Richard Baraniuk over open source-onderwijs

Ik ben Rich Baraniuk. Ik wil het vandaag hebben over enkele ideeën die volgens mij perfect passen bij de dingen waarover de afgelopen twee dagen is gesproken. Er zijn zoveel contactpunten dat het moeilijk zal zijn om ze allemaal te noemen, maar ik zal mijn best doen.

Herinnert iemand zich dit nog?

(Gelach)

OK, dit zijn lp's en die zijn vervangen, toch? Ze zijn de laatste twee decennia weggevaagd door dit soort van wereld-gelijkmakende digitaliseringstechnologieën. Het beste voorbeeld daarvan was toen Thomas muziek speelde toen we de zaal vandaag binnenkwamen. In de muziekwereld is er een cultuur of een ecosysteem ontstaan dat, om het met de woorden van Apple te zeggen, 'we scheppen, rippen, mixen en branden'. Wat ik daarmee bedoel, is dat het iedereen in de wereld vrij staat om nieuwe muziek en muzikale ideeën te creëren. Iedereen in de wereld mag rippen of muzikale ideeën kopiëren, ze op innovatieve manieren te gebruiken. Iedereen mag ze op verschillende manieren mixen, verbanden leggen tussen muzikale ideeën en mensen kunnen ze branden of een eindproduct maken en de cirkel voortzetten. Als dat gebeurd is, is er, zoals ik al zei, een levendige gemeenschap ontstaan die erg inclusief is, met mensen die continu werken om muzikale ideeën te verbinden, te innoveren en zaken steeds up to date te houden. De hitsingle van vandaag is niet de hit van vorig jaar.

Maar ik ben hier vandaag niet om over muziek te praten. Ik ben er om over boeken te praten. Meer bepaald handboeken en het soort van educatief materiaal dat we elke dag op school gebruiken. Is iedereen hier ooit naar school geweest?

(Gelach)

Beseft iemand dat er een crisis is op onze scholen, over de wereld? Daar zal ik niet teveel tijd aan besteden. Ik wil praten over een paar van de loskoppelingen die plaatsvinden wanneer een schrijver een boek publiceert. Het proces van het uitgeven is erg ingewikkeld en zwaar, want boeken zijn kostbaar. Dat schept een soort muur tussen auteurs en de eindgebruikers van boeken, de docenten, studenten of lezers in het algemeen. Dat geldt nog meer als je toevallig een taal spreekt die niet één van de grote wereldtalen is, en vooral Engels. Ik zal deze mensen die onder de lat liggen, Uitgeslotenen noemen, omdat ze echt zijn uitgesloten van het proces waarbij ze hun kennis met de wereld delen. Ik wil het vandaag hebben over een poging om deze ideeën die we hebben gezien in de muzikale cultuur te gebruiken om een nieuwe manier te vinden om boeken te schrijven, ze te gebruiken en ermee te onderwijzen. Daarover wil ik het hebben: hoe geraken we van onze huidige positie naar waar we heen moeten?

Ik zou willen beginnen met een klein gedachtenexperiment. Probeer je alle boeken van de wereld in te beelden. Iedereen beeldt zich boeken in. Beeld je in dat je de bladzijden eruit scheurt. Om zo deze pagina's te bevrijden en ze te digitaliseren en ze dan in een grote, verbonden werelddatabank op te slaan. Zie het als een super-iTunes voor inhoud in boekformaat. Neem het materiaal en beeld je in dat je het allemaal open maakt, zo dat mensen het kunnen veranderen, er mee kunnen spelen en het verbeteren. gratis maakt, zodat iedereen ter wereld toegang kan hebben tot al deze kennis. Beeld je in dat je informatietechnologie gebruikt zodat je de inhoud kunt bijwerken, verbeteren en ermee kan spelen, in een tijdsspanne van de orde van grootte van seconden eerder dan van jaren. In plaats van edities die om de twee jaar uitkomen, beeld je je in dat een boek om de 25 seconden uitkomt.

Beeld je in dat we dat konden doen en dat we mensen daar een plaats in konden geven. We zouden een ecosysteem maken met niet alleen auteurs maar met alle mensen die schrijvers kunnen of willen zijn in al de verschillende talen van de wereld. Als je dat zou kunnen doen, zou het een het kennis-ecosysteem heten - zo zal ik het noemen. Dit is de droom. Je kan het beschouwen als als een poging om iedereen in de wereld, letterlijk iedereen in de wereld zijn eigen educatieve dj te laten zijn, om educatief materiaal te maken, te delen met de wereld en steeds te vernieuwen. Dat is dus de droom.

Deze droom is eigenlijk al aan het uitkomen. De laatste zes-en-een-half jaar hebben we aan de Rice-Universiteit hard gewerkt aan een project genaamd Connexions. Tijdens de rest van mijn talk zal ik jullie een beetje vertellen over wat mensen aan het doen zijn met Connexions, dat je zou kunnen zien als de tegenhanger van Nicholas Negroponte's presentatie van gisteren. Zij werken aan de hardware om onderwijs naar de wereld te brengen. Wij werken aan open source-tools en aan inhoud. Dat geeft je het perspectief.

Creëren dus. Wie zijn de gebruikers van deze hulpmiddelen? Eerst en vooral is er een gemeenschap professoren-ingenieurs, van Cambridge tot Kyoto, die technische inhoud ontwikkelen voor ingenieurs elektronica. Ze ontwikkelen een soort gigantisch superhandboek dat het hele gebied van de elektronica bestrijkt. Bovendien kan het aangepast worden voor gebruik in elk van hun eigen individuele instituten. Mensen zoals Kitty Jones -- inderdaad, een Uitgeslotene -- een moeder uit Champagne, Illinois die privéles muziek geeft, wilde haar fantastische inzichten met de wereld delen over hoe je kinderen muziek leert spelen. Haar materiaal wordt nu meer dan 600.000 keer per maand gebruikt. Geweldig, geweldig gebruik. Vele gebruikers komen uit scholen in de Verenigde Staten, want als er op school bezuinigd moet worden, dan is het muziekonderwijs het eerste waarin gesneden wordt. Dit geeft een indicatie van de ongelooflijke honger naar dit soort open, gratis materiaal. Een heleboel lesgevers gebruiken dit. Hoe zit het met rippen?

Hoe zit het met kopiëren en hergebruik? Een team van vrijwilligers aan de Universiteit van Texas, El Paso, laatstejaarsstudenten, vertaalde dit technische superhandboek. Het werd binnen de week één van onze populairste items, wijd gebruikt over heel Latijns-Amerika, vooral in Mexico, omdat het open en uitbreidbaar was. Mensen, vrijwilligers en zelfs bedrijven die materiaal vertalen in Aziatische talen zoals Chinees, Japans en Thai, om de kennis nog verder te verspreiden.

Hoe zit het met mensen die mixen? Wat betekent 'mixen'? 'Mixen' betekent aangepaste cursussen maken, het betekent aangepaste boeken maken. Bedrijven zoals National Instruments, die erg krachtige, interactieve simulaties inpassen in materiaal, zodat we verder kunnen gaan dan onze gewone handboeken naar een ervaring waarbij je met al het onderwijsmateriaal kunt communiceren en spelen en je al doende kunt leren.

We hebben gewerkt met Leerkrachten Zonder Grenzen die zeer geïnteresseerd zijn in het mixen van onze materialen Ze gaan Connexions gebruiken als hun platform voor de ontwikkeling en levering van onderwijsmateriaal om leraren te leren hoe te onderwijzen in 84 landen over de hele wereld. LZG traint op dit moment in Iraq 20.000 leraren met steun van USAID. Voor hen is dit idee om te mogen remixen en aanpassen aan de locale context buitengewoon belangrijk. Mensen gewoon gratis inhoud geven, wordt in de ontwikkelingslanden gelijkgesteld met een soort van cultureel imperialisme. Als je mensen niet de mogelijkheid geeft om het materiaal te her-contextualiseren, te vertalen in hun eigen talen en er eigenaardig van te worden, dan deugt het niet. Een andere organisatie waarmee we gewerkt hebben, UC Merced, die is wel bekend. Het is een nieuwe universiteit in California, in Central Valley, die nauw samenwerkt met lokale universiteiten. Ze ontwikkelen veel van hun eigen wetenschaps- en ingenieurscursussen om ze wijd over de wereld te verspreiden via ons systeem. Ze proberen ook al hun softwaretools helemaal open source te ontwikkelen. We hebben gewerkt met AMD, dat een project heeft, '50 tegen 15', dat probeert internetaansluiting te brengen naar 50 procent van de wereldbevolking tegen 2015. We gaan hen inhoud bezorgen in een groot aantal verschillende talen. We hebben ook gewerkt met een aantal andere organisaties. Meer bepaald een hoop projecten die gefinancierd worden door de Hewlett Stichting, die echt een leidende rol op zich hebben genomen in het domein van open inhoud.

Branden dan: dat is nogal interessant, denk ik. 'Branden' is proberen een fysiek exemplaar van één van deze cursussen te maken. Velen van jullie, iedereen, denk ik, heeft een muziekboek in zijn geschenkpakket gekregen. Een kleinigheid voor jullie. Een paar woorden hierover: dit is een ingenieurshandboek. Het is zo'n 300 pagina's lang, ingebonden. Enig idee wat dit kost? Hoeveel zou het kosten in een boekwinkel?

Publiek: 65 dollar.

Richard Baraniuk: Dit kost 22 dollar voor een student. Waarom kost het 22 dollar? Omdat het op aanvraag gepubliceerd wordt en ontwikkeld is op basis van deze databank van open lesmateriaal. Als dit boek zou worden gepubliceerd door een gewone uitgeverij, zou het op zijn minst 122 dollar kosten.

We zien dit proces van branden of publiceren dus verschuiven van het gebruikelijke één-auteursboek naar gemeenschapsauteursmateriaal dat modulair is, aangepast aan elk vak, gepubliceerd op aanvraag en erg goedkoop, ofwel geleverd via Amazon, of direct gepubliceerd door een on-demand-uitgeverij, zoals Coop. Dit lijkt me een zeer interessant domein want er zit een geweldig domein in de 'lange staart' van het uitgeversvak. We hebben het niet over het 'Harry Potter'-deel van de grafiek, aan de linkerkant. We hebben het over boeken over hypergeometrische partiële differentiaalvergelijkingen. Boeken waarvan misschien 100 of 1.000 exemplaren per jaar worden verkocht. Er komt een ongelooflijke duurzame inkomstenstroom uit deze lange staart, om open projecten als het onze te steunen, maar ook om deze nieuwe opkomende on-demand-uitgevers te ondersteunen, zoals Coop, die deze twee boeken produceerde. Eén van de dingen die je moet onthouden uit deze presentatie is dat de tussenpersoon binnenkort wordt uitgeschakeld. Er zal disintermediatie plaatsvinden in het uitgeversvak. De komende jaren zal dat crescendo gaan. Volgens mij is dat goed voor ons en goed voor de wereld.

Welke factoren maken dat mogelijk? Wat zorgt ervoor dat dit gebeurt? Er zijn massa's technologie. De enige technologie waarover ik het wil hebben, is XML. Hoeveel mensen kennen XML? Prachtig: het is de toekomst van het internet. Het is een semantische weergave van inhoud. In dit geval mag je XML echt beschouwen als de verpakking rond de pagina's. Weet je nog dat we de pagina's uit het boek scheurden? Wat XML doet, is deze pagina's in legoblokken veranderen. XML zijn de knoppen op de lego waarmee we de inhoud op talloze manieren kunnen combineren. Het biedt ons een raamwerk om inhoud te delen. Je kan het ecosysteem nemen in zijn primaire staat, al deze inhoud, al deze pagina's die je uit de boeken hebt gescheurd, en er zeer geavanceerde leermachines van maken: boeken, cursussen, cursusbundels.

Het geeft je de mogelijkheid de leerervaring te personaliseren voor iedere individuele student, zodat elke student een boek of cursus kan hebben die is aangepast aan zijn leerstijl, zijn context, zijn taal en de dingen die hij spannend vindt. Je kan hetzelfde materiaal op veel verschillende manieren hergebruiken, op verrassende nieuwe manieren. Je kan ideeën verbinden en aangeven hoe domeinen met elkaar verband houden. Ik zal je mijn persoonlijke verhaal vertellen. We bedachten dit 6,5 jaar geleden omdat ik die dingen in het rode kader onderwijs.

Zoals Chris zei, overdag ben ik professor-ingenieur in de elektronica. Ik geef les in signaalverwerking. Mijn uitdaging was om te tonen dat deze wiskunde -- -- en de helft van jullie valt al in slaap bij de eerste blik op de vergelijking --

(Gelach)

dat deze ogenschijnlijk droge wiskunde het centrum is van een ongelooflijk krachtig web dat technologie verbindt, dat echt coole programma's zoals muzieksynthesizers verbindt met geweldige economische mogelijkheden, maar dat ook beheerst wordt door intellectuele eigendom. Ik besefte dat ik op geen enkele manier, als ingenieur, dit boek kon schrijven en dit alles kon overbrengen. We hadden een gemeenschap nodig om het te doen, en nieuw gereedschap om deze ideeën te verbinden. In zekere zin proberen we echt Minsky's droom waar te maken, waarbij je je kunt inbeelden dat al de boeken in een bibliotheek met elkaar gaan praten. De leerkrachten op het veld, al wie al lesgegeven heeft, weet dit: lesgeven gaat om de verbindingen tussen ideeën.

Terug naar de wiskunde. Stel je voor dat dit mogelijk is dat elke vergelijking waarop je klikt in een van je nieuwe e-teksten iets is waarmee je kunt onderzoeken en experimenteren. Stel je je kinderrekenboek uit de lagere school voor. Je kunt op elke vergelijking klikken en een klein gereedschap naar voren brengen om mee te experimenteren, te knutselen, tot inzicht te komen, omdat we echt niets begrijpen totdat we het begrijpen. Hetzelfde soort mark-up, zoals mathML, voor scheikunde. Beeld je scheikundeboeken in die echt snappen hoe moleculen worden gevormd. Stel je muziek-XML voor, die je in de semantische structuur van muziek laat duiken, speel ermee, begrijp het. Het is geen wonder dat iedereen erin duikt, niet waar? Zelfs de Drie Koningen.

(Gelach)

De tweede grote factor die dit mogelijk maakt -- en hier heb ik gelogen -- de tweede factor is intellectuele eigendom. Ik ben hier komen vertellen hoe prachtig de muziekcultuur is. We kunnen delen en rippen, mixen en branden, maar in feite is dat allemaal illegaal. We zouden van piraterij beschuldigd worden door dat te doen, omdat deze muziek auteursrechtelijk beschermd is. Het meeste ervan is eigendom van grote bedrijven. Een sleutelelement is dat dat niet mag gebeuren. We kunnen dit Napster-gebeuren hier niet toelaten. We moeten het van bij het begin goed doen. We hebben een referentiekader nodig voor intellectuele eigendom waardoor delen veilig kan, en dat gemakkelijk te begrijpen is. De inspiratie komt van open-source software, zaken als Linux en de GPL.

De ideeën, de Creative Commons-licenties ('Creatief Gemeengoed'). Hoeveel mensen hebben gehoord van Creative Commons? Als je het nog niet kent, ga dan kijken op creativecommons.org. Aan het einde van elk stuk in Connexions en in heel veel andere projecten, kun je hun logo vinden. Door op dat logo te klikken kom je bij een absoluut no-nonsense, leesbaar document, een akte die je precies vertelt wat je mag doen met deze inhoud. Je bent vrij om het te delen, om al deze dingen te doen, om het te kopiëren, het te veranderen, zelfs om er commercieel gebruik van te maken zolang je de auteur credit geeft. In academische publicaties en in veel educatieve publicaties is dit idee van kennis delen en impact hebben de ware reden waarom mensen schrijven, niet om er rijk van te worden. We hebben het niet over Harry Potter. We bevinden ons in de lange staart. Daarachter zitten de wettelijke regels, voor als je het heel omzichtig wil verwoorden. Creative Commons maakt een vliegende start -- meer dan 43 miljoen zaken zijn er, met een Creative Commons-licentie. Niet alleen tekst, maar muziek, beelden, video. Er is een geweldige opkomst van mensen die muziek een licentie geven voor gratis gebruik door mensen die re-samplen, rippen, mixen, branden en delen.

Daarom wil ik besluiten met enkele finale punten. We hebben de idee van Gemeengoed opgebouwd. Mensen gebruiken het. We hebben meer dan 500.000 unieke bezoekers per maand, alleen voor onze site. MIT open cursussen, nog zo'n grote open-content site, krijgt vergelijkbare aantallen hits, maar hoe beschermen we dit? Hoe beschermen we het in de toekomst? Het eerste waar mensen wellicht aan denken, is de kwaliteitscontrole. Want iedereen kan dingen bijdragen aan dit gemeengoed. Iedereen kan om het even wat bijdragen. Dat zou een probleem kunnen zijn.

Het duurde niet lang totdat mensen materiaal begonnen aan te leveren over, bijvoorbeeld, lingerie, wat eigenlijk een prima module is. Het enige probleem is dat het plagiaat was van een groot Frans feministisch tijdschrift. Als je naar de zogenaamde cursuswebsite gaat, verwijst het naar een lingerie-webwinkel. Dat is een klein probleem, dus hebben we echt iets als kwaliteitscontrole nodig. Vandaar komt de idee van review en peer review (nazicht door collega's). Jullie komen naar TED. Waarom komen jullie naar TED? Omdat Chris en zijn team ervoor hebben gezorgd dat alles van erg, erge hoge kwaliteit is. Dus zouden wij hetzelfde moeten kunnen doen. We moeten structuren kunnen ontwerpen. We ontwerpen sociale software waardoor iedereen zijn eigen controleproces kan installeren. We noemen die dingen 'lenzen'. Ze maken het mogelijk dat iedereen te lande zijn eigen controleproces installeert zodat ze zich kunnen concentreren op de inhoud van de verzameling die ze echt belangrijk vinden. Je kunt TED zien als een potentiële lens.

Ik wil graag besluiten met te zeggen dat je dit echt als een oproep tot actie mag beschouwen. Connexions en open inhoud draaien allemaal om kennisdeling. Jullie zijn allemaal eindeloze bronnen van kennis. Ik wil jullie allemaal uitnodigen om bij te dragen tot dit project en soortgelijke projecten. Want samen kunnen we echt verandering brengen in het landschap van het onderwijs en het educatieve uitgeversvak.

Zeer hartelijk dank.