Rebecca Onie: Als ons gezondheidszorgsysteem ons nu eens gezond hield?

In mijn eerste jaar op de universiteit liep ik stage bij de afdeling huisvesting van de Juridische Hulpverlening in Boston. Ik dacht mijn eerste dag te beginnen met koffiezetten en fotokopieën maken, maar werd assistent van een inspirerende advocaat, Jeff Purcell, die me direct de eerste dag al in het diepe gooide.

In de loop van 9 maanden kreeg ik de kans om tientallen gesprekken te voeren met gezinnen met een minimum inkomen uit Boston. Ze hadden vragen over huisvesting, maar er zat altijd een gezondheidsprobleem achter. Ik had eens een cliënt die zijn huis uit moest wegens huurschuld. Maar die huurschuld had hij natuurlijk, omdat hij zijn HIV-medicijnen moest betalen. Voor de huur was niets meer over. Er kwamen moeders binnen met een dochter met astma, die 's morgens haar bed vol kakkerlakken had. Een van onze strategieën was, om mij naar het huis van die cliënten te sturen met van die grote glazen flessen. Ik verzamelde dan de kakkerlakken en plakte ze op een stuk karton. Dat namen we mee naar de rechtszitting. We wonnen altijd, want de rechters walgden ervan. Een stuk effectiever dan alles wat ik later in mijn rechtenstudie leerde.

Maar in de loop van die 9 maanden groeide de frustratie over het gevoel dat we te diep ingrepen in het leven van onze cliënten. Tegen de tijd dat ze bij ons kwamen, zaten ze al in een crisis. Tegen het eind van mijn eerste studiejaar las ik een artikel over het werk van Dr. Barry Zuckerman als hoofd van de kinderafdeling bij het Boston Medical Center. Hij begon met het aanstellen van een advocaat om de patiënten te vertegenwoordigen.

Ik belde Barry op en hij stemde erin toe, dat ik in oktober 1995 mijn entree maakte in de wachtruimte van de kinderpoli van het Boston Medical Center. Ik zal het nooit vergeten, de tv's met non-stop cartoons. De voelbare uitputting van moeders, die soms wel 4 bussen hadden moeten nemen om hun kind naar de dokter te brengen.

De dokters leken nooit genoeg tijd te hebben voor alle patiënten, hoe ze ook hun best deden. Gedurende 6 maanden hield ik ze staande in de hal. Ik stelde ze een naïeve maar fundamentele vraag: 'Als je onbeperkte middelen had, wat zou je je patiënten dan vooral geven?'

Steeds weer kreeg ik een verhaal, dat we daarna nog honderden keren gehoord hebben. Ze zeiden: 'Iedere dag komen hier patiënten. B.v. een kind met oorontsteking. Ik schrijf antibiotica voor. Maar het echte probleem is gebrek aan voedsel. Het echte probleem is dat het kind met 12 andere mensen Het echte probleem is dat het kind met 12 andere mensen in 3 kamers woont. Ik vraag niet eens naar die problemen, omdat ik er niets aan kan doen. Ik heb 13 minuten voor iedere patiënt. De wachtruimte zit propvol patiënten. Ik heb geen idee waar een voedselbank in de buurt is. En ik heb niemand die me helpt.' Zelfs nu heeft die kliniek nog maar 2 maatschappelijk werkers Zelfs nu heeft die kliniek nog maar 2 maatschappelijk werkers voor 24.000 zieke kinderen. Veel andere klinieken doen het trouwens met minder.

Uit deze gesprekken ontstond 'Health Leads'. Een eenvoudige methode waarbij dokters en verpleegkundigen versterkend voedsel kunnen voorschrijven, methode waarbij dokters en verpleegkundigen versterkend voedsel kunnen voorschrijven, verwarming in de winter en andere basisbehoeften voor hun patiënten. Net als bij het voorschrijven van medicatie. Patiënten geven hun recept af aan onze balie in de wachtruimte, waar goed opgeleide rechtenstudenten zitten. Deze werken samen met de gezinnen om ze wegwijs te maken Deze werken samen met de gezinnen om ze wegwijs te maken in de doolhof van sociale voorzieningen.

We begonnen met een kaarttafel in de wachtruimte - het leek op een limonadekraampje - maar nu werken er 1000 rechtenstudenten. Ze regelen de noodzakelijke voorzieningen voor bijna 9000 patiënten en hun gezinnen.

18 maanden geleden kreeg ik een e-mail die mijn leven veranderde. 18 maanden geleden kreeg ik een e-mail die mijn leven veranderde. Die e-mail kwam van Dr. Jack Geiger. Hij feliciteerde me met Health Leads en wilde, zoals hij zei, wat historische context geven. In 1965 stichtte Dr. Geiger een van de eerste twee gezondheidscentra in dit land, in een straatarm gebied in de Mississippi Delta. Hij kreeg zoveel patiënten met ondervoedingsverschijnselen, dat hij recepten voor voedsel ging voorschrijven. Ze namen deze recepten mee naar de supermarkt en kregen er voedsel voor. Ze namen deze recepten mee naar de supermarkt en kregen er voedsel voor. De rekening ging naar de kliniek. Toen Economische Zaken in Washington, die Geigers kliniek subsidie gaf, dat ontdekte, waren ze des duivels. Ze stuurden een bureaucraat om Geiger te zeggen dat hij hun dollars moest gebruiken voor medische zorg. om Geiger te zeggen dat hij hun dollars moest gebruiken voor medische zorg. Waarop Geiger de gedenkwaardige woorden sprak: 'Ik heb er de boeken nog eens op nageslagen, maar de therapie voor ondervoeding is voedsel.'

(Gelach)

Toen ik dus die e-mail van Dr. Geiger kreeg, wist ik dat ik trots moest zijn op mijn aandeel in deze geschiedenis. Maar in werkelijkheid was ik wanhopig. Hier staan we dan, 45 jaar nadat Geiger zijn patiënten voedsel voorschreef, Hier staan we dan, 45 jaar nadat Geiger zijn patiënten voedsel voorschreef, en dokters vertellen me: 'Naar deze problemen kun je beter niet vragen, als je toch niets kunt doen'. 45 jaar later moet Health Leads het recept voor basisvoorzieningen opnieuw invoeren. Ik heb lang geprobeerd iets te begrijpen van deze bizarre herhaling van de geschiedenis. Hoe is het mogelijk dat we tientallen jaren lang geen gebruik maakten van een vrij eenvoudige methode om vooral patiënten met lage inkomens gezond te houden? Als we een gezondheidssysteem in plaats van een ziektezorgsysteem kunnen hebben, waarom doen we dat dan niet?

Die vragen zijn moeilijk te beantwoorden. Niet omdat het antwoord gecompliceerd is, maar omdat we eerlijk moeten zijn tegenover onszelf. Het is bijna te pijnlijk om onze ambities voor onze gezondheidszorg uit te spreken, of zelfs maar toe te geven dat ze er zijn. Want als we dat deden zouden ze heel ver afstaan van de huidige realiteit. Maar dat neemt niet weg dat we allemaal diep vanbinnen, dezelfde wensen delen, hier en overal in het land. Als we eerlijk zijn en een open oor hebben, hebben we allemaal één volhardende ambitie voor onze gezondheidszorg: dat ze ons gezond houdt.

Dat onze gezondheidszorg ons gezond houdt, is een bijzonder krachtige ambitie. In mijn opvatting is de gezondheidszorg een systeem als alle andere. Het is een serie keuzes die gemaakt worden. Als we nu eens besloten om een andere serie keuzes te maken? Als we nu eens besloten om terug te halen wat we kwijt zijn geraakt in de gezondheidszorg. Vastberaden te zeggen: 'Nee. Dit zijn onze verworvenheden. Ze moeten onze doelen dienen. Ze zullen worden ingezet voor de realisatie van onze ambitie'. Maar als alles wat we nodig hadden om onze wensen te realiseren nu al eens voor onze neus stond, klaar om opgeëist te worden?

Dat was het begin van Health Leads. We begonnen met het recept, een gewoon stukje papier. We vroegen niet wat patiënten nodig hadden om beter te worden - antibiotica, inhalator, medicatie - maar wat ze nodig hadden om gezond te zijn. Om de ziekte voor te zijn. Het recept was voor ons het middel daartoe. Een paar kilometer verderop, bij het Children's National Medical Center, Een paar kilometer verderop, bij het Children's National Medical Center, krijgen patiënten na binnenkomst bij de dokter een paar vragen te beantwoorden: 'Is er nog genoeg eten aan het eind van de maand? Heb je een veilig onderkomen?' De dokter weet vanaf het begin alles over lengte, gewicht, of er thuis genoeg te eten is, of het gezin in een opvangtehuis woont. Dat leidt niet alleen tot beter medisch advies, maar de arts kan de patiënt voor ondersteunende hulp ook doorverwijzen naar Health Leads.

Het probleem is alleen dat als je de smaak eenmaal te pakken hebt, je steeds meer ambities voor de zorg wilt realiseren. Dus dachten we: als we individuele artsen zover kunnen krijgen dat ze deze basismiddelen voorschrijven, kunnen we het hele zorgsysteem dan ook overhalen over hun voorbehoud heen te stappen? We deden een poging.

Als er nu in Harlem Hospital Center patiënten met overgewicht binnenkomen Als er nu in Harlem Hospital Center patiënten met overgewicht binnenkomen verwijst het elektronisch patiëntendossier automatisch door naar Health Leads. Onze vrijwilligers kunnen dan helpen om ze binnen hun gemeenschap de weg te wijzen Onze vrijwilligers kunnen dan helpen om ze binnen hun gemeenschap de weg te wijzen naar gezonde voeding en bewegingsprogramma's. We vermoeden dat je als patiënt met overgewicht in dat ziekenhuis, voor je gezondheid niet voldoende hebt aan wat de spreekkamer binnen zijn 4 muren te bieden heeft. Je hebt meer nodig.

Enerzijds is het een fundamentele hercodering Enerzijds is het een fundamentele hercodering van het elektronisch medisch dossier. Anderzijds is het een radicale transformatie van het elektronisch medisch dossier: van een statische opslagplaats voor diagnoses, naar een middel om gezondheid te bevorderen. In de private sector praat men over miljoenenwinst, als je een dergelijke extra waarde uit je vaste lasteninvestering weet te persen. Maar in mijn wereld heet het afname van obesitas en diabetes. Het heet gezondheidszorg - een systeem waarin oplossingen worden geboden om de gezondheid te verbeteren, niet alleen ziekte wordt bestreden.

Hetzelfde geldt voor de wachtkamer. In dit land zitten per dag 3 miljoen patiënten in 150.000 ziekenhuiswachtruimtes. Wat doen ze terwijl ze wachten? Ze kijken naar de goudvissen in hun kom, ze lezen beduimelde exemplaren van het tijdschrift 'Good housekeeping'. Maar bovenal zitten we eindeloos te wachten. Hoe is het toch gekomen dat we zo onnoemelijk veel ruimte en tijd aan wachten besteden? Als we nu eens een wachtruimte hadden waar je als patiënt niet alleen maar zit, maar waar je aan je gezondheid kan werken. Als een luchthaven een winkelcentrum kan worden en McDonald's een speelpaleis, dan moet een wachtruimte ook kunnen veranderen.

Dat is precies wat Health Leads heeft geprobeerd, het terugvorderen van onroerend goed en tijd. Met als doel toegang voor patiënten tot Met als doel toegang voor patiënten tot noodzakelijke hulpmiddelen voor hun gezondheid. Stel... het is een strenge winter in het noordoosten, je kind heeft astma en je verwarming is afgesloten. Natuurlijk zit je te wachten bij de spoedeisende hulp, want de koude lucht heeft de astma verergerd. Als Health Leads er tijdens het lange wachten nu eens voor kon zorgen dat je verwarming weer werd aangezet.

Natuurlijk heb je hiervoor meer personeel nodig. Natuurlijk heb je hiervoor meer personeel nodig. Maar als we creatief zijn, hebben we dat ook al. We weten dat we niet genoeg hebben aan onze artsen, verpleegkundigen en zelfs maatschappelijk werkers. De gezondheidszorg wordt te veel beperkt door de wegtikkende minuten. Gezondheid kost gewoon meer tijd. Het heeft behoefte aan een leger van niet-medisch personeel; gezondheidswerkers, casemanagers en vele anderen.

Als we een klein deel daarvan nu eens zochten onder onze 11 miljoen middelbare scholieren? Zonder de last van medische verantwoordelijkheid, niet bereid om nee te accepteren van bureaucraten geneigd om patiënten aan de kant te schuiven. Door jarenlang Googlegebruik hebben ze een ongekende vaardigheid in het terughalen van informatie.

Als het je onwaarschijnlijk lijkt dat een scholier dit vrijwilligerswerk aankan, dan kan ik daar kort over zijn: het basketbaltoernooi 'March Madness'. De gemiddelde 1e divisie collegebasketballer spendeert 39 uur per week aan zijn sport. Daar kunnen we van vinden wat we willen, maar het is de realiteit. 'Health Leads' gaat uit van de opvatting dat we veel te lang te weinig hebben gevraagd van onze scholieren als het gaat om hulp aan de sociaal zwakkeren. Sportteams op middelbare scholen zeggen: "We steken tientallen uren in het meten van je prestatie en die van je team, op een achteraf-sportveld en een onchristelijk uur. Als je niet voldoet of je komt niet opdagen zetten we je uit het team. Maar we doen grote investeringen in je training en ontwikkeling. We geven je een omgeving van gelijkgestemden. De mensen staan in de rij voor de kans om hieraan te kunnen deelnemen.

Ons gevoel is: als het goed genoeg is voor het rugbyteam, Ons gevoel is: als het goed genoeg is voor het rugbyteam, is het goed genoeg voor gezondheid en armoede. Ook Health Leads doet aan concurrerende werving, intensieve training, professionele coaching, vraagt veel tijd, bouwt een hecht team en meet resultaten. Net als 'Teach for America', maar dan voor de gezondheidszorg.

Nu zijn er in de Top 10 van VS-steden. met het hoogste aantal 'Medicaid' patiënten, in iedere stad minstens 20.000 middelbare scholieren. New York alleen heeft er al een half miljoen. Dit is niet alleen een soort korte-termijn arbeidsleger dat patiënten basisvoorzieningen geeft. Het is een opstap voor de leidinggevenden in de zorg van de toekomst, die 3 of 4 jaar hebben besteed aan het praten met patiënten in wachtruimtes over hun basisbehoeften. Ze vertrekken daar om met overtuiging, kundigheid en vaardigheid onze basisambities voor de zorg te realiseren. Duizenden mensen zijn er nota bene al mee bezig.

Mia Lozada is Hoofd Interne Geneeskunde bij UCSF Medical Center, maar als scholier werkte ze 3 jaar lang als vrijwilliger voor Health Leads in de wachtruimte van Boston Medical Center. Mia zegt: 'Als mijn medestudenten een recept uitschrijven, zit voor hen het werk erop. Als ik een recept uitschrijf, denk ik: kan het gezin het wel lezen? Hebben ze vervoer naar de apotheek? Hebben ze voedsel om bij de medicatie in te nemen? Hebben ze een verzekering die alles dekt? Bij Health Leads leerde ik die vragen te stellen, niet op de universiteit.'

Deze oplossingen zijn geen van alle perfect: het recept, het elektronisch patiëntendossier, de wachtruimte noch het leger van middelbare scholieren. Maar ze liggen wel voor het grijpen, de eenvoudige voorbeelden van zwaar onderbenutte middelen in de zorg. Als we die zouden terugvorderen en implementeren konden we onze meest fundamentele ambities voor de zorg realiseren.

Na ongeveer 9 maanden bij Juridische Hulpverlening borrelde het idee van Health Leads bij me op. Ik wist dat ik mijn advocaat, Jeff Purcell, moest vertellen dat ik wegging. Ik was heel zenuwachtig. Ik dacht dat hij teleurgesteld zou zijn, dat ik onze cliënten in de steek liet om een waanidee. Ik ging bij hem zitten en zei: 'Jeff, ik heb een plan om middelbare scholieren in te zetten voor de fundamentele zorgbehoeften van patiënten.' Eerlijk gezegd was ik al blij geweest als hij niet boos op me zou zijn. Maar hij antwoordde: 'Rebecca, als je een visie hebt, heb je de plicht die visie te realiseren. Je moet je visie nastreven,' Mijn reactie was: 'Wauw... dat legt een hoop druk.' Ik wilde alleen maar een goedkeuring, geen soort van mandaat. Ik wilde alleen maar een goedkeuring, geen soort van mandaat. Maar de waarheid is, dat ik sindsdien bijna al mijn tijd besteed aan het najagen van die visie.

Volgens mij hebben we allemaal een visie op de gezondheidszorg in dit land. Ik denk dat de gezondheidszorg uiteindelijk beoordeeld zal worden, niet op de ziektes die genezen zijn, maar op de ziektes die zijn voorkomen. Niet op onze excellente technologieën of onze vooraanstaande specialisten, maar op hoe zelden we ze nodig hadden. Maar de gezondheidszorg zal vooral beoordeeld worden, niet op wat voor systeem het was, maar hoe we dat systeem hebben uitgewerkt.

Dank jullie wel.

(Applaus)

Dankjewel.

(Applaus)