Richard Preston over de reuzensequoia's

De noordkust van Californië heeft regenwouden - gematigde regenwouden - waar meer dan 250 cm regen per jaar kan vallen. Dit is het rijk van de kustmammoetboom. Zijn soortnaam is Sequoia sempervirens. De Sequoia sempervirens is het hoogste levende organisme op aarde. De soort kan tot wel 115 meter hoog worden. Dat zijn 38 verdiepingen. Dit zijn bomen die zouden opvallen in het centrum van Manhattan. Niemand weet hoe oud de oudste levende kustmammoetbomen zijn omdat niemand er al ooit in geboord heeft om de jaarringen te tellen en omdat, hoe dan ook, de binnensten van de oudste individuen hol blijken te zijn. Maar men gelooft dat de oudste levende kustmammoetbomen misschien wel 2500 jaar oud zijn - min of meer zo oud als het Parthenon - hoewel men ook vermoedt dat er individuele bomen kunnen zijn die nog ouder zijn.

Je kan het bereik van de kustmammoetbomen hier zien, in het rood. De grootste individuen van deze soort, de dreadnoughts onder hen, komen alleen voor op de noordkust van Californië, waar de regen heel intens is. In de recente geschiedenis is zo'n 96 procent van het kustmammoetwoud omgekapt, vooral tijdens een aantal uitbarstingen van intens vernietigingskappen, kaalslag die plaatsvond van de jaren '70 tot en met de vroege jaren '90. Niettemin is ongeveer vier procent van het oorspronkelijke regenwoud intact en wild gebleven, en nu beschermd -- volledig beschermd -- in een keten van kleine parken die als parels aan elkaar geregen zijn langs de noordkust van Californië, inclusief Redwood National Park. Maar vreemd genoeg blijven deze regenwouden, de overgebleven stukken, tot op vandaag onvoldoende verkend. Het is ongelooflijk moeilijk om je door regenwoud van kustmammoetbomen te bewegen, en zelfs vandaag worden er nog individuele bomen ontdekt die niemand ooit eerder heeft gezien, inclusief, tijdens de zomer van 2006, Hyperion, de hoogste boom ter wereld.

Ik ga een klein gedachte-experiment doen. Ik ga jullie vragen om je voor te stellen wat een kustmammoetboom eigenlijk is als een levend organisme. Chris, kun je even hier komen? Ik heb een meetlint. Heb ik mogen lenen van TED. Chris, zou je het uiteinde van het meetlint kunnen pakken? We gaan jullie tonen wat de diameter is van een grote kustmammoetboom op borsthoogte. Helaas is dit meetlint niet lang genoeg -- het is maar 7,6 meter lang. Chris, kan jij je arm naar daar uitstrekken? Ziezo. Oké. Misschien hier ongeveer, zo'n 9 meter, is de diameter van een grote kustmammoetboom. Laat je verbeelding nu omhoog gaan, de lucht in. Denk aan deze boom, die 100 meter oprijst in de lucht, 32 verdiepingen, een individueel levend organisme dat zijn vormen naar boven uitdrukt, de lucht in, gedurende lange periodes.

De sequoia's lijken in een ander soort tijd te leven: geen mensentijd, maar wat we 'sequoiatijd' kunnen noemen. De sequoiatijd heeft een statiger tempo dan de mensentijd. Als wij naar een sequoia kijken lijkt hij onbeweeglijk en roerloos, en toch zijn sequoia's voortdurend in beweging. Ze bewegen naar boven, de lucht in, ze uiten zichzelf en vullen de sequoiaruimte in de sequoiatijd, gedurende duizenden jaren. Plant dit kleine zaadje, wacht 2000 jaar, en je krijgt dit: de Lost Monarch. Hij bevindt zich in de Grove of Titans, aan de noordkust, en werd ontdekt in 1998. En toch, wanneer je naar de voet van een sequoia kijkt, zie je het organisme niet. Je bent als een muis die naar de poot van een olifant kijkt, het grootste deel van het organisme bevindt zich in de lucht, is onzichtbaar.

Ik raakte heel geïnteresseerd, en ik schreef over een koppel. Steve Sillett en Marie Antoine zijn de voornaamste verkenners van het bladerdak van het kustmammoetwoud. Het zijn atleten van wereldklasse, en ook wetenschappers van wereldklasse op het gebied van bosecologie. Toen Steve Sillett een 19-jarige student was aan Reed College, hoorde hij dat het bladerdak van het sequoiawoud beschouwd wordt als een zogenaamde sequoiawoestijn. Dat wil zeggen, men geloofde toen dat daarboven niets anders was dan de takken van de sequoia's. Samen met een vriend nam hij het op zich om in een sequoia te klimmen zonder touwen of uitrusting, om te zien wat er daarboven was. Hij klom in een kleine boom naast een gigantische sequoia, sprong toen door de lucht en greep een tak vast met zijn handen, en hing daar toen als aan een trapeze. Vanaf daar klom hij direct op de schors tot hij aan de top van de boom kwam.

Zijn vriend Marwood Harris, kwam achter hem aan. Geen van beiden had gemerkt dat er een wespennest ter grootte van een bowlingbal aan de tak hing waar Steve opgesprongen was. Toen Marwood sprong, werd hij bedolven door wespen die hem in zijn gezicht en ogen staken. Hij liet bijna los. Hij zou de val niet overleefd hebben, 20 meter boven de grond. Maar ze haalden de top, en wat ze vonden was geen sequoiawoestijn, maar een verloren wereld -- een soort driedimensionaal labyrint in de lucht, vol onbekend leven. Ik had me beziggehouden met andere onderwerpen: het opduiken van besmettelijke ziektes, die uit de natuurlijke ecosystemen van de aarde komen, van één soort naar een andere verhuizen, en in mensen terechtkomen.

Na drie boeken over dat onderwerp werd het een beetje veel. Mijn vrouw en ik zijn dol op onze kinderen. Ik begon met mijn kinderen in bomen te klimmen als iets om samen te doen, met behulp van de zogenaamde 'arborist climbing technique', met touwen. Je gebruikt touwen om in de kruin van een boom te geraken. Kinderen zijn ongelooflijk bedreven in boomklimmen. Dat is mijn zoon, Oliver. Zij lijken niet zo'n last te hebben van hoogtevrees als mensen.

(Gelach)

Als ontogenese fylogenese recapituleert, dan staan kinderen ietwat dichter bij onze voorvaders, de in bomen levende primaten. Mensen lijken de enige primaten te zijn die ik ken die schrik hebben van hoogtes. Alle andere primaten rennen, wanneer ze bang zijn, een boom in, waar ze zich veilig voelen. We hebben 's nachts in de bomen gekampeerd, in 'tree boats'. Dit is mijn dochter Laura, toen 15, die uit een 'tree boat' kijkt. Ze is trouwens vastgemaakt met een touw zodat ze niet kan vallen. 's Ochtends uit een 'tree boat' kijken en vogelgezang in drie dimensies om ons heen horen... We waren 's nachts bezocht door vliegende eekhoorns, die mensen niet lijken te herkennen voor wat ze zijn omdat ze die nooit eerder gezien hebben in het bladerdak. We oefenden geavanceerde technieken zoals 'sky-walking', waarbij je van boom tot boom kan gaan door de lucht, een beetje zoals Spider-Man. Het werd een schrijfproject.

Wanneer Steve Sillett een grote sequoia beklimt, schiet hij een pijl af, die een vislijn met zich meesleept, die over een tak in de boom terechtkomt, en dan klim je een touw in dat door de vislijn de boom ingetrokken is. Je klimt 30 verdiepingen hoog. In deze boom, Gaya, zijn twee mensen aan het klimmen. Het zou een van de oudste kustmammoetbomen zijn. Daar zijn ze. Ze hebben nog maar één-zevende van de weg afgelegd. Je voelt je wel een beetje onbeschermd. Daarbeneden op de grond staat een klein mensje. Het voelt alsof je een muur van hout beklimt. Maar dan kom je het bladerdak binnen, en het is alsof je door een laag wolken heengaat. Plots verlies je de grond uit het oog en de lucht uit het oog, en ben je in een driedimensionaal labyrint in de lucht vol hangende tuinen van varens die uit aarde groeien die bevolkt is door allerlei soorten kleine organismes.

Er zijn epifyten, planten die op bomen groeien. Dit zijn bosbesstruiken. Veel soorten mos, en allerlei soorten korstmos die de boom bedekken. Wanneer je dicht bij de boomtop bent, denk je dat je niet kan vallen -- het is in feite moeilijk om te bewegen. Je wurmt je een weg doorheen takken die bevolkt zijn met levende dingen die dichter bij de grond niet voorkomen. Het is als duiken in een koraalrif, behalve dat je naar boven gaat in plaats van naar beneden. Aan de top ontvouwen de bomen zich in platformachtige gebieden. Marie zit op een ervan. Deze takken zouden vijf- tot zeshonderd jaar oud kunnen zijn. De toppen van kustmammoetbomen groeien heel traag. Ze hebben ook een vast kenmerk: bosjes van bosbessenstruiken die uit de boomtoppen groeien en 'huckleberry afro's' genoemd worden. Daar kan je zitten en van de bessen eten terwijl je uitrust.

Kustmammoetbomen hebben een enorm oppervlak dat zich naar boven in de lucht uitstrekt omdat ze neigen tot iets dat herhaling wordt genoemd. Een mammoetboom is een fractaal. Zijn takken barsten uit in kleine bomen, kopieën van de mammoetboom. Hier zien we een herhaling in Chronos, een van de oudere sequoia's. Deze herhaling is een gigantische luchtboog die uit de boom zelf komt. Deze steunbeer bevindt zich nog niet halverwege de boom. En dan barst hij uit in een bos van sequoia's. Deze extra stam hier heeft een doorsnede van een meter aan de voet en strekt zich 45 meter uit naar boven. Hij is zo groot als de grootste bomen ten oosten van de Mississippi en toch is hij maar een klein onderdeel van Chronos.

Deze driedimensionale kaart van de kruinstructuur van een kustmammoetboom, Iluvatar genaamd, gemaakt door Steve Sillett, Marie Antoine en hun collega's, geeft je een idee. Wat je hier ziet is een hiërarchische schematische ontwikkeling van de stammen van deze boom, die zich in de loop der jaren ontwikkeld heeft tot zes lagen fractaal, stammen die uit stammen komen die uit stammen komen. Ik vroeg Steve om er een mens in te plaatsen om een idee te krijgen van de schaal. Daar staat hij, daar zo. Hij zwaait naar ons. Ik wilde Craig Venter vragen of het mogelijk is om een synthetisch chromosoom in een mens te plaatsen zodat we onszelf zouden kunnen herhalen als we dat wilden. Als we daartoe in staat waren, zouden de vingers aan onze handen mensen zijn die op ons lijken, en zij zouden mensen aan hun handen hebben enzovoort. En als onze biologie op die van de sequoia's zou lijken, zouden we als het ware zes lagen mensen aan onze handen hebben. Het zou prachtig zijn als we naar iemand konden wuiven en al onze herhalingen tegelijkertijd zouden wuiven.

(Gelach)

Om het punt te herhalen gaan we dichterbij Iluvatar. We kijken naar die gele doos. Deze hallucinaire tekening toont je -- alles wat je in deze tekening ziet is Iluvatar. Dit zijn duizendjarige structuren -- delen van de boom die vermoedelijk meer dan 1000 jaar oud zijn. Er staan vier mensen op deze foto -- een, twee, drie, vier. Er is ook iets dat ik jullie wil tonen. Dit is een luchtboog. Sequoia's groeien terug in zichzelf wanneer ze groter worden, en deze luchtboog is een tak uit die kleine stam, die de hoofdstam ingroeide en ermee samensmolt. Net als in een kathedraal, helpen luchtbogen de boomkruin versterken en ze helpen de boom langer bestaan. Wetenschappers doen allerlei experimenten in deze bomen. Ze hebben ze met draden verbonden zoals patiënten op de intensive care.

Ze zijn aan het ontdekken dat sequoia's vocht uit de lucht kunnen nemen en in hun stam opnemen, mogelijk zelfs helemaal tot in hun wortelsysteem. Ze hebben ook het vermogen om eender waar in de boom zelf wortels te zetten. Als een gedeelte van een sequoia aan het rotten is, zal de boom wortels zijn eigen lichaam insturen en voedingsstoffen uit zichzelf halen terwijl hij instort. Als onze biologie zoals die van de sequoia was, zouden we, als we een tikkeltje gangreen in onze arm hadden, gewoon de voedingsstoffen en het vocht eruit kunnen halen tot hij afviel. Aarde kan in het bladerdak tot een meter diep zijn, tientallen meters boven de grond, en in die aarde zitten organismes die tot nu toe nog geen naam hebben.

Dit is een naamloze soort roeipootkreeft. Een roeipootkreeft is een schaaldier. Deze roeipootkreeften zijn een belangrijk onderdeel van de oceanen en ze maken een groot deel uit van het voedsel van grazende baleinwalvissen. Wat ze in de grond van het bladerdak van het sequoiawoud doen, tientallen meters boven de oceaan, of hoe ze daar gekomen zijn, is compleet onbekend. Er zijn een aantal interessante theorieën waar ik jullie, als ik tijd had, over zou vertellen. Als je een boom grondiger gaat bekijken zie je toenemende complexiteit. We kijken naar de uiterste top van Gaya, wat de oudste kustmammoetboom zou zijn. Gaya zou 3000 tot 5000 jaar oud kunnen zijn, niemand weet het precies, maar zijn top is ooit afgebroken en is nu aan het wegrotten.

Het heeft waarschijnlijk 700 jaar geduurd om deze kleine Japanse tuinachtige creatie te kunnen vormen, in de complexiteit die we nu zien. Wanneer je naar een boom kijkt heb je een vergrootglas nodig om een reuzenboom te zien. Ik moet jullie helaas iets heel droevigs tonen aan het eind van deze lezing. De oostelijke hemlockspar is vaak beschreven als de sequoia van het oosten. We komen nu terug bij het begin van mijn verhaal. In de jaren '50 verscheen er een klein organisme in Richmond, Virginia, de 'Hemlock Woolly Adelgid' (adelges tsugae) genaamd. Hij verliet een ander organisme in Azië, waar hij op Aziatische hemlocksparren leefde. Toen hij naar zijn nieuwe gastheer verhuisde, de oostelijke hemlockspar, ontsnapte hij aan zijn vijanden, en de nieuwe boom had geen weerstand tegen hem. De oostelijke hemlocksparren worden op sommige vlakken beschouwd als de laatste overblijfselen van een onaangetast regenwoud ten oosten van de Mississippi.

Ik wist niet eens dat er regenwouden waren in het oosten, maar in het Great Smoky Mountains National Park kan er tot 250 cm regen vallen per jaar. Tijdens de laatste twee, drie zomers, zijn deze binnendringende organismes, deze soort van bomen-ebola als het ware, door het ongerepte woud van hemlocksparren in het oosten geraasd en hebben het volledig vernietigd. Ik ben er vorige zomer gaan klimmen. Dit is het Great Smoky Mountains National Park. Zover het oog reikt zijn de hemlocksparren dood. Wat we hier zien is niet alleen de mogelijke dood van de oostelijke hemlockspar -- dat wil zeggen, de uitroeiing van deze soort door deze binnendringende parasiet -- we zien ook de dood van een ongelooflijk complex ecosysteem waarin deze bomen slechts de voedingsbodem vormen voor het labyrint in de lucht dat zich in hun kruinen bevindt.

Het is echt hartverscheurend om te zien. Een van de dingen die echt -- ik kan het bijna niet geloven -- is het idee dat de nationale media dit helemaal niet opgepikt hebben. Dit is de verwoesting van een van de meest belangrijke ecosystemen in Noord-Amerika. Wat kunnen de sequoia's ons over onszelf vertellen? Ik denk dat ze ons iets kunnen vertellen over de mensentijd. De flakkerende, vluchtige kwaliteit van mensentijd en de kortheid van het menselijke leven -- de noodzaak om lief te hebben. Maar wij zijn anders dan bomen, en zij kunnen ons ook iets leren over onszelf door de verschillen die we hebben. Wij zijn menselijk en hebben het vermogen om lief te hebben, wij hebben het vermogen om ons dingen af te vragen, en een soort grenzeloze nieuwsgierigheid, een rusteloze weetgierigheid die zo goed bij ons als primaten past, vind ik.

Mij persoonlijk hebben de bomen een volledig nieuwe manier geleerd om van mijn kinderen te houden. Met mijn kinderen het bladerdak van het regenwoud verkennen was een van de leukste dingen in mijn bestaan op aarde. Ik denk dat een van de mooiste dingen het gevoel is dat ik mijn kinderen heb kunnen laten kennismaken met de zeer kleine groep van mensen die zo bevoorrecht zijn, of wellicht zo gek zijn, om nog in bomen te klimmen. Heel erg bedankt.

(Applaus)

Chris Anderson: Ik denk dat op een vorige TED Nathan Myhrvold me verteld heeft dat men dacht dat, omdat deze bomen 2000 jaar en ouder zijn, vele van hen ecosystemen zijn waarin soorten leven die nergens op aarde voorkomen behalve op die ene boom. Klopt dat?

Richard Preston: Ja, dat klopt. Ik heb het over Hyperion gehad, de hoogste boom ter wereld. Ik zat in het klimteam dat hem het eerst beklommen heeft, in 2006. En terwijl we Hyperion aan het beklimmen waren, zag Marie Antoine een onbekend soort goudbruine mier ongeveer halverwege de stam. Vreemd genoeg zijn er nooit mieren gezien in mammoetbomen en we vroegen ons af of deze mier, deze soort, alleen endemisch was voor deze boom hier, of misschien voor het hele groepje bomen. Tijdens latere beklimmingen heeft men die mier nooit meer kunnen terugvinden, dus zijn er nooit specimen verzameld. We weten niet wat het is -- we weten alleen dat ze er is.

CA: Dus je moet je afvragen, als een andere soort dan wij de verhalen zou opnemen die van belang zijn op aarde, onze verhalen gaan over Irak en oorlog en politiek en beroemdheden, weet je. Jij hebt ons net een ander verhaal verteld, over de tragische bewapeningswedloop die nu aan de gang is, en misschien hele ecosystemen die voorgoed verdwenen zijn. Je hebt me een verbazingwekkend gevoel van verwondering gegeven, en het besef hoe fragiel deze hele zaak is.

RP: Het is inderdaad fragiel, en ik denk aan opduikende menselijke ziektes -- parasieten die naar de menselijke soort verhuizen. Maar dat is slechts een heel klein aspect van een veel groter probleem van invasies van soorten wereldwijd, in alle ecosystemen, en in de aarde zelf --

CA: Gedeeltelijk door ons veroorzaakt, onopzettelijk.

RP: Door de mens veroorzaakt. Door de beweging van de mens veroorzaakt. Je kan de biosfeer van de aarde zien als een paleis, de continenten zijn kamers in het paleis en de eilanden zijn kleine kamertjes. Maar de laatste tijd zijn de deuren van het paleis opengesmeten en zijn de muren aan het instorten.

CA: Richard Preston, heel erg bedankt, denk ik.

RP: Bedankt.