Raghava KK: De vijf levens van een kunstenaar

Ik denk dat het in het tweede leerjaar was dat ik werd betrapt op het tekenen van de buste van een naakt van Michelangelo. Ik werd onmiddellijk naar het schoolhoofd gestuurd, en mijn schoolhoofd, een lieve non, keek met walging naar mijn boek, bladerde door alle pagina's, zag al de naakten - weet je, ik had mijn moeder naakten zien tekenen en kopieerde haar - en de non gaf me een klets op mijn gezicht en zei, "Lieve Jezus, dit kind is al begonnen."

Ik had er geen idee van wat ze bedoelde, maar het was voldoende om mij ervan te overtuigen om nooit meer te tekenen tot de negende graad. Dankzij een erg vervelende lezing, begon ik mijn leraren op school te karikaturiseren. En, weet je, ik werd erg populair. Ik doe niet aan sport. Ik ben niet goed in sport. Ik heb niet de meest hippe gadgets thuis. Ik ben niet de beste van de klas. Dus cartoons tekenen gaf mij een gevoel van identiteit. Ik werd populair, maar was wel bang om opnieuw betrapt te worden. Dus wat ik deed was heel snel een collage van alle leraars die ik had getekend samenstellen, verheerlijkte daarin mijn schoolhoofd, plaatste hem helemaal bovenaan, en gaf het hem als geschenk. Hij moest eens goed lachen met de andere leraren en plaatste het op het mededelingsbord. (Gelach) Dit is een deel hiervan. Ik werd een schoolheld. Alle oudere leerlingen kenden mij. Ik voelde me echt speciaal.

Ik moet jullie iets over mijn familie vertellen. Dit is mijn moeder. Ik hou verschrikkelijk veel van haar. Zij leerde me tekenen en, nog belangrijker, hoe lief te hebben. Zij is een beetje van een hippie. Zij zei, "Zeg dat niet," maar ik zeg het toch maar lekker. De rest van mijn familie zijn saaie academici, bezig met het verzamelen van Ivy League stickers voor onze klassieke "Ambassador" wagen. Mijn vader is een beetje anders. Mijn vader geloofde in een holistische benadering van het leven, en, weet je, telkens als hij ons iets aanleerde zei hij, "ik haat deze boeken, omdat deze boeken gekidknapt zijn door de industriële revolutie."

Toen hij nog altijd van dit wereldbeeld overtuigd was, ik was 16, zocht ik de beste advocaat in de stad aan, mijn oudere broer Karthik, en ik deed hem neerzitten, en sprak, "Pa, ik heb besloten om vanaf nu gedisciplineerd te zijn, nieuwsgierig te zijn, en elke dag iets nieuws te leren, ik ga heel hard werken en ik zal niet meer van jou afhankelijk zijn, emotioneel noch financieel." Hij was zeer onder de indruk. De tranen welden op. Hij was klaar om me te omhelzen. Ik zei: "Hou deze gedachte even vast." Ik zei: "Kan ik nu de school verlaten?"

Maar, om een lang verhaal kort te maken, ik verliet school voor een carrière als cartoonist. Ik moet een 30.000 karikaturen hebben gemaakt. Ik deed verjaardagsfeestjes, huwelijken, scheidingen, alles voor iedereen die van mijn diensten wou gebruik maken. Maar, belangrijkst van al, terwijl ik aan het reizen was, leerde ik kinderen cartoons maken, en in ruil leerde ik spontaan zijn, en zot en gek en grappig. Toen ik hen begon op te leiden, zei ik: laat ik dit professioneel aanpakken. Toen ik 18 was startte ik mijn eigen school. Maar, als 18-jarige die een school probeert te starten heb je het moeilijk, tenzij je een grote ondersteuner of belangrijke supporter hebt.

Dus was ik door de pagina's van de "Times of India" aan het bladeren toen ik zag dat de eerste minister van India mijn thuisstad, Bangalore, bezocht. En, weet je, net zoals iedere cartoonist hier Bush kent, en als je Bush zou ontmoeten dan zou dat bijzonder grappig zijn want zijn gezicht was een verrukking voor een cartoonist. Ik moest gewoon de eerste minister ontmoeten. Ik ging naar de plaats waar zijn helicopter zou gaan landen. Ik zag verschillende beveiligingslagen. Ik karikatuurde mijn weg door drie van deze lagen door indruk te maken op de bewakers, maar ik kwam vast te zitten. Ik kwam vast te zitten op de derde laag. Maar toen, tot mijn geluk, zag ik een kernfysicus op wiens feestje ik cartoons had getekend. Ik liep naar hem toe, en zei, "Hallo, mijnheer. Hoe gaat het?" Hij zei, "Wat doe jij hier, Raghava?" Ik zei, "Ik ben hier om de eerste minister te ontmoeten." Hij zei, "Oh, ik ook." Ik sprong in zijn wagen, en we reden weg door de resterende beveiligingslagen. (Applaus) Dank u. Ik liet hem neerzitten, ik tekende een karikatuur van hem, en sedert dan heb ik honderden karikaturen van bekendheden getekend.

Dit is er één die ik mij goed herinner. Salman Rushdie kon er niet mee lachen denk ik omdat ik de kaart van New York veranderde, zoals je kunt merken. (Gelach) In elk geval, de volgende dia die ik jullie ga tonen - (Gelach) Moet ik dit afzetten? De volgende dia die ik jullie ga tonen, is een beetje ernstiger. Ik aarzelde enigszins om deze op te nemen in mijn presentatie omdat deze cartoon werd gepubliceerd vrij snel na 9/11. Wat voor mij een nogal naïve observatie was, bleek een regelrechte ramp te zijn. Die avond ontving ik honderden haatmails van honderden mensen die me vertelden dat ze hierop niet echt zaten te wachten. Ik werd ook verzocht om de organisatie te verlaten, een cartoonistenvereniging in Amerika, die voor mij een levenslijn was. Toen realiseerde ik mij dat cartoons echt krachtig kunnen zijn, kunst komt met verantwoordelijkheid.

In elk geval besloot ik dan dat ik een rustpauze kon gebruiken. Ik verliet mijn job bij de kranten, ik sloot mijn school, en ik pakte mijn potloden, penselen en inkten in, en besloot te gaan reizen. Toen ik ging reizen, herinner ik mij, ontmoette ik een fabelachtige oude man terwijl ik aan het karikaturiseren was, die een kunstenaar bleek te zijn, in Italië. Hij nodigde mij uit in zijn studio. Hij zei: "Kom me bezoeken." Toen ik ging, zag ik een afgrijselijk tafereel. Ik zag zijn dood, naakt evenbeeld hangend aan het plafond. Ik zei: "Oh mijn God. Wat is dat?" Ik vroeg het hem, en hij zei: "Oh dat? 's Nachts sterf ik. 's Morgens wordt ik herboren." Ik dacht dat hij gek was, maar iets bleef toch hangen. Ik hield er van. Ik dacht dat er iets heel moois was hieraan. Ik zei: "Ik ben dood, dus moet ik opnieuw geboren worden."

Ik wilde een schilder worden zoals hij, maar, ik kan niet schilderen. Dus ging ik naar de kunstwinkel. Weet je dat er honderden types borstels zijn? Vergeet het, die verwarren je zelfs als je weet hoe te tekenen. Dus besloot ik om me zelf te leren schilderen. Ik zal je een snelle clip laten zien om te tonen hoe ik schilderde en een beetje over mijn stad. Bangalore. (Muziek) Ze moesten reusachtig zijn. Alles moest groter zijn. Het volgende schilderij was nog groter. En nog groter. En ik moest dansen terwijl ik schilderde. Het was zo spannend. Behalve, ik begon zelfs dansers te schilderen. Ziehier bijvoorbeeld een Flamenco danser, maar er was één probleem. Ik kende de dansvorm niet, dus begon ik hen te volgen, en verdiende wat geld, verkocht mijn schilderijen en haastte me naar Frankrijk of Spanje en werkte met hen. Dit is Pepe Linares, een beroemde Flamenco zanger.

Maar ik had één probleem, mijn schilderijen dansten niet. Hoeveel energie ik ook in hen stopte terwijl ik ze maakte, ze dansten nooit. Dus besloot ik -- ik had een gekke inval om twee uur 's morgens. Ik belde mijn vrienden, schilderde hun lichamen en liet hen dansen voor een schilderij. Plots kwamen mijn schilderijen tot leven. Toen had ik het geluk om daadwerkelijk te kunnen optreden in Californië met Velocity Circus. Ik zat net als jullie daar in het publiek, en zag mijn werk tot leven komen. Weet je, normaal werk je alleen, en je toont je werk in een galerie, maar hier kwam het werk tot leven, en andere artiesten werkten samen met mij.

De collectieve inspanning was formidabel. Ik zei: ik ga samenwerken met om het even wie en met iedereen die ik ontmoet. Ik begon mode te doen. Dit is een modeshow die we in London hielden. De beste samenwerking is natuurlijk met kinderen. Ze zijn genadeloos, ze zijn eerlijk, maar ze zitten vol energie en plezier. Dit is een bibliotheek die ik ontwierp voor de Robin Hood Foundation. Ik moet zeggen: ik verbleef in de Bronx, werkend met deze kinderen, en in ruil daarvoor leerden zij mij "cool" te zijn. Ik denk niet dat ik hierin ben geslaagd, maar zij leerden het me. Zij zeiden: "Stop met 'sorry' te zeggen. Zeg, 'ongelukje'." (Gelach)

Toen zei ik: dat is allemaal goed, maar ik wil schilderen als een echte schilder. Amerikaanse opleidingen zijn zo duur. Ik was in India en liep door de straten, en ik zag een reclameschilder. Die gasten schilderen reusachtige schilderijen, en ze zien er heel goed uit. Ik vroeg me af hoe ze dat deden van zo dichtbij. Op een dag had ik de gelegenheid om iemand van hen te ontmoeten, en ik zei: "Hoe schilder je dat? Wie heeft je dat geleerd?" Hij zei: "Oh, dat is heel gemakkelijk. Ik kan het je leren, maar we verlaten net de stad, want reclameschilders zijn een uitstervende, bijna verdwenen groep kunstenaars, omdat digitaal afdrukken hen totaal aan het vervangen is en hen gijzelt." Ik zei, in ruil voor de opleiding in hoe je moet schilderen, zal ik hen ondersteunen, en ik startte een bedrijf. Sindsdien ben ik overal aan het schilderen. Dit is een schilderij dat ik van mijn vrouw maakte in mijn appartement. Dit is een ander schilderij. Ik begon overal op te schilderen, en ze de stad rond te sturen.

Nu ik het toch over mijn vrouw heb, de belangrijkste samenwerking is met haar geweest, Netra. Netra en ik onmoetten elkaar toen zij 18 was. Ik moet 19 jaar en een half zijn geweest, en het was liefde op het eerste zicht. Ik leefde in Indië. Zij leefde in Amerika. Zij kwam mij om de twee maanden bezoeken, en dan zei ik: ik ben de man, ik ben de man, en ik moest minstens evenveel doen. Ik moet zeven oceanen oversteken en moet je komen zien. Dat deed ik twee keer en was platzak. Dus toen zei ik: "Nets, wat moet ik doen?" Zij zei, "Waarom stuur je me je schilderijen niet op? Mijn vader kent een hoop rijkelui. We gaan trachten hen die aan te smeren, en dan ..." Maar toen bleek, nadat ik haar de werken had opgestuurd, dat haar vaders vrienden, net zoals de meeste onder jullie, geeks zijn. Ik maak een grapje. (Gelach) Nee, maar het waren echt grote geeks, en ze wisten niets van kunst af. Dus zat Netra opgescheept met 30 van mijn schilderijen.

Toen huurden we een kleine bestelwagen en reden langs de oostkust in een poging om ze te verkopen. Zij contacteerde iedereen die bereid was mijn werk te kopen. Ze verdiende genoeg geld, ze verkocht de hele collectie en verdiende genoeg om mij vier jaar verder te helpen met advocaten, een bedrijf, alles, en ze werd mijn manager. Dat zijn wij in New York. Let op één ding, we zijn gelijk hier. Iets gebeurde onderweg. (Gelach)

Maar dit bracht me -- met Netra als manager van mijn carrière -- dit bracht me veel succes. Ik was echt blij. Ik vond mezelf een beetje een rockster. Ik hield van de aandacht. Dit is de pers die we kregen, en we zeiden, tijd om te vieren. Ik zei dat de beste manier om te vieren huwen met Netra was. Ik zei: "Laten we trouwen." En ik zei: "Niet zomaar trouwen. Laten we iedereen uitnodigen die ons heeft geholpen, alle mensen die ons werk kochten." Je zult het niet geloven, maar we hadden een lijst met 7.000 mensen die voor ons van belang waren -- een belachelijke lijst, maar ik wilde ze persé naar Indië brengen, dus -- een heel aantal waren in Indië. 150 kunstenaars hielpen spontaan met mijn huwelijk. We hadden modeontwerpers, installatie kunstenaars, modellen, we hadden makeup-artiesten, juweelontwerpers, allerhande mensen die met mij samenwerkten om van mijn huwelijk een kunst-installatie te maken. Ik had een speciale installatie als eerbetoon voor mijn schoonouders. De groentensculpteurs deden dat voor mij.

Maar al die opwinding zorgde ervoor dat de pers over ons schreef. Wij verschenen in de kranten, we zijn nog steeds in het nieuws drie jaar later, maar, ongelukkig genoeg, gebeurde er iets tragisch net daarna. Mijn moeder werd erg ziek. Ik hou van mijn moeder en men vertelde me plots dat ze zou sterven. Ze zeiden: je moet afscheid nemen, je moet doen wat je moet doen. Ik was kapot. Ik had exposities geboekt voor nog zeker een jaar. Ik was op een hoogtepunt. En ik kon niet, kon echt niet.

Mijn leven was niet uitbundig. Ik kon deze meer dan levensgrote figuur niet langer leven. Ik ging de duistere krochten van de menselijke geest verkennen. Natuurlijk werd mijn werk lelijk, maar er gebeurde nog iets. Ik verloor al mijn publiek. De Bollywood sterren met wie ik feestjes bouwde en die mijn werk kochten, verdwenen. De verzamelaars, de vrienden, de pers, iedereen zei, "Mooi, maar bedankt." "Nee bedankt," was het meer. Maar ik wilde dat de mensen mijn werk voelden vanuit hun onderbuik, omdat ik het schilderde vanuit mijn onderbuik. Als ze schoonheid wilden, zei ik: dit is de schoonheid die ik te bieden heb. Het is gepolitiseerd. Natuurlijk vond niemand dat mooi.

Mijn werken werden ook autobiografisch. Op dit punt aangekomen, gebeurde er iets anders. Een heel dierbare vriend van mij kwam uit de kast, en in India was het op dat moment nog illegaal om homo te zijn, en het is walgelijk om te zien hoe mensen reageren op een homosexueel persoon. Ik was geschokt. Ik herinnerde me de tijd dat mijn moeder mij verkleedde als een klein meisje -- dat ben ik daar -- omdat ze een meisje wilde, en ze heeft alleen jongens. (Gelach) Ik weet niet wat mijn vrienden gaan zeggen na deze presentatie. Het is een geheim.

Dus na deze gebeurtenis, werden mijn werken een beetje gewelddadig. Ik sprak over de soort mannelijkheid die men beter niet uitdraagt. En ik sprak over de zwakheden van de mannelijke sexualiteit. Deze keer verdwenen niet enkel de verzamelaars, de politieke activisten besloten me te bannen en bedreigden me en verboden me nog tentoon te stellen. Het werd lelijk en ik ben een beetje een bangerik. Ik kan niet omgaan met dreigingen. Dit was een grote dreiging.

Dus besloot ik dat het tijd was om te stoppen en terug naar huis te gaan. Laten we deze keer iets anders proberen, zei ik. Ik moet weer worden herboren. En ik dacht dat de beste manier, zoals de meesten onder jullie die kinderen hebben weten, de beste manier om nieuwe levenslust te krijgen, het krijgen van een kind is. Ik besloot dus een kind te krijgen, en voor ik dat deed, bestudeerde ik snel wat er allemaal verkeerd kan lopen. Hoe kan een familie disfunctioneel worden? Rudra werd geboren. Dat is mijn zoontje.

Twee magische dingen gebeurden na zijn geboorte. Mijn moeder genas na een ernstige operatie, en deze man werd president van dit land. Weet je, ik zat thuis en keek. Tranen welden op en ik zei: daar wil ik zijn. Dus Netra en ikzelf rolden onze matten op sloten alles wat we hadden, en besloten om naar New York te verhuizen. Dat is nog maar acht maanden geleden.

Ik verhuisde terug naar New York; mijn werk is veranderd. Alles aan mijn werk is veel onvoorspelbaarder geworden. Deze heeft als titel "What the Fuck Was I Thinking?" Het spreekt over mentale incest. Weet je, ik lijk misschien een leuke, propere, vriendelijke jongen, maar dat ben ik niet. Ik ben in staat om alles te denken. Maar ik ben heel beleefd in mijn gedrag. Dat verzeker ik je. (Gelach) Dit hier zijn gewoon verschillende cartoons.

Voor ik ga, wil ik jullie nog een verhaaltje vertellen. Ik was aan het praten met mijn moeder en vader deze morgen, en mijn vader zei, "Ik weet dat je zoveel wil zeggen, maar je moet spreken over je werk met kinderen." Dus zei ik, oké.

Ik werk met kinderen over heel de wereld, en dat is een heel andere presentatie, maar ik wil afscheid nemen met één verhaal dat me echt werkelijk inspireerde. Ik ontmoette Belinda toen ze 16 was. Ik was 17. Ik was in Australië, en Belinda had kanker, en men vertelde me dat ze niet lang zou leven. Ze zeiden me drie weken. Ik loop binnen in haar kamer, en daar was een bedeesd meisje. Ze was kaal en wilde haar kaalheid verbergen. I haalde mijn pen boven en begon op haar hoofd te tekenen en ik tekende een kroon voor haar. Toen begonnen we te praten en we brachten een prachtige tijd door -- ik vertelde haar hoe ik in Australië was aanbeland, hoe ik met de rugzak rondtrok en wie ik beetnam, en hoe ik een ticket bemachtigde, en alle verhalen. Ik tekende het voor haar. Toen ging ik weg. Belinda stierf en enkele dagen voor haar dood, publiceerden ze een boek voor haar, en ze gebruikte mijn cartoon voor de kaft. Ze schreef een klein briefje: "Hé Rags, bedankt voor de tocht rond de wereld op je vliegend tapijt."

Voor mij is mijn kunst een tocht op een vliegend tapijt. Ik hoop dat jullie mij willen volgen op deze tocht op het vliegend tapijt, en kinderen willen raken en eerlijk willen zijn. Hartelijk dank. (Applaus)