Peter de Haas: Haïti's bouwtechnische ramp

Ik vernam het nieuws van de aardbeving in Haïti via Skype. Mijn vrouw stuurde me een bericht: "Hola, aardbeving," en verdween toen voor 25 minuten van het scherm. Het waren 25 minuten van absolute terreur voor duizenden mensen in de VS. Ik was bang voor een tsunami. Wat ik niet besefte, was dat de terreur in Haïti groter was doordat de gebouwen instortten. We hebben allemaal de foto's van de ingestorte gebouwen in Haïti gezien. Dit zijn foto's die mijn vrouw een paar dagen na de aardbeving nam, terwijl ik via de Dominicaanse Republiek op weg was naar het land. Dit is het nationale paleis, het equivalent van het Witte Huis. Dit is de grootste supermarkt in het Caribische gebied tijdens het piekuur. Dit is een school voor verpleegkundigen. Er studeren daar 300 verpleegkundigen. Het algemeen ziekenhuis rechts naast de deur kwam er grotendeels ongeschonden uit. Dit is het Ministerie van Economie en Financiën.

We hebben allemaal gehoord over het enorme verlies aan mensenlevens bij de aardbeving in Haïti, maar we hebben niet genoeg gehoord over de reden waarom al die levens verloren gingen. We hebben niet gehoord waarom de gebouwen het lieten afweten. Immers, het waren de gebouwen, en niet de aardbeving, die 220.000 mensen doodden, die er 330.000 verwondden en 1,3 miljoen mensen op de vlucht joegen. Door de gebouwen werd een hele natie afgesneden van voedsel, water en bevoorrading. Dit is de grootste ramp in een grootstedelijk gebied in decennia. Het was geen natuurramp. Het was een ramp van de techniek.

AIDG werkt sinds 2007 in Haïti. Het verstrekt technische en zakelijke ondersteuning aan kleine bedrijven. Na de aardbeving lieten we aardbevingsingenieurs komen om erachter te komen waarom de gebouwen waren ingestort. Om te onderzoeken wat veilig is en wat niet. In samenwerking met MINUSTAH, dat is de U.N. missie in Haïti, met het ministerie van Openbare Werken, met verschillende NGO's, inspecteerden we meer dan 1.500 gebouwen. We inspecteerden scholen en privéresidenties. We inspecteerden medische centra en voedselmagazijnen. We inspecteerden overheidsgebouwen.

Dit is het ministerie van Justitie. Achter die deur bevinden zich de nationale rechterlijke archieven. De man in de deur, André Filitrault, is de directeur van het Centrum voor Interdisciplinair Onderzoek naar Aardbevingsingenieurstechnieken aan de Universiteit van Buffalo. Hij ging na of het veilig was om de archieven terug op te halen. André vertelde me: als je ziet hoe deze gebouwen het steeds weer op dezelfde manier begeven, is hier geen nieuw onderzoek voor nodig. Er is hier niets dat we niet weten. De oorzaken voor het falen waren steeds dezelfde - muren en platen die niet goed vastgehecht waren aan kolommen - - daar zie je een dakplaat van het gebouw hangen - uitkragende structuren, of asymmetrische structuren. Als dat hevig schudt komt het naar beneden. Slechte bouwmaterialen, niet genoeg beton, niet genoeg compressie in de blokken, gladde wapening, wapening die was blootgesteld aan het weer en was weggeroest.

Nu is er een oplossing voor al deze problemen. We weten hoe we goed moeten bouwen. Het bewijs hiervan kwam van Chili. Bijna een maand later deed zich in Chili een 8,8 aardbeving voor. Dat is 500 keer krachtiger dan de 7,0 die Port-au-Prince trof - 500 keer de kracht, maar minder dan duizend slachtoffers. Gecorrigeerd voor de bevolkingsdichtheid, is dat minder dan één procent van de impact van de Haïtiaanse aardbeving. Wat was het verschil tussen Chili en Haïti? Seismische bouwnormen en ingesloten metselwerk, - waarbij het gebouw als een geheel fungeert - wanden, kolommen, daken en platen met elkaar verbonden om elkaar te ondersteunen, in plaats van in afzonderlijke stukken te breken en het te begeven. Kijk naar dit gebouw in Chili, het is middendoor gescheurd, maar het is geen puinhoop geworden. Chilenen bouwen al decennia met ingesloten metselwerk.

Op dit moment werkt AIDG samen met KPFF Consulting Engineers, Architecture for Humanity, om mensen in Haïti op te leiden voor het maken van ingesloten metselwerk. Dit is Xantus Daniel. Hij is metselaar, een gewone bouwvakker, geen ploegbaas. Hij volgde een van onze trainingen. Op zijn laatste job was hij samen met zijn baas aan het werk. Ze begonnen kolommen verkeerd te gieten. Hij nam zijn baas ter zijde en toonde hem de materialen voor ingesloten metselwerk. Hij zei hem: "Weet je, we hoeven dit niet verkeerd te doen. Het kost ons niet meer om het op de juiste manier te doen." Ze pasten de nieuwe bouwnormen toe. Ze verbonden de wapening op de juiste manier. Ze goten de kolommen zoals het hoorde. Dat gebouw zal veilig zijn. Elk gebouw dat ze vanaf nu gaan bouwen zal veilig zijn.

Om ervoor te zorgen dat deze gebouwen veilig zijn, hoeven we het beleid niet te herzien. Het gaat erom de metselaars op de werkvloer te bereiken en hen de juiste technieken aan te leren. Nu zijn er veel groepen mee bezig. De man in het vest hier, Craig Toten, heeft zich ervoor ingezet om de groepen die dit doen de nodige documentatie te bezorgen. Door middel van Haiti Rewired, door middel van Build Change, Architecture for Humanity, AIDG, is er de mogelijkheid om zo tot 30.000, 40.000 metselaars in het hele land te bereiken. Om zo een beweging van juist bouwen op gang te brengen. De mensen op de werkvloer bereiken, is met zo een samenwerkingsverband uiterst betaalbaar. Voor de miljarden besteed aan de wederopbouw, kan je metselaars trainen voor enkele dollars per huis dat ze tijdens hun leven gaan bouwen.

Uiteindelijk zijn er twee manieren waarop je Haïti kan herbouwen: de bovenste afbeelding toont de manier waarop in Haïti voor decennia is gebouwd. De onderste afbeelding geeft een slecht gebouwd gebouw dat niet zal standhouden. De manier vanaf de bodem is een gebouw met afgesloten metselwerk, waar de muren met elkaar verbonden zijn, het gebouw symmetrisch is, en zal standhouden bij een aardbeving. Ondanks alle rampspoed doet zich hier een kans voor om betere huizen te bouwen voor de volgende generatie. Dan zal de volgende aardbeving een ramp, maar geen tragedie zijn.

(Applaus)