast je hoe vindingrijk je kunt zijn als je midden op de oceaan bent en er maar één manier is om aan de overkant te komen.

De riemen zijn een soort symbool van op hoeveel manieren ik verder ging dan wat ik dacht dat mijn grenzen waren. Ik had last van tendinitis in mijn schouders en zoutwaterzweren op mijn billen. Psychologisch worstelde ik enorm, totaal overweldigd door de schaal van de uitdaging, en ik realiseerde me dat als ik doorging met 3 km/u, 4800 km. me heel, heel veel tijd zou kosten. Ik heb zo vaak tegen de grens gezeten, maar ik had geen andere keuze dan doorgaan, om een manier te vinden om aan de andere kant te komen, zonder mezelf helemaal gek te maken.

Uiteindelijk, na 103 dagen op zee, arriveerde ik in Antigua. Ik geloof niet dat ik ooit zo blij was in heel mijn leven. Het voelde als een finish van een marathon en uit eenzame opsluiting komen en een Oscar winnen, alles in één keer. Ik was euforisch. Om alle mensen te zien die me kwamen begroeten en op de rotsen stonden te klappen en juichen... ik voelde me een filmster. Het was absoluut geweldig. Ik heb echt geleerd dat hoe groter de uitdaging hoe groter het gevoel van voldoening als je bij het eind komt.

Misschien is dit een goed moment voor een korte pauze om een paar vragen over oceaanroeien te beantwoorden die u misschien door het hoofd gaan. De eerste vraag die me gesteld wordt is: Wat eet je? Een paar vriesdroogmaaltijden, maar meestal probeer ik meer onbewerkte dingen te eten. Ik kweek mijn eigen taugé. Ik eet fruit en notenrepen, veel noten, en kom over het algemeen 13 kilo lichter aan de overkant aan. Vraag twee: Hoe slaap je? Met mijn ogen dicht. Haha. Ik denk dat je bedoelt: Wat gebeurt er met de boot als ik slaap? Nou, ik plan mijn route zodanig dat ik meedrijf met de winden en de stromingen als ik slaap. Op een goede nacht, was het beste resultaat denk ik 17,5 km. in de goede richting. Het slechtste: 21 km. in de verkeerde richting. Dat is een slechte dag op kantoor. Wat draag ik? Meestal een baseball-petje, roeihandschoenen en een glimlach, of een frons, afhankelijk van of ik die nacht terugdreef. En heel veel zonnebrand crème. Heb je een volgboot? Nee, ik ben volledig zelfvoorzienend daarbuiten. Ik zie niemand de hele tijd dat ik op zee ben, gewoonlijk. En ten slotte: Ben ik gek? Dat laat ik maar aan u over om te beoordelen.

Hoe overtref je een Atlantische oversteek? Natuurlijk besluit je de Grote Oceaan over te steken. En ik dacht dat de Atlantische Oceaan groot was, Maar de Grote Oceaan is heel, heel groot. Ik denk dat we onszelf een slechte dienst bewijzen met onze kaarten. Ik weet niet zeker of de Britten deze kijk op de wereld hebben uitgevonden, maar ik vermoed van wel, want daar zitten we: precies in het midden. We hebben de Grote Oceaan in tweeën gesneden en hem naar de randen verbannen, terwijl, als je in Google Earth kijkt, de Grote Oceaan er zo uitziet. Hij bedekt zowat de halve planeet. Je kunt net een beetje Noord Amerika zien daarboven, en een flintertje Australië daar beneden. Hij is echt groot. 165 miljoen vierkante kilometer. Er in een rechte lijn doorheen roeien zou bijna 13.000 km. zijn. Helaas varen oceaan-roeiboten zelden in een rechte lijn. Tegen de tijd dat ik in Australië aankom, als ik Australië haal, heb ik waarschijnlijk 15 of 16.000 km. geroeid.

Aangezien niemand bij hun volle verstand, Hawaï voorbij zou roeien zonder aan te leggen, besloot ik deze enorme onderneming in drieën te verdelen. De eerste poging ging niet zo goed. In 2007 deed ik een onvrijwillige kapseis-oefening. Drie keer in 24 uur. Een beetje zoals in een wasmachine. De boot kreeg wat klappen, ik ook. Ik zette het op een blog. Jammer genoeg, besloot iemand met een heldencomplex dat deze dame in nood was en gered moest worden. Dat merkte ik pas toen een vliegtuig van de kustwacht boven me verscheen. Ik probeerde ze duidelijk te maken weg te gaan. We hadden een beetje een gevecht van de wil. Ik verloor en werd opgehesen. Afschuwelijk, echt afschuwelijk. Het was een van de ergste gevoelens in mijn leven. Terwijl ik door de helikopter omhoog gelierd werd en naar mijn vertrouwde kleine boot keek die in de zes meter hoge golven rondtolde vroeg ik me af of ik haar ooit weer zou zien. Dus moest ik een erg dure reddingsoperatie lanceren en nog negen maanden wachten voor ik weer terug naar de oceaan kon.

Maar wat moet je? Met vallen en opstaan... Het jaar daarop vertrok ik en haalde gelukkig deze keer Hawaï veilig. Maar het was niet zonder tegenslag. Mijn watermaker ging kapot, het allerbelangrijkste hulpmiddel dat ik aan boord heb. Gevoed door zonnepanelen neemt het zout water in om er zoet water van te maken. Het reageert alleen niet goed op onderdompeling in de oceaan, wat destijds gebeurde. Gelukkig was hulp nabij.

Er was een andere ongewone boot in de buurt die, tegelijkertijd, deed wat ik deed, aandacht vragen voor de Noord-Pacifische vuilnisbelt, een gebied ongeveer twee keer zo groot als Texas, waarin naar schatting 3½ miljoen ton afval ronddrijft, draaiend rond het centrum van de Noord-Pacifische kolk. Om de boodschap over te brengen hadden deze jongens hun boot van plastic afval gebouwd, 15.000 lege waterflessen samengebonden tot twee pontons. Ze gingen erg langzaam. Gedeeltelijk omdat ze wat vertraging hadden. Ze moesten stoppen bij Catalina Eiland kort nadat ze van Long Beach vertrokken omdat alle doppen van de flessen losraakten, en ze begonnen te zinken. Dus ze moesten aan land om alle doppen vast te draaien.

Maar, terwijl ik aan het eind van mijn waterreserves was, naderden onze koersen gelukkig. Hun eten raakte op, mijn water raakte op. Dus we spraken af per satelliettelefoon. Het duurde nog een week voor we elkaar daadwerkelijk ontmoetten. Ik had een belachelijk lage snelheid van 1,3 knopen, zij hadden een marginaal minder belachelijke snelheid van 1,4. Het was net een paringsritueel van twee slakken. Maar uiteindelijk lukte onze ontmoeting. Joel sprong overboord, en ving een prachtige, grote Mahi Mahi, wat het beste eten was, dat ik in, ooh, drie maanden gegeten heb.

Gelukkig was de vangst van die dag beter dan die van een paar weken eerder. Toen ze die opensneden, vonden ze een maag vol plastic. En dat is echt slecht nieuws omdat plastic geen inerte substantie is. Het lekt chemicaliën in het weefsel van het arme beest dat het opat, en dan komen wij om dat arme beest op te eten waardoor die gifstoffen zich tevens ophopen in onze lichamen. Er zijn dus echte gevolgen voor de menselijke gezondheid.

Ik haalde uiteindelijk levend Hawaï. Het daarop volgende jaar vertrok ik voor het tweede traject op de Grote Oceaan, van Hawaï naar Tarawa. Er zal u iets opvallen aan Tarawa. Het ligt erg laag. Het is dat groene streepje op de horizon. Dat maakt ze erg zenuwachtig over stijgende zeespiegels. Dat is een groot probleem voor ze. Ze hebben geen land hoger dan 1,8 meter boven de zeespiegel. Tevens, door de toename van extreme weersomstandigheden door klimaatverandering, verwachten ze meer golven over de omringende riffen wat hun zoetwatervoorziening in gevaar brengt. Ik had een ontmoeting met de president daar, die me vertelde over zijn exit-strategie voor zijn land. Hij verwacht dat binnen 50 jaar de honderdduizend mensen die er wonen zullen moeten verhuizen naar Nieuw Zeeland en Australië. Dat deed me denken aan hoe ik me zou voelen als Groot Brittannië onder de golven zou verdwijnen. Als de plaatsen waar ik geboren ben, naar school gegaan ben, en getrouwd ben, als al die plaatsen voor altijd zouden verdwijnen, hoe, letterlijk, ongegrond ik me zou voelen.

Binnenkort ga ik proberen Australië te bereiken. Als het lukt, ben ik de eerste vrouw die ooit solo roeiend de Grote Oceaan is overgestoken. Ik ga dit proberen te gebruiken om aandacht te vragen voor het milieu, om een menselijk gezicht aan de oceaan te geven. Als de Atlantische Oceaan over mijn innerlijke reis ging, het ontdekken van mijn eigen mogelijkheden, dan ging de Grote Oceaan misschien over mijn reis naar buiten, om uit te vissen hoe ik mijn interessante carrièrekeuze kan gebruiken om de wereld van dienst te zijn, en om een paar dingen die ik daar geleerd heb toe te passen op de situatie waarin de mensheid zich nu bevindt.

Ik denk dat er waarschijnlijk drie kernpunten zijn. Het eerste gaat over de verhalen die we onszelf vertellen. Heel lang vertelde ik mezelf dat ik geen avontuur kon meemaken omdat ik geen 1,8 meter lang was en atletisch en bebaard. Toen veranderde dat verhaal. Ik kwam erachter dat mensen over oceanen roeiden. Ik ontmoette er één en ze was ongeveer van mijn lengte. Dus ook al werd ik niet langer, en kreeg ik geen baard, er was iets veranderd, mijn innerlijke dialoog was veranderd. Momenteel is het verhaal dat we onszelf collectief vertellen, dat we al die spullen nodig hebben, dat we olie nodig hebben. Maar als we dat verhaal nou veranderden? We hebben alternatieven, en we hebben de macht van de vrije wil om die duurzame alternatieven te kiezen, om een groenere toekomst te creëren.

Het tweede punt gaat over de accumulatie van kleine acties. We zouden kunnen denken dat alles wat we als individu doen, een druppel in de oceaan is, dat het niet echt een verschil kan maken. Maar dat doet het wel. We zijn niet in deze rotzooi terecht gekomen door grote rampen. Ja, er zijn de Exxon Valdez-sen geweest en de Tsjernobylen, maar bovenal is het een accumulatie geweest van slechte beslissingen van miljarden individuen dag na dag, jaar na jaar. We kunnen op dezelfde manier het tij keren. We kunnen beginnen met betere, wijzere, duurzamere beslissingen te nemen. Als we dat doen zijn we niet slechts één persoon. Alles wat we doen waaiert uit. Men zal het zien, als je in de rij in de supermarkt staat en je pakt je herbruikbare boodschappentas. Misschien als we hier allemaal mee beginnen, wordt het sociaal onacceptabel om ja tegen plastic te zeggen bij de kassa. Dat is maar één voorbeeld. Dit is een wereldwijde gemeenschap.

Het andere punt: Dat gaat over verantwoordelijkheid nemen. Zo lang in mijn leven, wilde ik iets om me gelukkig te maken. Ik dacht dat als ik het juiste huis had, de juiste auto, de juiste man in mijn leven, dat ik dan gelukkig zou zijn, maar toen ik die necrologie-oefening deed, werd ik een klein beetje meer volwassen en ik realiseerde me dat ik mijn eigen toekomst moest bepalen. Ik kon niet passief gaan zitten wachten tot het geluk mij zou vinden. Ik denk dat ik een zelfzuchtige milieuactiviste ben. Ik ben van plan er nog lange tijd te zijn, en als ik 90 ben, wil ik gelukkig en gezond zijn. Het is erg moeilijk om gelukkig te zijn op een planeet die geteisterd wordt door honger en droogte. Het is erg moeilijk om gezond te zijn op een planeet als we de aarde, de zee en de lucht vergiftigd hebben.

Binnenkort zal ik een nieuw initiatief lanceren genaamd Eco-Helden. Het idee is dat al onze Eco-Helden minstens een groene daad per dag noteren. Het moet een soort spel worden. We gaan er een iPhone app van maken. We willen proberen dat bewustzijn te creëren, want die gloeilamp vervangen zal niet de wereld veranderen, maar de houding, het bewustzijn waardoor je die gloeilamp gaat vervangen, of je herbruikbare koffiebeker pakt, dat kan de wereld wel veranderen.

Ik geloof echt dat we voor een erg belangrijk moment in de geschiedenis staan. We hebben een keuze. We zijn gezegend, of vervloekt, met een vrije wil. We kunnen een groenere toekomst kiezen. Daar kunnen we komen als we allemaal samenwerken, en slag voor slag nemen.

Dank je.

(Applaus)