Ravin Agrawal: 10 jonge Indiase kunstenaars om in de gaten te houden

Het is vandaag het spannendste moment om nieuwe Indiase kunst te zien. Eigentijdse kunstenaars in India voeren vandaag een gesprek met de wereld zoals nooit tevoren. Het leek me interessant, zelfs voor de vele doorwinterde verzamelaars hier aanwezig bij TED, lokale verzamelaars, om de kijk van een buitenstaander te krijgen op 10 jonge Indiase kunstenaars die iedereen bij TED volgens mij moet kennen.

De eerste is Barti Kher. Het centrale motief van Bharti's werk is de kant-en-klare bindi uit de winkel die vele miljoenen Indiase vrouwen op hun voorhoofd plakken, elke dag, een handeling die nauw verband houdt met de instelling van het huwelijk. De oorspronkelijke betekenis van de bindi is het symboliseren van het derde oog tussen de spirituele en de religieuze wereld. Bharti wil dit cliché van elke dag, zoals ze het noemt, bevrijden door het op te blazen tot iets spectaculairs. Ze creëert ook levensgrote sculpturen van glasvezel, vaak dieren, die ze dan volledig met bindi's bedekt, vaak met krachtige symboliek. Ze zegt dat ze begon met 10 pakjes bindi's, en zich toen afvroeg wat ze met 10.000 kon aanvangen.

Onze volgende kunstenaar, Balasubramaniam, bevindt zich echt op het kruispunt tussen sculptuur, schilderij en installatie. Hij doet wonderen met glasvezel. Bala zal zelf op TED spreken, en dus zal ik vandaag niet veel tijd aan hem besteden, behalve om te zeggen dat hij er echt in slaagt om het onzichtbare zichtbaar te maken.

Chitra Ganesh werkt in Brooklyn en is bekend om haar digitale collages van Indiase stripverhalen, amar chitra kathas genaamd. Dat is haar voornaamste bronmateriaal. Deze strips zijn een fundamentele manier voor kinderen, met name in de diaspora, om hun religieuze en mythologische sprookjes te leren. Ik was er vroeger door gefascineerd. Chitra maakt een nieuwe mix van deze iconische beelden, en geeft ze een nieuwe titel, om de seksuele en gender-politiek te voorschijn te halen die ingebed is in deze zeer invloedrijke strips. Ze gebruikt deze woordenschat ook in haar installatiewerk.

Jitish Kallat is een succesvol beoefenaar van fotografie, sculptuur, schilderen en en installatie. Zoals je kan zien, is hij sterk beïnvloed door graffiti en street art. Zijn thuisstad Mumbai is steeds aanwezig in zijn werk. Hij vat het gevoel van dichtheid en energie dat kenmerkend is voor de stad Bombay vandaag. Hij maakt ook fantasmagorische sculpturen uit botten van gegoten hars. Hier geeft hij het karkas weer van een auto-riksja die hij ooit zag branden tijdens een rel.

De volgende kunstenaar, N.S. Harsha, heeft een studio hier in Mysore. Hij geeft een eigentijdse draai aan de miniatuurtraditie. Hij maakt fijne, delicate beelden die hij dan op zeer grote schaal vermenigvuldigt. Hij gebruikt schaal voor een alsmaar spectaculairder effect, zij het op het dak van een tempel in Singapore of in zijn steeds ambitieuzer installatiewerk, hier met 192 werkende naaimachines die de vlag van elk lid van de Verenigde Naties maken.

Dhruvi Acharya woont in Mumbai en bouwt voort op haar liefde voor strips en street art om commentaar te geven op de rollen en verwachtingen van moderne Indiase vrouwen. Ook zij put uit de rijke bron van amar chitra kathas, maar helemaal anders dan Chitra Ganesh. In dit werk laat ze zelfs de beelden weg en laat de tekst staan om iets te tonen dat nooit gezien en provocerend is.

Raqib Shaw werd geboren in Kolkata, opgevoed in Kashmir, en kreeg zijn opleiding in Londen. Ook hij vindt de miniatuurtraditie opnieuw uit. Hij creëert opulente tableaus geïnspireerd door Jeroen Bosch, maar ook door de textiel uit het Kashmir van zijn jeugd. Hij gebruikt gemetalliseerde industriële verf voor zijn werk, en pennen van stekelvarkens om een rijk gedetailleerd effect te krijgen.

Ik speel wat vals met de volgende kunstenaar, want Raqs Media Collective zijn eigenlijk drie kunstenaars die samenwerken. Raqs zijn waarschijnlijk de meest vooraanstaande beoefenaars van multimedia-kunst in India vandaag. Ze werken met fotografie, video en installatie. Ze verkennen vaak thema's als globalisatie en stedenbouw. Delhi, hun thuis, komt vaak voor in hun werk. Hier nodigen ze de kijker uit een misdaad te analyseren op basis van bewijsmateriaal en sporen die in vijf verhaallijnen op vijf schermen zitten, en waarbij de stad zelf de schuldige kan zijn.

De volgende kunstenaar is wellicht het alfamannetje van de hedendaagse Indiase kunst, Subodh Gupta. Hij was eerst bekend om zijn gigantische fotorealistische doeken, schilderijen van alledaagse voorwerpen, de roestvrij stalen kookpotten en lunchdozen die iedereen in India kent. Hij brengt een ode aan deze lokale en wereldse objecten, globaal, en op een steeds grotere schaal, door ze te verwerken in alsmaar kolossaler sculpturen en installaties. Tot slot nummer 10, de laatste, maar zeker niet de minste,

Ranjani Shettar, die hier in de staat Karnataka woont en werkt. Zij creëert etherische sculpturen en installaties, die het organische aan het industriële koppelen, en ze brengt, zoals Subodh, het lokale op wereldschaal. Dit zijn draden die in mousseline zijn gehuld, en gedrenkt zijn in plantaardige verf. Ze schikt ze zo dat de kijker zijn weg moet vinden in de ruimte en met de objecten moet interageren. Licht en schaduw zijn belangrijk in haar werk. Ze verkent ook het thema van het consumentisme en het milieu, bijvoorbeeld in dit werk, met mand-achtige voorwerpen die er organisch en geweven uitzien, en die geweven zijn, maar met repen staal die uit auto's zijn gehaald die ze op een schroothoop in Bangalore vond.

Tien kunstenaars, zes minuten, dat was veel om te verteren. Ik hoop dat ik jullie zin heb gegeven om er meer te gaan bekijken en te horen over de verbazende dingen die vandaag in India rond kunst gebeuren. Hartelijk dank voor het kijken en luisteren. (Applaus)