Peter Molyneux geeft een demo van Milo, het virtuele jongetje

Toen ik een stukje technologie met de naam Kinect zag -- toen heette het Natal -- kreeg ik inspiratie, en een moment dacht ik, misschien is het mogelijk om dat ene probleem bij het verhalen vertellen op te lossen, het creëren van een personage dat lijkt te leven, dat me opmerkt, dat me in de ogen kijkt en echt aanvoelt, en een verhaal te creëren over onze relatie. En een jaar geleden, demonstreerde ik dit op de E3 computershow. Dit was een stukje technologie met Claire die interactie heeft met deze jongen. Er was een enorme online rel over, "Hé, dit kan niet echt zijn." Dus wachtte ik tot nu om een echte demo te geven van de eigenlijke technologie.

Deze technologie bestaat uit drie grote elementen. Het eerste is een Kinect-camera, die in november uitkomt, ongelofelijke AI die in de stoffige opslagplaatsen verborgen lag, stof aan het vergaren bij Microsoft, en onze nogal grove pogingen tot AI bij het bedrijf Lionhead, al die dingen samenvoegend om tot dit ene simpele idee te komen: een echt, levend wezen creëren in een computer. Nu, ik zal eerlijk met u zijn en zeggen dat het meeste ervan niet meer dan een truc is, maar dan wel eentje die echt werkt.

Laat ons nu samen een kijkje nemen naar de demo. Dit is Dimitri. Dimitri, beweeg gewoon je arm heen en weer. Nu, u kan zien dat hij neerzit. Er zijn geen controllers, geen toetsenborden, of muizen, of joysticks of joypads. Hij gaat gewoon zijn hand, lichaam en stem gebruiken, net zoals mensen interactie hebben met handen, lichaam en stem.

Laten we verderdoen. U gaat Milo voor de eerste keer ontmoeten. We moesten hem een probleem geven, want toen we Milo voor het eerst creëerden realiseerden we ons, om eerlijk te zijn, dat hij een beetje als een snotaap overkwam. Hij was nogal betweterig, en wou u wat aan het lachen brengen. Het probleem dat we hem gaven was dit: hij is net verhuisd. Hij is van Londen verhuisd naar New England, in Amerika. Zijn ouders hebben het te druk om naar zijn problemen te luisteren, en op dat moment goochelt hij u als het ware te voorschijn. Hier is hij dan door het gras aan het wandelen. En je kan er ook interactie mee hebben. Het coole is, wat we doen is dat we Milo's geest constant veranderen. Dat betekent dat de Milo van twee mensen nooit dezelfde is. Je vormt hier eigenlijk een menselijk wezen. Hij is dus de tuin aan het ontdekken. U helpt hem de tuin te ontdekken door hem gewoon op deze slakken te wijzen. Erg eenvoudig in het begin. Trouwens, als je een jongen bent zijn het slakken; ben je een meisje, dan zijn het vlinders, want we ontdekten dat meisjes slakken haten.

(Gelach)

Dus vergeet niet dat dit de eerste keer is dat u hem ontmoet, en we willen u er echt bij betrekken en u nieuwsgieriger maken. Zijn gezicht is trouwens volledig AI-gestuurd. We hebben volledige controle over zijn blozen, de diameter van zijn neusgaten om stress aan te geven. We doen iets dat we "body matching" noemen. Wanneer u voorover buigt, zal hij lichtjes trachten de de neurolinguïstische aard van zijn gezicht te veranderen, want we vertrokken van dit sterke idee: hoe kunnen we u laten geloven dat iets echt is? Nu hebben we onze hand gebruikt. Uw lichaam kan u ook gebruiken. Waarom niet gewoon, in plaats van links en rechts te duwen met een muis of een joypad, waarom niet uw lichaam gebruiken om op de stoel te leunen -- opnieuw, ontspannen? U kan achteruit leunen, maar de camera zal zijn perspectief wijzigen afhankelijk van naar waar u kijkt.

Dus Dimitri gaat nu -- hij heeft zijn hand en zijn lichaam gebruikt. Hij gaat nu het andere essentiële ding gebruiken, en dat is zijn stem. Nu, het is zo dat onze stem, dat onze ervaring met stemherkenning nogal vreselijk is, niet. Het werkt nooit. Je bestelt een vliegticket en belandt in Timboektoe. Dat probleem hebben we aangepakt en we hebben een oplossing gevonden die u seffens zal zien.

Milo: Ik zou ze kunnen pletten.

Peter Molyneux: Wat ga je doen, Dimitri?

Vrouwenstem: Een slak pletten kan onbelangrijk lijken, maar onthoud dat zelfs deze keuze zal beïnvloeden hoe Milo zich ontwikkelt. Wil je dat Milo ze plet? Wanneer je de microfoon ziet, zeg ... (PM: Plet.) ... ja om te beslissen.

Dimitri: Doe maar, Milo, plet ze.

PM: Nee. Dat is de verkeerde keuze. Laten we nu naar zijn respons kijken. Hij zei, "Doe maar, Milo. Plet ze." Wat we daar gebruiken is -- we gebruiken een stukje technologie dat Tellme heet. Het is een bedrijf dat Microsoft een paar jaar geleden verwierf. We hebben een databank met woorden die we herkennen. We pikken er die woorden uit. We koppelen dat ook aan de intonatiedatabank die we opbouwen met Dimitri's stem, of de stem van de gebruiker. Nu moeten we een beetje meer betrokkenheid krijgen. En ook nu weer, wat we kunnen doen is dat we naar het lichaam kunnen kijken. Dat zullen we seffens doen.

Milo: Ik vraag me af hoe diep het is. Diep.

PM. Ok. Wat we nu gaan doen, is Milo leren stenen over het water laten scheren. We leren het hem. Het is erg, erg interessant dat mannen, meer dan vrouwen, hier doorgaans meer competitief zijn. Bij de eerste paar worpen is het OK om Milo aan te leren, maar dan willen ze Milo verslaan, terwijl vrouwen die doen het meer vormend. Ok, dit is stenen over het water laten scheren. Hoe doe je dat precies? Je gaat rechtstaan, en je laat de steen over het water scheren. Zo eenvoudig is het. Gewoon je lichaam herkennen, de bewegingen van het lichaam, de techniek, begrijpen dat je van neerzitten naar rechtstaan gegaan bent. Dit wordt allemaal gedaan op de manier waarop mensen dingen doen, en dat is van cruciaal belang als we willen dat Milo echt lijkt.

Vrouwenstem: Probeer of je het hem nog beter kan laten doen. Probeer de boot te raken.

Milo: Aaaaa. Zo dichtbij.

PM: Dat is Dimitri op zijn competitiefst. Heeft nu een 11-jarige verslaan. Goed gedaan.

Milo: Ok.

PM: Milo wordt nu door zijn ouders terug binnengeroepen, wat ons tijd geeft om alleen te zijn en hem te helpen. Eigenlijk -- dit misten we in het begin -- hadden zijn ouders hem gevraagd om zijn kamer op te ruimen. En we gaan hem daar nu bij helpen. Maar dit gaat een inleiding worden, en dit gaat helemaal over de diepe psychologie die we proberen te gebruiken. We proberen u te introduceren tot wat voor mij het meest opzienbarende deel is, waarbij u kan praten met uw natuurlijke stem tegen Milo. Nu, om dat te doen hadden we een opbouw nodig, een beetje als bij een goocheltruc. En wat we deden was, we moesten Milo een groot probleem geven.

Dus terwijl Dimitri begint op te ruimen, kan je een conversatie horen van Milo met zijn ouders.

Milo's mama: Ooo, de hele vloer hangt vol saus. (Milo: Niet met opzet!)

Milo's mama: Dat is een nieuw tapijt.

PM: Hij heeft net een bord worstjes gemorst op de vloer, op een splinternieuw tapijt. We hebben het allemaal als ouders gedaan; en ook als kinderen. Dit is een kans voor Dimitri om Milo wat gerust te stellen en te kalmeren. Het is allemaal wat te veel geweest voor hem. Hij is net verhuisd. Hij heeft geen vrienden. Nu is het moment waarop we het portaal opendoen en u de kans geven om met Milo te praten.

Vrouwenstem: Waarom probeer je niet iets bemoedigends te zeggen om Milo op te beuren.

Dimitri: Komaan, Milo. Je weet toch hoe ouders zijn. Ze zijn constant gestresseerd.

Milo: Waarom moesten ze ook naar hier komen? We kennen hier niemand.

Dimitri: Wel, je mag naar een nieuwe school. Daar zal je zeker een heleboel coole, nieuwe vrienden leren kennen. Milo: Ik mis m'n oude huis gewoon heel erg, dat is alles.

Dimitri: Dit is wel nogal een fantastisch huis, Milo. Je hebt een coole tuin om in te spelen en een vijver.

Milo: Die stenen laten scheren was wel leuk. Dit ziet er leuk uit. Je hebt mijn kamer opgeruimd. Bedankt.

PM: Dus na drie kwartier herkent hij u. En ik zweer u, als je voor dit scherm zit, is dat een echt schitterend moment. En nu zijn we klaar om een verhaal te vertellen over zijn kindertijd en zijn leven, en het gaat verder, en hij beleeft veel avonturen. Sommige van die avonturen zijn een beetje duister of aan de duistere kant. Sommige van de avonturen zijn erg bemoedigend -- hij moet naar school gaan.

Het coole is dat wij dat ook doen: terwijl u in interactie gaat met hem kan u dingen in zijn wereld brengen, en hij herkent objecten. Zijn geest is in een cloud gebaseerd. Dat wil zeggen dat Milo's geest, terwijl miljoenen mensen het spelen, intelligenter en slimmer zal worden. Hij zal meer objecten herkennen en zo meer woorden begrijpen.

Maar voor mij is dit een fantastische kans waarbij technologie eindelijk kan gelinkt worden waar ik niet langer beperkt ben door de vinger die ik in mijn hand hou -- waar het een computerspel betreft -- of door de karakterloosheid van het niet opgemerkt worden terwijl u naar een film of een boek kijkt. En ik ben gek op dit soort revoluties, en ik ben gek op de toekomst die Milo brengt.

U bent heel erg bedankt.

(Applaus)