Robert Hammond: Een park in de lucht bouwen

De High Line is een oude, verhoogde spoorlijn die 2,4 km dwars door Manhattan loopt. Het was oorspronkelijk een goederenlijn die langs10th Avenue liep. Het werd bekend als "Death Avenue" omdat er zoveel mensen overreden werden door de treinen. De spoorwegen huurden een man te paard in om voor de trein te lopen. Hij werd bekend als de "West Side Cowboy.” Maar zelfs met een cowboy, werd nog ongeveer een persoon per maand overreden en gedood. Dus verhoogden ze het. Ze bouwden het 30 meter in de lucht, dwars door het midden van de stad. Maar met de opkomst van de vrachtverkeer tussen te staten, werd het minder en minder gebruikt. In 1980 reed de laatste trein. Het was een trein geladen met bevroren kalkoenen - zeggen ze, op Thanksgiving - van het vleesverpakkingsdistrict. Toen werd het verlaten.

Ik woon in de buurt. Ik las er voor het eerst over in The New York Times in een artikel dat zei dat het zou worden gesloopt. Ik nam aan dat iemand aan het werk was om het te behouden of op te slaan, en dat ik mij kon opgeven als vrijwilliger. Toen realiseerde ik me dat niemand iets deed. Ik ging naar mijn eerste community bestuursvergadering - waar ik nog nooit naartoe geweest was - en zat naast een andere man, Joshua David, die schrijver is van reisverhalen. Aan het einde van de bijeenkomst, realiseerden we ons dat we de enige twee mensen waren die geïnteresseerd waren in het project; de meeste mensen wilden het afbreken. We wisselden visitekaartjes uit, bleven in contact en besloten een organisatie te starten, “Vrienden van de High Line.” In eerste instantie was het doel de spoorlijn te redden van de sloop. Daarna probeerden we erachter te komen wat we ermee konden doen.

Wat mij eerst aantrok, of mij interesseerde, was het uitzicht van op de straat: een stalen structuur, beetje roestig, deze industriële relikwie. Toen ik bovenop ging kijken, zag ik 2,4 km wilde bloemen dwars door het midden van Manhattan met uitzicht op de Empire State Building, het Vrijheidsbeeld en de Hudson Rivier. Dat is waar we echt begonnen te brainstormen rond het idee om een park te maken, geïnspireerd door dit woeste landschap.

In die tijd was er veel tegenstand. Burgemeester Giuliani wilde het afbreken. Ik ga snel vooruit, voorbij een hoop rechtszaken en veel betrokkenheid van de gemeenschap. Burgemeester Bloomberg trad aan. Hij gaf ons veel steun, maar we moesten nog de economische studie maken. Dat was na 9/11. De stad maakte moeilijke tijden door. We bestelden een studie om de economische haalbaarheid te onderzoeken, om de zaak te kunnen bepleiten. Het bleek dat we verkeerd gerekend hadden. We dachten dat het 100 miljoen dollar zou kosten om te bouwen. Tot nu toe het kost het ongeveer 150 miljoen. De belangrijkste zaak is dat dit economisch zinvol zal zijn voor de stad. We zeiden dat over een periode van 20 jaar, de stijging van de waarde van onroerend goed in de stad en hogere belastingen ongeveer 250 miljoen zou zijn. Dat was genoeg. Daarmee kreeg ik de stad écht achter het project. Het blijkt dat we dit ook fout voorhadden. Nu schatten mensen dat het een half miljard dollar creëert, of zal creëren, aan belastingopbrengsten voor de stad. We schreven een ontwerpwedstrijd uit, en kozen een ontwerpteam. We werkten met hen om een ontwerp te maken dat geïnspireerd was door het wilde landschap. Er zijn drie secties.

We openden de eerste sectie in 2009. Het succes overtreft onze stoutste dromen. Vorig jaar hadden we ongeveer twee miljoen bezoekers, Dat is ongeveer 10 keer wat we ooit hadden geschat. Dit is een van mijn favoriete functies in sectie één. Het is een amfitheater tegenover 10th Avenue. Het eerste deel eindigt nu aan 20th Street. Wat het ook gegenereerd heeft, is veel economische waarde. Het heeft volgens mij ook veel mooie architectuur geïnspireerd. Er is een punt waar je kunt staan en de gebouwen van Frank Gehry zien, Jean Nouvel, Shigeru Ban, Neil Denari. Het Whitney museum verhuist naar het centrum. Ze bouwen hun nieuw museum aan de voet van de High Line. Het is ontworpen door Renzo Piano. De funderingen worden gegraven in mei.

We zijn al begonnen met de bouw van sectie twee. Dit is een van mijn favoriete functies, dit viaduct waar op je acht meter boven het oppervlak van de High Line door een bladerdak van bomen loopt. Vroeger was de High Line bedekt met reclameborden. We hebben dit op een speelse manier omgevormd: in plaats van reclameborden, maken we kaders met mensen en stadsuitzichten. Dit is pas vorige maand geïnstalleerd. Het laatste deel zou rond de spoorwerven gaan, het grootste braakliggend terrein in Manhattan. De stad heeft - ten goede of ten kwade - 12 miljoen vierkante meter projectontwikkeling gepland waarrond de High Line een ring vormt.

Maar wat de High Line voor mij echt heel speciaal maakt, zijn de mensen. Eerlijk gezegd, hoewel ik houd van de ontwerpen die we aan het bouwen waren, was ik altijd bang dat ik er toch niet écht van zou houden, omdat ik verliefd werd op het wilde landschap. Hoe kun je opnieuw die magie herscheppen? Ik ondervond echter dat het de mensen zijn, en de manier waarop ze het gebruiken, die het voor mij zo speciaal maken. Nog een snel voorbeeld: ik realiseerde me direct na de opening dat al die mensen hand in hand stonden op de High Line. Ik besefte dat New Yorkers elkaars handen niet vasthouden; we doen dat gewoon niet buiten. Je ziet dat het gebeurt op de High Line, ik denk dat dit de kracht is die de openbare ruimte biedt, om mensen te transformeren in hoe ze hun stad ervaren en met elkaar omgaan.

Dank u.

(Applaus)